Sygnatura akt VI Ka 572/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2020 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący sędzia Marcin Mierz (spr.) Sędziowie Małgorzata Peteja-Żak Marcin Schoenborn Protokolant Barbara Szkabarnicka przy udziale Gabrieli Grzywacz Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. w G. po rozpoznaniu w dniu 25 września 2020 r. sprawy M. M. ur. (...) w G. syna G. i J. oskarżonego z art. 280§1 kk w zw. z art. 64§1 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 20 maja 2020 r. sygnatura akt IX K 151/20 na mocy art. 437 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk
(250), a ponadto uderzenie zadano "nagle i nerwowo". Pozostałe wypowiedzi świadka w tym względzie mają charakter przypuszczeń. Świadek nie była w stanie stwierdzić na rozprawie nawet tego, czy oskarżony M. M. był jednym z napastników obecnych podczas zdarzenia. Zadawanie świadkowi kolejnych pytań o te okoliczności pozostawało zbędne. Wbrew twierdzeniom oskarżonego, świadek E. D. ani w postępowaniu przygotowawczym, ani na rozprawie nie zeznała, że cios pokrzywdzonemu zadał napastnik w zielonej kurtce. Podsumowując, świadek E. D. odniosła się w złożonych już zeznaniach do okoliczności o które zamierzał ją zapytać oskarżony M. M. na rozprawie odwoławczej, a niektóre z pytań, które oskarżony wskazał na rozprawie odwoławczej jako te, które chciałby zadać świadkowi, pozostawały pytaniami sugerującymi treść odpowiedzi, a co za tym idzie niedopuszczalnymi. Pytania te, analogicznie jak pytania do współoskarżonego P. W., nie odnosiły się do kwestii sprawstwa i winy oskarżonego. Wniosek W części końcowej osobistej apelacji oskarżony wniósł o dokładne rozpatrzenie sprawy oraz uwzględnienie okoliczności, które przemawiają za tym, że to nie oskarżony był sprawcą rozboju. Postulat ten został przez sąd odwoławczy uwzględniony, nie może on jednak zostać potraktowany jako wniosek apelacji. Z treści środka odwoławczego należy wnioskować, że zamiarem oskarżonego było doprowadzenie do jego uniewinnienia skoro wskazuje on, że nie jest sprawcą przypisanego mu przestępstwa rozboju. Na rozprawie oskarżony złożył jednak wniosek o łagodniejsze potraktowanie jego osoby, co potraktować należy jako wniosek o obniżenie wymiaru kary. Żaden z tych wniosków nie zasługuje na uwzględnienie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn opisanych powyżej wniosek oskarżonego nie mógł zostać uwzględniony. W kwestii wnioskowania o wymierzenie łagodniejszej kary sąd wypowiedział się w sekcji 3.10 odnoszącej się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego zaskarżonym wyrokiem. 3.
- Błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie, że oskarżony uderzył pokrzywdzonego trzykrotnie pięścią, a nie jednokrotnie z otwartej dłoni, jak również, że osobą uderzającą pokrzywdzonego był oskarżony M. M., a nie współoskarżony P. W., a to z racji czarnej kurtki w którą ubrany był oskarżony M. M.. Nieuwzględnienie faktu, że oskarżony zwrócił dokumenty pokrzywdzonemu, co ma stanowić dowód tego, że nie miał on zamiaru zaboru w celu przywłaszczenia rzeczy należących do pokrzywdzonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Podniesiona w apelacji kwestia liczby i rodzaju uderzeń zadanych pokrzywdzonemu podczas zdarzenia przez oskarżonego nie może mieć wpływu ani na przypisanie oskarżonemu sprawstwa, ani też na kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu. Może natomiast mieć znaczenie dla oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, lecz znaczenie to nie pozostaje na tyle istotne, by pozwalało na uznanie orzeczonej wobec oskarżonego kary jako rażąco niewspółmiernie surowej, co mogłoby prowadzić do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności mających wpływ na wymiar kary wobec oskarżonego, o których szerzej w części uzasadnienia odnoszącej się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary, kara orzeczona wobec oskarżonego, także przy przyjęciu prezentowanej przez niego w apelacji wersji zdarzenia, nie mogłaby zostać uznana za rażąco niewspółmiernie surową. Niezależnie od powyższego, argumentacja apelacji oskarżonego podniesiona w tym względzie nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew jej treści, jedynie z wyjaśnień oskarżonego M. M. wynika, że pokrzywdzony został przez tego oskarżonego uderzony podczas zdarzenia tylko jeden raz, z otwartej dłoni. W swoich wyjaśnieniach współoskarżony P. W. wprawdzie wskazuje wyłącznie na jedno uderzenie zadane pokrzywdzonemu, lecz z treści tych wyjaśnień wynika, że bezpośrednio przed zdarzeniem szedł on przed oskarżonym M. M., a kiedy odwrócił się w kierunku oskarżonego M. M. i pokrzywdzonego, zobaczył jak mężczyźni szarpią się i oskarżony M. M. usiłuje zabrać pokrzywdzonemu saszetkę, po czym zadaje mu uderzenie w twarz. Odniesienie wyjaśnień oskarżonego P. W. do zeznań pokrzywdzonego wskazuje, że relacjonuje on wyłącznie o pewnym fragmencie zdarzenia podczas którego, zgodnie z relacją pokrzywdzonego, pokrzywdzony otrzymał od oskarżonego M. M. trzy uderzenia w twarz. Z kolejnych, składanych krótko potem wyjaśnień P. W. wynika, że oskarżony M. M. zadał pokrzywdzonemu dwa uderzenia, przy czym współoskarżony P. W. nie był już pewien, czy zostały one zadane pięścią, czy otwartą dłonią. Wyjaśnienia P. W. nie pozostają zatem w tej kwestii konsekwentne. Zanim doszło do zatrzymania napastników, oskarżeni rozmawiali o przebiegu zdarzenia, co znajduje poparcie w twierdzeniu P. W., że M. M. mówił mu, iż pokrzywdzony zwymiotował na niego, na którą to okoliczność M. M. powoływał się również w swoich wyjaśnieniach. Przede wszystkim jednak, jak już wskazano, wyjaśnienia współoskarżonego P. W. nie mogą stanowić dowodu miarodajnego dla poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Analiza treści tych wyjaśnień odniesionych do zeznań pokrzywdzonego, do podważenia wiarygodności których nie ma w niniejszej sprawie podstaw, wskazuje, że współoskarżony nie przyznaje wszystkich okoliczności, które zgodnie z zeznaniami pokrzywdzonego musiał podczas zdarzenia zaobserwować. Wedle relacji pokrzywdzonego, obydwaj współoskarżeni od początku zdarzenia znajdowali się obok siebie. Pokrzywdzony nie wskazuje, że w którymkolwiek fragmencie zdarzenia którykolwiek z oskarżonych znajdował się dalej, bądź był odwrócony od pokrzywdzonego, jak w swoich wyjaśnieniach relacjonował P. W.. Współoskarżony P. W. umniejsza swoją rolę w zdarzeniu wskazując, że nie był obecny przy całym jego przebiegu, co również nie może pozostawać nie bez wpływu na ocenę, czy w swoich wyjaśnieniach relacjonuje on o wszystkich elementach zdarzenia, których był uczestnikiem. Wyjaśnienia tego oskarżonego nie mogą zatem pozostawać miarodajne dla poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności nie mogą one podważyć zeznań pokrzywdzonego co do tego, który z napastników zadał mu uderzenia, jakiego rodzaju uderzenia to były oraz ile uderzeń mu zadano. Podobnie odnieść się trzeba do zeznań świadka E. D. na które powołuje się w apelacji oskarżony M. M.. Jak już wskazano, relacja tego świadka nie może stanowić dowodu podważającego zeznania pokrzywdzonego, a jednocześnie potwierdzającego wyjaśnienia oskarżonego M. M.. Świadek wprawdzie zeznała w postępowaniu przygotowawczym, że widziała uderzenie zadane otwartą dłonią, lecz w następnym zdaniu wskazała, że nie wie który z napastników zadał cios, ponieważ w miejscu zdarzenia było ciemno, co prowadzić musi do wniosku, że jej zeznania obarczone są co najmniej dużą niepewnością. Wbrew twierdzeniom oskarżonego M. M., świadek nie była w stanie sprecyzować również ile ciosów widziała. Świadek przyznaje, że sytuacja ta była dla niej stresująca i miało to wpływ na zapamiętanie przebiegu zdarzenia. Z treści jej relacji wynika, że nie widziała ona całości zdarzenia, skoro zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i na rozprawie wskazała, że widziała osaczających pokrzywdzonego dwóch mężczyzn z których jeden zadał pokrzywdzonemu uderzenie w twarz, po czym poszła w kierunku (...) i dopiero kiedy doszła do przejścia dla pieszych odwróciła się, a wówczas dostrzegła, że w dalszym ciągu dwóch napastników osaczało trzecią osobę, którą zidentyfikowała ona jako atakowaną podczas zdarzenia. Relacja świadka, poza potwierdzeniem w sposób ogólny przebiegu zdarzenia, nie może być zatem miarodajna dla poczynienia szczegółowych ustaleń w sprawie. Nie może stanowić dowodu potwierdzającego wersję zdarzenia przedstawioną przez oskarżonego w apelacji. Z drugiej strony nie ma podstaw do podważenia wiarygodności relacji pokrzywdzonego, pozostającej w istocie jedynym pełnym i miarodajnym dowodem w niniejszej sprawie. Wywiedzione środki odwoławcze nie zawierają argumentów, które mogłyby podważać wiarygodność jego zeznań. Świadek ten dwukrotnie w postępowaniu przygotowawczym zeznał, że podczas zdarzenia został trzykrotnie uderzony pięścią w twarz. Odmiennie zeznał przed sądem co do ilości zadanych mu uderzeń, lecz zeznania te, w przeciwieństwie do relacji z postępowania przygotowawczego, składał po upływie dłuższego czasu od zdarzenia. Wbrew argumentacji oskarżonego, pokrzywdzony podtrzymał na rozprawie odczytane mu zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym, choć na pytanie sądu wskazał, że lepiej pamiętał przebieg zdarzenia podczas rozprawy, a twierdzenie to, zważając na właściwości pamięci ludzkiej, musi zostać uznane za nieprzekonujące. Podnoszona przez oskarżonego okoliczność, iż pokrzywdzony znajdował się podczas zdarzenia w stanie nietrzeźwości, nie może podważać wiarygodności jego relacji. W treści zeznań pokrzywdzonego nie ma elementów, w tym również dotyczących ich spójności w przebiegu postępowania, które mogłyby prowadzić do wniosku o niewiarygodności zeznań pokrzywdzonego ze względu na alkohol spożywany przed zdarzeniem. Również obydwaj oskarżeni byli podczas zdarzenia nietrzeźwi, o ile zatem z samego faktu nietrzeźwości uczestników zdarzenia wyprowadzać można byłoby wnioski w kwestii ograniczenia wiarygodności ich relacji, w takim samym stopniu okoliczność ta musiałaby rzutować na ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonych. Okoliczności, iż uderzenia pokrzywdzonemu zostały zadane pięścią, nie podważa podniesiony w apelacji argument, iż wskutek zdarzenia pokrzywdzony nie doznał poważniejszych obrażeń twarzy poza bólem twarzy i jej zaczerwienieniem. Wpływ na to, jakich obrażeń ciała mógł podczas zdarzenia doznać pokrzywdzony, miała przede wszystkim siła zadanych uderzeń. Wbrew twierdzeniom oskarżonego, E. D. nie zeznała ani w postępowaniu przygotowawczym, ani przed sądem, że ciosy pokrzywdzonemu zostały zadane przez napastnika w zielonej kurtce. O takim kolorze kurtki napastnika zeznawał pokrzywdzony K. Ł., który konsekwentnie, począwszy od pierwszych zeznań, a nawet okazania oskarżonych w czasie ich zatrzymania tuż po zdarzeniu, wskazywał na oskarżonego M. M. jako tego, który uderzał pokrzywdzonego podczas zdarzenia i zabrał pokrzywdzonemu saszetkę. Pokrzywdzony widział obydwu oskarżonych bezpośrednio po ich zatrzymaniu i to w oskarżonym M. M. rozpoznał tego współsprawcę, który uderzał pokrzywdzonego podczas zdarzenia i zabrał mu saszetkę. Również na rozprawie, w tym na pytanie oskarżonego M. M. podważające prawidłowość rozpoznania jego osoby jako zadającej ciosy pokrzywdzonemu, odpowiedział on stanowczo, że to oskarżony M. M. zadawał mu ciosy, a następnie zabrał saszetkę. Pokrzywdzony w sposób pewny rozpoznał oskarżonego jako mężczyznę, który podczas zdarzenia był w chustce, tzw. arafatce i który zadawał pokrzywdzonemu ciosy oraz zabrał mu rzeczy. Podkreślić przy tym trzeba, że oskarżony już w pierwszych wyjaśnieniach (k. 33) nie negując swojego udziału w zdarzeniu przyznał, że w czasie zdarzenia miał na sobie założoną tzw. arafatkę. Pokrzywdzony natomiast stanowczo identyfikował napastnika jako mężczyznę w takiej chustce, a na rozprawie wskazał, że to oskarżony miał założoną arafatkę podczas zdarzenia. W chwili zatrzymania M. M. miał przewieszoną przez ramię saszetkę należącą do pokrzywdzonego, w związku z czym nie może być wątpliwości w kwestii towarzyszącego oskarżonemu zamiaru zaboru w celu przywłaszczenia przedmiotów należących do pokrzywdzonego. Ponadto, sam oskarżony na etapie postępowania przygotowawczego dwukrotnie składając wyjaśnienia przyznał, że zadał pokrzywdzonemu cios, a następnie zażądał od pokrzywdzonego wydania saszetki, którą pokrzywdzonemu ostatecznie zabrał. Wprawdzie starał się nadać zastosowanej przemocy inne znaczenie niż wynikałoby to z zeznań pokrzywdzonego, lecz okoliczność ta nie znalazła potwierdzenia w pozostałych dowodach, przede wszystkim zeznaniach pokrzywdzonego K. Ł.. W świetle powyższego, okoliczność jakiego koloru kurtka została później złożona do depozytu przez oskarżonego, nie może pozostawać przesądzająca o ustaleniu zachowania oskarżonego podczas rozboju. Oskarżony nie podnosił przecież na żadnym etapie postępowania, w tym także w osobistej apelacji, że po zdarzeniu, a przed jego zatrzymaniem, założył na siebie tzw. arafatkę, której nie miał w czasie dokonywania rozboju. Podnosząc argumentację odwołującą się do koloru kurtki napastnika, oskarżony powołuje się na fakt trzykrotnego uderzenia pokrzywdzonego pięścią w brzuch przez współoskarżonego P. W., lecz okoliczności tej nie potwierdza żaden z pozostałych dowodów w sprawie. Okoliczność tą zanegował pokrzywdzony (k. 249 odwrót). Sam oskarżony M. M. nie powoływał się na nią w wyjaśnieniach trzykrotnie składanych w toku postępowania przygotowawczego. O okoliczności tej wspomniał dopiero na rozprawie, przy czym jego twierdzenia odnoszące się do powodów dla których miał on przyznawać się do popełnienia zarzuconego mu czynu na etapie postępowania przygotowawczego nie zasługują na wiarę, o czym w dalszej części uzasadnienia. Nie zasługuje na akceptację również twierdzenie oskarżonego M. M. z apelacji, że to P. W. przypierał pokrzywdzonego do barierki. Zarówno z zeznań pokrzywdzonego, jak i relacji świadka E. D. wynika, że pokrzywdzony osaczany był przez dwóch napastników z których jeden - rozpoznany przez pokrzywdzonego jako M. M. - zastosował wobec pokrzywdzonego przemoc i zabrał mu saszetkę wraz z zawartością opisaną w zarzucie aktu oskarżenia. Nie ma również żadnych podstaw do przyjęcia, że to współoskarżony P. W. zastraszył pokrzywdzonego zanim do miejsca zdarzenia podszedł oskarżony M. M.. Podstaw do takich ustaleń nie daje żaden z dowodów przeprowadzonych w tej sprawie, w tym i wyjaśnienia oskarżonego M. M. złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Przede wszystkim okoliczności tej nie potwierdza pokrzywdzony K. Ł.. Do kwestii nagrania z monitoringu miejskiego, podnoszonej przez oskarżonego w ramach tego zarzutu, sąd odniesie się w części uzasadnienia dotyczącej zarzutu obejmującego nieprzeprowadzenie dowodu z zapisów monitoringu. Podniesiona przez oskarżonego w apelacji okoliczność, iż podczas zdarzenia oskarżony zwrócił pokrzywdzonemu dokumenty znajdujące się w saszetce zabranej pokrzywdzonemu, nie mogła mieć wpływu na zaskarżone orzeczenie. Okoliczność ta została uwzględniona przy orzekaniu w niniejszej sprawie. Oskarżonemu nie przypisano przecież zaboru, ani ukrycia dokumentów należących do pokrzywdzonego. To, że nie zabrał on pokrzywdzonemu większej ilości przedmiotów, w tym wypadku dokumentów, nie może stanowić okoliczności łagodzącej. Oskarżony został skazany za to, czego w rzeczywistości dokonał. Nie można zgodzić się z argumentem oskarżonego zawartym w apelacji jakoby fakt, iż oskarżony zwrócił pokrzywdzonemu dokumenty, przeczył ustaleniu, że dokonał on zaboru w celu przywłaszczenia pozostałych przedmiotów skradzionych pokrzywdzonemu. Po raz kolejny trzeba wskazać, że wedle konsekwentnych w tym względzie zeznań pokrzywdzonego to oskarżony M. M. zastosował wobec pokrzywdzonego przemoc i zabrał mu saszetkę zwracając znajdujące się w niej dokumenty. Saszetkę tę miał przy sobie w czasie dokonanego krótko po zdarzeniu jego zatrzymania przez policję. Zgromadzone dowody, w tym wyjaśnienia oskarżonego składane trzykrotnie na etapie postępowania przygotowawczego, nie dają podstaw do przyjęcia, że to współoskarżony P. W. zabrał pokrzywdzonemu saszetkę z zawartością. Złożone na rozprawie wyjaśnienia oskarżonego M. M., który wskazał, że portfel pokrzywdzonego otrzymał od P. W., nie znajdują potwierdzenia w żadnym z pozostałych dowodów, w tym wyjaśnieniach składanych przez apelującego oskarżonego w postępowaniu przygotowawczym. Wniosek W części końcowej osobistej apelacji oskarżony wniósł o dokładne rozpatrzenie sprawy oraz uwzględnienie okoliczności, które przemawiają za tym, że to nie oskarżony był sprawcą rozboju. Postulat ten został przez sąd odwoławczy uwzględniony, nie może on jednak zostać potraktowany jako wniosek apelacji. Z treści środka odwoławczego należy wnioskować, że zamiarem oskarżonego było doprowadzenie do jego uniewinnienia skoro wskazuje on, że nie jest sprawcą przypisanego mu przestępstwa rozboju. Na rozprawie oskarżony złożył jednak wniosek o łagodniejsze potraktowanie jego osoby, co potraktować należy jako wniosek o obniżenie wymiaru kary. Żaden z tych wniosków nie zasługuje na uwzględnienie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn opisanych powyżej wniosek oskarżonego nie mógł zostać uwzględniony. W kwestii wnioskowania o wymierzenie łagodniejszej kary sąd wypowiedział się w sekcji 3.10 uzasadnienia odnoszącej się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego zaskarżonym wyrokiem. 3.
- Nieuwzględnienie nagrań z kamer monitoringu miejskiego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nie jest prawdą, że oskarżony M. M. od początku postępowania domagał się zabezpieczenia zapisu monitoringu miejskiego. Wniosku w tym względzie nie składał na żadnym etapie postępowania poprzedzającym wniesienie apelacji w tej sprawie. Wniosek taki złożył dopiero po wniesieniu apelacji, przy czym na etapie postępowania poprzedzającego wyrokowanie przez sąd pierwszej instancji oskarżony składał wnioski, co dowodzi, że miał pełną świadomość przysługującego mu uprawnienia do wnioskowania o przeprowadzenie dowodu na który powołał się po raz pierwszy dopiero w apelacji. W toku postępowania przygotowawczego wnioskował on o skierowanie sprawy do postępowania mediacyjnego, o wyłączenie do odrębnego postępowania sprawy o czyn z art. 207 § 1 kk, o końcowe zaznajomienie się z materiałami postępowania oraz o informację o sposobie rozpoznania wniosku o skierowanie sprawy do postępowania mediacyjnego. Wniosku o zabezpieczenie monitoringu nie złożył, w tym również po zaznajomieniu go z materiałami postępowania przygotowawczego. Pomimo pouczenia podczas tej czynności o uprawnieniu do wnioskowania o uzupełnienie postępowania wskazał wówczas, że nie będzie o to wnioskował i nie będzie składał wniosków dowodowych. Następnie wnioskował o umożliwienie kontaktów telefonicznych, o nieumieszczanie w akcie oskarżenia wzmianki odnośnie uprzedniego skazania za przestępstwo z art. 200 § 1 kk, o ustanowienie obrońcy z urzędu, przy czym niektóre z tych wniosków ponawiał. Złożył także wniosek o doprowadzenie na rozprawę, na której również złożył wniosek na piśmie o skierowanie sprawy do postępowania mediacyjnego. Nie składał natomiast wniosku o zabezpieczenie monitoringu. Wniosek o uzyskanie zapisów monitoringu mógł zostać złożony przez oskarżonego i jego obrońcę w toku postępowania poprzedzającego wyrokowanie przez sąd pierwszej instancji, a strony takiego wniosku nie złożyły. Oskarżony, wbrew temu, co podnosi w apelacji, nie mógł być przekonany, że zapisy monitoringu zostały w niniejszej sprawie zabezpieczone. Został on przecież zaznajomiony z materiałami postępowania przygotowawczego. Nawet jeżeli miał co do tej kwestii wątpliwości, mógł o nią zapytać osobę przeprowadzającą tę czynność z oskarżonym zwłaszcza, że w przebiegu postępowania pozostawał osobą aktywną. Przeprowadzenie dowodu z zapisu monitoringu miejskiego na etapie postępowania na którym oskarżony złożył wniosek o jego przeprowadzenie, było niemożliwe. Z informacji policji z dnia 14.09.2020 r. (k. 358) wynika, że zapisy monitoringu miejskiego są dostępne przez okres do 30 dni od ich rejestracji, po czym następuje ich nadpisanie bieżącymi nagraniami. Kwestia zapisu przebiegu zdarzenia przez urządzenia monitoringu miejskiego była już badana na wstępnym etapie postępowania przygotowawczego. Z notatki urzędowej z dnia 27.11.2019 r. (k. 45) wynika, że funkcjonariusze policji zapoznali się z zapisem monitoringu miejskiego, który nie obejmował jednak miejsca w którym dokonany został rozbój na osobie pokrzywdzonego. Sąd Okręgowy w Gliwicach w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje w pełni pogląd Sądu Apelacyjnego w Krakowie (sygn. akt II AKa 191/02, KZS 2002/11/12, wyrok z dnia 19 września 2002 roku) wedle którego „ Prawo oskarżonego do milczenia, pochodzące z zakazu wymuszania samooskarżenia, oznacza, że z samego faktu milczenia nic ujemnego dla niego w procesie nie może wynikać. (...) I tak na przykład oskarżony nie musi wskazywać dowodów alibijnych. Jeśli jednak czyni to dopiero przed sądem, gdy wcześniej składał wyjaśnienia, to oprócz oceny samej ich treści sąd może krytycznie ocenić późne zgłoszenie tych dowodów i stąd wyciągnąć wnioski co do wiarygodności dowodów”. Składając wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym oskarżony nie powoływał się na przytoczoną w apelacji okoliczność, iż saszetkę pokrzywdzonego otrzymał od współoskarżonego P. W. już po dokonaniu przestępstwa rozboju na szkodę K. Ł.. W wyjaśnieniach składanych w śledztwie konsekwentnie wskazywał, że pokrzywdzony, na jego wulgarne żądanie, wydał mu saszetkę, a oskarżony zabrał ją ze sobą i udał się w kierunku (...). Wyjaśnienia tej treści w pełni korespondują z zeznaniami pokrzywdzonego. Wersja zdarzenia zgodnie z którą oskarżony M. M. otrzymał saszetkę pokrzywdzonego od drugiego z oskarżonych, pojawiła się w wyjaśnieniach oskarżonego dopiero na etapie postępowania przed sądem i również ze względu na czas jej powołania, nie tylko z powodu jej sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego, nie zasługuje ona na uwzględnienie. Całkowicie nieprzekonujące pozostaje przy tym twierdzenie oskarżonego, że w toku postępowania przygotowawczego przyznawał się on do popełnienia zarzuconego mu czynu z obawy o szykany ze strony pozostałych osadzonych. Po pierwsze, oskarżony mógł nie przyznać się do winy nie obciążając współoskarżonego i nie odmawiając składania wyjaśnień. Po drugie, w szczególności w czasie składania pierwszych wyjaśnień, nie miał przecież świadomości, że zostanie wobec niego skierowany do sądu wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania. Ponadto, nic w niniejszej sprawie nie wskazuje, by P. W. był osobą z powodu obciążenia której mogłyby grozić oskarżonemu M. M. negatywne konsekwencje ze strony współosadzonych. P. W. to osoba bezdomna, zamieszkująca w schronisku, uprzednio tylko jednokrotnie karana. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że z powodu jego obciążenia, oskarżonego M. M. mogłyby spotkać jakiekolwiek szykany ze strony współwięźniów. Sytuacje w których tymczasowo aresztowani oskarżeni obciążają współoskarżonych pozostają dosyć częste, lecz w praktyce składu orzekającego w niniejszej sprawie nie zdarzyło się, by którykolwiek z oskarżonych powoływał się z tego powodu na argumenty analogiczne do powołanych przez oskarżonego. Ponadto, w wyjaśnieniach złożonych przez oskarżonego przed sądem pierwszej instancji obciążył on P. W. pomimo, iż nie uległy zmianie żadne okoliczności odnoszące się do wskazywanych przez oskarżonego powodów uprzedniego nieobciążania P. W.. Oskarżony mógł być przecież tak samo szykanowany po złożeniu wyjaśnień przed sądem. Przede wszystkim jednak, za uznaniem wyjaśnień oskarżonego za niezasługujących na wiarę przemawia okoliczność, iż wersja zdarzenia prezentowana w apelacji oraz w wyjaśnieniach składanych przed sądem, nie znajduje potwierdzenia w żadnym z pozostałych dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, przede wszystkim w zeznaniach pokrzywdzonego stanowiących podstawowy dowód w oparciu o który poczynione zostały w sprawie ustalenia faktyczne. Wniosek W części końcowej osobistej apelacji oskarżony wniósł o dokładne rozpatrzenie sprawy oraz uwzględnienie okoliczności, które przemawiają za tym, że to nie oskarżony był sprawcą rozboju. Postulat ten został przez sąd odwoławczy uwzględniony, nie może on jednak zostać potraktowany jako wniosek apelacji. Z treści środka odwoławczego należy wnioskować, że zamiarem oskarżonego było doprowadzenie do jego uniewinnienia skoro wskazuje on, że nie jest sprawcą przypisanego mu przestępstwa rozboju. Na rozprawie oskarżony złożył jednak wniosek o łagodniejsze potraktowanie jego osoby, co potraktować należy jako wniosek o obniżenie wymiaru kary. Żaden z tych wniosków nie zasługuje na uwzględnienie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn opisanych powyżej wniosek oskarżonego nie mógł zostać uwzględniony. W kwestii wnioskowania o wymierzenie łagodniejszej kary sąd wypowiedział się w sekcji 3.10 uzasadnienia odnoszącej się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego zaskarżonym wyrokiem. 3.
- Błędne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że oskarżony M. M. uzgodnił stanowisko procesowe ze współoskarżonym P. W.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Okoliczność do której odnosi się ten zarzut, posiada nikłe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak wskazano w tym uzasadnieniu, wyjaśnienia współoskarżonego P. W. nie były w niniejszej sprawie dowodem o istotnym znaczeniu dla poczynienia ustaleń faktycznych. Stwierdzenie odnośnie uzgodnienia linii obrony przez oskarżonych sąd rejonowy odniósł wyłącznie do kwestii uderzenia pokrzywdzonego przez oskarżonego M. M. z otwartej dłoni. Wyjaśnienia P. W. nie mogą stanowić dowodu istotnego dla poczynienia ustaleń faktycznych w tym zakresie. Sprzecznie w odniesieniu do relacji pokrzywdzonego oskarżony ten wyjaśniał, że w początkowej fazie zdarzenia oskarżony M. M. działał sam, zaś P. W. doszedł do M. M. i pokrzywdzonego już po rozpoczęciu przestępczego działania przez M. M.. W kolejnych, składanych krótko potem wyjaśnieniach P. W. nie był już pewien, czy uderzenia pokrzywdzonemu zostały zadane przez M. M. pięścią, czy otwartą dłonią. Nie miał również pewności co do ich ilości. Zanim doszło do zatrzymania napastników, oskarżeni rozmawiali o przebiegu zdarzenia, co potwierdza wskazanie przez P. W., że M. M. mówił mu tuż po zdarzeniu, iż pokrzywdzony zwymiotował na niego i to miało być powodem uderzenia pokrzywdzonego, na co M. M. powoływał się w swoich wyjaśnieniach. Oskarżony M. M. mógł zatem zasugerować współoskarżonemu pewne elementy zdarzenia. Sąd pierwszej instancji kwestię uzgodnienia przebiegu zdarzenia odnosił właśnie do czasu poprzedzającego zatrzymanie współoskarżonych, a nie ich pobytu w areszcie śledczym, stąd też zawarta w apelacji oskarżonego argumentacja odnosząca się do okresu izolacji penitencjarnej tego oskarżonego nie może mieć wpływu na ocenę tego zarzutu. Jak już wskazano, wyjaśnienia współoskarżonego P. W. nie mogą stanowić dowodu miarodajnego dla poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Analiza treści tych wyjaśnień odniesionych do zeznań pokrzywdzonego, do podważenia wiarygodności których nie ma w niniejszej sprawie podstaw, wskazuje, że współoskarżony nie przyznaje wszystkich okoliczności, które zgodnie z zeznaniami pokrzywdzonego musiał zaobserwować podczas zdarzenia. Wniosek W części końcowej osobistej apelacji oskarżony wniósł o dokładne rozpatrzenie sprawy oraz uwzględnienie okoliczności, które przemawiają za tym, że to nie oskarżony był sprawcą rozboju. Postulat ten został przez sąd odwoławczy uwzględniony, nie może on jednak zostać potraktowany jako wniosek apelacji. Z treści środka odwoławczego należy wnioskować, że zamiarem oskarżonego było doprowadzenie do jego uniewinnienia skoro wskazuje on, że nie jest sprawcą przypisanego mu przestępstwa rozboju. Na rozprawie oskarżony złożył jednak wniosek o łagodniejsze potraktowanie jego osoby, co potraktować należy jako wniosek o obniżenie wymiaru kary. Żaden z tych wniosków nie zasługuje na uwzględnienie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn opisanych powyżej wniosek oskarżonego nie mógł zostać uwzględniony. W kwestii wnioskowania o wymierzenie łagodniejszej kary sąd wypowiedział się w sekcji 3.10 uzasadnienia odnoszącej się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego zaskarżonym wyrokiem. 3.
- Nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Oskarżony wnioskował o skierowanie sprawy do postępowania mediacyjnego na etapie postępowania przygotowawczego. Co istotne w kontekście treści apelacji, oskarżony przyznał się w tym wniosku do popełnienia zarzuconego mu czynu i wskazał, że pokrzywdzonemu należą się przeprosiny (k. 91). Wniosek ten nie został jednak uwzględniony, ponieważ pokrzywdzony K. Ł. sprzeciwił się skierowaniu sprawy do postępowania mediacyjnego (k. 125). Wniosek taki oskarżony M. M. ponowił na rozprawie. Po tym, jak oskarżony przeprosił pokrzywdzonego, pokrzywdzony przyjął przeprosiny i oświadczył, że nie domaga się zadośćuczynienia od oskarżonego, sąd nie uwzględnił wniosku o skierowanie sprawy do postępowania mediacyjnego. Decyzja ta nie może zostać oceniona jako nieprawidłowa, a dodatkowo nie mogła ona mieć wpływu na zaskarżone orzeczenie. W sytuacji opisanej powyżej kierowanie sprawy do postępowania mediacyjnego pozostawało niecelowe. Oskarżony bezzasadnie w apelacji podnosi, że został pozbawiony możliwości pogodzenia się z pokrzywdzonym, skoro do takiego pogodzenia doszło faktycznie na rozprawie przed sądem pierwszej instancji. Oczywiście bezzasadne pozostają przy tym twierdzenia oskarżonego o możliwości uzgodnienia z pokrzywdzonym kary, która powinna zostać orzeczona wobec oskarżonego w niniejszej sprawie. Orzekanie o karze należy do sądu. Wniosek W części końcowej osobistej apelacji oskarżony wniósł o dokładne rozpatrzenie sprawy oraz uwzględnienie okoliczności, które przemawiają za tym, że to nie oskarżony był sprawcą rozboju. Postulat ten został przez sąd odwoławczy uwzględniony, nie może on jednak zostać potraktowany jako wniosek apelacji. Z treści środka odwoławczego należy wnioskować, że zamiarem oskarżonego było doprowadzenie do jego uniewinnienia skoro wskazuje on, że nie jest sprawcą przypisanego mu przestępstwa rozboju. Na rozprawie oskarżony złożył jednak wniosek o łagodniejsze potraktowanie jego osoby, co potraktować należy jako wniosek o obniżenie wymiaru kary. Żaden z tych wniosków nie zasługuje na uwzględnienie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn opisanych powyżej wniosek oskarżonego nie mógł zostać uwzględniony. W kwestii wnioskowania o wymierzenie łagodniejszej kary sąd wypowiedział się w sekcji 3.10 uzasadnienia odnoszącej się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego zaskarżonym wyrokiem. 3.
- Obrońca zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zapadłego orzeczenia, co miało wpływ na jego treść, poprzez przyjęcie przez Sąd I Instancji, że oskarżony trzykrotnie uderzył pokrzywdzonego z pięści w twarz, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego - w szczególności z wyjaśnień złożonych przez dwóch oskarżonych oraz świadka zdarzenia wynika, iż pokrzywdzony został uderzony przez oskarżonego jedynie raz i to z otwartej ręki. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Argumentacja analogiczna, jak w sekcji 3.
- uzasadnienia. Zarzut apelacji obrońcy pozostaje tożsamy z jednym z zarzutów podniesionych w osobistej apelacji oskarżonego. Tożsama pozostaje również argumentacja powołana w apelacji obrońcy. Sąd odwoławczy odniósł się już w tym uzasadnieniu także do kwestii złożenia przez pokrzywdzonego na rozprawie zeznania zgodnie z którym oskarżony zadał pokrzywdzonemu wyłącznie jedno uderzenie podczas zdarzenia. Okoliczność, iż podczas zdarzenia pokrzywdzony znajdował się w stanie nietrzeźwości nie podważa jego relacji, jeżeli nie zostały przedstawione rzeczowe argumenty mające przemawiać za niewiarygodnością zeznań pokrzywdzonego z powodu jego stanu w czasie zdarzenia. Do kwestii tej sąd odniósł się w sekcji 3.
- uzasadnienia. Wniosek Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn opisanych w niniejszym uzasadnieniu nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu, a co za tym idzie również wniosku apelacji obrońcy. Rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy sądowi do ponownego rozpoznania zapaść może wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1, art. 454 lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (art. 437 § 2 zdanie 2 kpk). Żaden z takich przypadków w niniejszej sprawie nie zachodził, w szczególności nie było podstaw do przyjęcia, że konieczne pozostaje przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego. Okoliczności takiej apelujący nie wykazał. 3.
- Obrońca zarzucił obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 4 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 kpk, która miała wpływ na treść wyroku, a wynika z orzeczenia o winie oskarżonego tylko w oparciu o dowody obciążające i pominięciu dowodów korzystnych dla oskarżonego, a to zeznań świadka E. D., która jako osoba niezainteresowana rozstrzygnięciem sprawy zeznała, iż oskarżony uderzył pokrzywdzonego w twarz jedynie raz, jak i pominięcie faktu, że sam pokrzywdzony był w chwili zdarzenia nietrzeźwy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ten zarzut apelacji nie znalazł rozwinięcia w uzasadnieniu środka odwoławczego. Sąd pierwszej instancji oparł orzeczenie o całokształt zgromadzonych dowodów. Nie obraził przy tym normy art. 424 § 1 kpk, a nawet gdyby obraza tego przepisu miała miejsce w niniejszej sprawie, to i tak nie mogłaby ona mieć wpływu na zaskarżone orzeczenie. Nie tylko z powodu brzmienia art. 455a kpk zakazującego uchylanie wyroku tylko z tego powodu, że uzasadnienie nie spełnia wymogów o których mowa w art. 424 kpk, lecz także i z tego względu, że pisemne uzasadnienie orzeczenia pozostaje dokumentem sporządzanym już po wydaniu orzeczenia w sprawie i nie może mieć wpływu na jego treść. Do okoliczności objętych tym zarzutem sąd odwoławczy odniósł się już w niniejszym uzasadnieniu. Sąd odwoławczy odniósł się w sekcji 3.1 i 3.
- do treści zeznań świadka E. D., której relacja nie dawała podstaw do uniewinnienia oskarżonego, w tym również do fragmentu zeznań świadka wskazanego wprost w apelacji obrońcy. Do kwestii nietrzeźwości pokrzywdzonego w czasie zdarzenia sąd odwoławczy odniósł się już w sekcjach 3.
- i 3.6 niniejszego uzasadnienia. Wniosek Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn opisanych w niniejszym uzasadnieniu nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu, a co za tym idzie również wniosku apelacji obrońcy. Rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy sądowi do ponownego rozpoznania zapaść może wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1, art. 454 lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (art. 437 § 2 zdanie 2 kpk). Żaden z takich przypadków w niniejszej sprawie nie zachodził, w szczególności nie było podstaw do przyjęcia, że konieczne pozostaje przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego. Okoliczności takiej apelujący nie wykazał. 3.
- Obrońca zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 92 w zw. z art. 175 w zw. z art. 410 kpk poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, a to przez przyjęcie za w pełni wiarygodne wyjaśnień współoskarżonego P. W. złożonych w postępowaniu przygotowawczym, podczas gdy współoskarżony był szczególnie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy na niekorzyść oskarżonego M. M., co powodowało, iż jego udział w zdarzeniu zostałby pomniejszony, nadto wyjaśnienia współoskarżonego winny być oceniane przez sąd orzekający ze szczególną uwagą. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wbrew twierdzeniom apelującego, sąd pierwszej instancji nie dał w całości wiary wyjaśnieniom współoskarżonego P. W.. Stanowisko swoje przekonująco uzasadnił w sekcji 1.2.
- uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Niezależnie od tego stanowiska, sąd odwoławczy wskazał już w niniejszym uzasadnieniu na powody uznania relacji współoskarżonego P. W. jako dowodu nie mającego rozstrzygającego wpływu na ustalenia faktyczne poczynione w tej sprawie (sekcja 3.
- uzasadnienia). Powtarzanie tej argumentacji pozostaje niecelowe. Dowodem, który pozostawał kluczowy dla ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie były zeznania pokrzywdzonego K. Ł.. Wniosek Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn opisanych w niniejszym uzasadnieniu nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu, a co za tym idzie również wniosku apelacji obrońcy. Rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania zapaść może wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1, art. 454 lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (art. 437 § 2 zdanie 2 kpk). Żaden z takich przypadków w niniejszej sprawie nie zachodził, w szczególności nie było podstaw do przyjęcia, że konieczne pozostaje przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego. Okoliczności takiej apelujący nie wykazał. 3.
- Obrońca zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 5 § 2 kpk poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego, podczas gdy w sprawie zachodziły wątpliwości, które jednak nie zostały rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W okolicznościach niniejszej sprawy przypisanie winy oskarżonemu nie mogło budzić wątpliwości. Nietrafny pozostawał zatem zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. wyrażający się w nierozstrzygnięciu na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości. Przepis art. 5 § 2 k.p.k. nie odnosi się do jakichkolwiek wątpliwości, lecz wyłącznie do takich, których dostępnymi metodami zarówno dowodowymi, jak i odnoszącymi się do oceny dowodów, nie da się usunąć. Brak możliwości wyjaśnienia wątpliwości zaistnieje dopiero wówczas, gdy przy zastosowaniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie zostały one w dalszym ciągu usunięte. Przepis art. 5 § 2 k.p.k. nie zwalnia sądu z obowiązku dokonania oceny dowodów w oparciu o dyrektywy wskazane w art. 7 k.p.k. nakazujące sądowi ocenę dowodów w oparciu o zasady logiki oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów nie narusza zatem art. 5 § 2 k.p.k.. W sprawie niniejszej nie występowały bowiem wątpliwości, których wyjaśnienie nie byłoby możliwe przy zastosowaniu ogólnych reguł oceny dowodów. Apelujący, podnosząc zarzut obrazy normy art. 5 § 2 k.p.k. nie wskazuje do jakich konkretnie wątpliwości odnosi się ten zarzut. Także i z tego powodu zarzutu tego nie można było uwzględnić. Wniosek Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania zapaść może wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1, art. 454 lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (art. 437 § 2 zdanie 2 kpk). Żaden z takich przypadków w niniejszej sprawie nie zachodził, w szczególności nie było podstaw do przyjęcia, że konieczne pozostaje przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego. Okoliczności takiej apelujący nie wykazał. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn opisanych powyżej nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu, a co za tym idzie również wniosku apelacji obrońcy. 3.
- Obrońca podniósł, jak zaznaczył - z ostrożności procesowej, w przypadku gdyby sąd odwoławczy nie uwzględnił pozostałych z podniesionych zarzutów - rażącą niewspółmierność (surowość) kary jako zbyt surowej względem społecznego poczucia sprawiedliwości, postawy oskarżonego, pojednania się z pokrzywdzonym, okoliczności zdarzenia oraz faktu, że orzeczona kara winna pełnić również funkcje wychowawcze. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Orzeczona wobec oskarżonego kara nie mogła zostać oceniona jako rażąco niewspółmiernie surowa. Pozostawała ona zdaniem sądu odwoławczego wręcz łagodna na tle całokształtu okoliczności sprawy decydujących o wymiarze kary wobec oskarżonego. Oceniając wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego należy mieć na względzie, że przypisanego mu czynu oskarżony dopuścił się w jednym z najbardziej uczęszczanych miejsc miasta w godzinach, gdy ruch pieszych w tym miejscu pozostaje duży. Czyn ten popełnił działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą. W czasie jego popełnienia był nietrzeźwy. Zachowanie oskarżonego polegające na zastosowaniu przemocy wobec zupełnie obcej dla oskarżonego osoby w celu dokonania na jej szkodę zaboru mienia, podjęte w opisanych powyżej warunkach, stanowiło rażące lekceważenie porządku prawnego. Okoliczności zdarzenia na które w sposób ogólnikowy powołuje się w apelacji obrońca, nie mogą zatem skutkować uznaniem orzeczonej kary za rażąco niewspółmiernie surową. Sąd odwoławczy nie stwierdził w niniejszej sprawie okoliczności, które uzasadniałyby ocenę kary orzeczonej zaskarżonym wyrokiem jako rażąco niewspółmiernie surowej. Okoliczności przemawiające za taką oceną nie zostały także zawarte w żadnej z wywiedzionych w niniejszej sprawie apelacji. Wymiar kary określony zaskarżonym wyrokiem pozostaje uzasadniony również dotychczasową karalnością oskarżonego, która istotnie obciąża oskarżonego. Oskarżony M. M. był już uprzednio czterokrotnie karany, w tym za przestępstwo rozboju. Kary orzekane wobec jego osoby nie przyniosły społecznie oczekiwanego rezultatu i nie odwiodły oskarżonego od popełnienia kolejnego przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu. Zachowaniem swoim potwierdził oskarżony lekceważący stosunek do porządku prawnego, w tym do dobra prawnego jakim jest mienie i zdrowie ludzkie po raz kolejny dotknięte przestępstwem oskarżonego. Szczególnie obciąża oskarżonego popełnienie przypisanego mu przestępstwa w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk, i to w związku z uprzednim skazaniem za przestępstwo o tożsamej kwalifikacji prawnej. Przypisanego mu czynu oskarżony dopuścił się korzystając z warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary orzeczonej za popełnione uprzednio przestępstwo z art. 280 § 1 kk. Znaczne nasilenie okoliczności obciążających w zakresie właściwości i warunków osobistych oskarżonego związanych przede wszystkim z dotychczasową karalnością oskarżonego, nie dało sądowi podstaw do przyjęcia, że wymierzenie oskarżonemu kary w łagodniejszym wymiarze niż określony zaskarżonym wyrokiem, będzie wystarczające do osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, zwłaszcza zaś do zapobieżenia powrotowi oskarżonego do przestępstwa. Oskarżony pomimo uprzedniego skazania na kary pozbawienia wolności, w tym za przestępstwo podobne, nie zmienił swojego stosunku do porządku prawnego w kierunku pożądanym przez społeczeństwo, po raz kolejny popełniając przestępstwo przeciwko mieniu. Wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności z pewnością nie przekracza stopnia winy, odpowiada stopniowi społecznej szkodliwości czynu, jak również spełnia swoje cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak i cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Dane o karalności M. M. tworzą negatywny obraz właściwości i warunków osobistych oraz dotychczasowego sposobu życia oskarżonego dowodząc, że popełniony w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k. czyn objęty wyrokiem skazującym w niniejszej sprawie stanowi element szerszej działalności przestępczej oskarżonego. Orzeczona kara nie narusza ustawowych zasad wymiaru kary. Orzeczona wobec oskarżonego kara odpowiada również społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Bez wątpienia skazanie za kolejne przestępstwo, a przy tym kolejne przestępstwo rozboju popełnionego w miejscu publicznym, uczęszczanym przez dużą liczbę osób, w godzinach popołudniowego szczytu pieszych, z użyciem przemocy, a nade wszystko w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk, musiało spotkać się z reakcją karną daleką od dolnej granicy ustawowego zagrożenia, która w niniejszej sprawie wynosiła 2 lata. Skoro orzeczona uprzednio wobec oskarżonego kara 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo rozboju nie odniosła spodziewanego rezultatu i oskarżony ponownie dopuścił się popełnienia przestępstwa rozboju, to orzeczona ponownie w takim wymiarze kara nie może zostać uznana za zbyt surową w aspekcie jej funkcji wychowawczej. Żadna z okoliczności podniesionych przez obrońcę w apelacji nie mogła wpłynąć na ocenę orzeczonej wobec oskarżonego kary jako rażąco niewspółmiernie surowej. Obrońca nie wskazał w apelacji w czym wyrażać się miała postawa oskarżonego mająca wpłynąć łagodząco na wymiar kary. Oskarżony jedynie w początkowej fazie postępowania składał wyjaśnienia adekwatne do deklaracji o przyznaniu się do popełnienia zarzuconego mu czynu. W dalszym ciągu postępowania prezentował on swoją osobę jako nie biorącą udziału w dokonanym rozboju. Pojednanie z pokrzywdzonym na które powołuje się w apelacji obrońca, musi zostać potraktowane w świetle powyższych okoliczności jako dokonane na użytek procesowy. Podobnie ocenić trzeba deklarację oskarżonego o zadośćuczynieniu pokrzywdzonemu, zwłaszcza gdy w osobistej apelacji oskarżony kwestionuje swoje sprawstwo i żałuje, " że znalazł się tam wtedy" (k. 312). Oskarżony już na etapie rozprawy przed sądem pierwszej instancji zanegował swoje sprawstwo pomimo deklaracji o przyznaniu się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Jeszcze bardziej zakwestionował swoje sprawstwo w złożonej apelacji. Zmienna i niekonsekwentna postawa oskarżonego nie daje podstaw do jej potraktowania jako łagodząco wpływającej na wymiar kary. Deklarację oskarżonego w kwestii " naprawy swojego życia i pracy nad sobą" zweryfikuje postawa oskarżonego w przyszłości. Deklaracja ta nie może wpłynąć na obniżenie wymiaru kary za poważne przestępstwo popełnione w warunkach recydywy. Oskarżony, jako osoba już kilkukrotnie karana, miał szansę na poprawę swojego postępowania, lecz szansy tej nie wykorzystał. Rozpoznając ten zarzut, sąd odwoławczy uwzględnił również okoliczności podniesione przez oskarżonego w końcowym fragmencie jego osobistej apelacji. Sam fakt pobytu w ośrodku readaptacyjnym nie może mieć wpływu na wymiar kary wobec oskarżonego, skoro jak dowodzi niniejsze postępowanie, postawa oskarżonego nie uległa zmianie, gdy dopuścił się on po raz kolejny poważnego przestępstwa. Okoliczności osobiste przytoczone przez oskarżonego w apelacji w żadnym wypadku nie mogą usprawiedliwiać dopuszczenia się przez niego przestępstwa rozboju, popełnionego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z użyciem przemocy. Również postawa oskarżonego w toku postępowania nie może zostać poczytana jako okoliczność istotnie łagodząco wpływająca na wymiar kary. Wprawdzie oskarżony przyznając się do popełnienia zarzuconego mu czynu, w postępowaniu przygotowawczym składał wyjaśnienia wskazujące na jego udział w popełnieniu przestępstwa, to jednak przed sądem, pomimo deklaracji o przyznaniu się do jego popełnienia, wyjaśniał w sposób umniejszający swoją odpowiedzialność, a w dalszym toku postępowania odpowiedzialność tę negował. Na zakończenie apelacji wyraził skruchę już tylko z tego powodu, że " znalazł się tam wtedy". Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary pozbawienia wolności i obniżenie wymiaru kary do 2 lat pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn wskazanych powyżej nie było podstaw do stwierdzenia rażącej surowości kary orzeczonej wobec oskarżonego. Ze względu na występujące w niniejszej sprawie, a opisane powyżej okoliczności obciążające, nie było również podstaw do orzeczenia wobec oskarżonego wnioskowanej w apelacji obrońcy kary pozbawienia wolności w najniższym ustawowym wymiarze dwóch lat.
- OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
- Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
- Przedmiot utrzymania w mocy W całości. Co do ustalenia sprawstwa oskarżonego i jego winy, kwalifikacji prawnej czynu, a także orzeczenia o karze i zaliczeniu na poczet kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie oraz orzeczenia o kosztach procesu. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec braku podstaw do uwzględnienie wywiedzionych apelacji, jak również niestwierdzenia przez sąd odwoławczy powodów do zmiany lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia z urzędu, zaskarżony wyrok został utrzymany w całości w mocy. 1.
- Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
- Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.
- Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
- Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
- Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
- Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
- Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
- Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 Na rzecz obrońcy oskarżonego z urzędu zasądzono koszty pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym w wysokości określonej przepisami prawa. 3 W oparciu o zasady słuszności, uwzględniając także spodziewany okres izolacji penitencjarnej oskarżonego, sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów postępowania odwoławczego, wydatkami obciążając Skarb Państwa.
- PODPIS 1.
- Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżony M. M. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Sprawstwo i wina oskarżonego oraz wymierzona kara. 0.1.1.3.
- Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
- Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
- Wnioski ☐ uchylenie ☒ Zmiana 1.
- Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Sprawstwo i wina oskarżonego oraz wymierzona kara. 0.1.1.3.
- Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
- Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
- Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana