oświadczenia powód zobowiązał się spłacać zadłużenie w miesięcznych ratach, w ten sposób że:
powód zobowiązał się spłacić pozwanemu istniejące zadłużenie wskazane w treści preambuły na warunkach określonych w porozumieniu. Jednocześnie z chwilą zawarcia porozumienia pozwany umorzył powodowi część zadłużenia w wysokości 2.000.000,00 zł (§1 pkt 2 porozumienia). Strony uzgodniły, że na poczet spłaty zadłużenia po umorzeniu części zadłużenia, o którym mowa w §1 pkt 2 porozumienia, pozwany zalicza kwotę 1.791.700,00 zł z tytułu przejęcia na własność przedmiotu zastawu rejestrowego w postaci (...) udziałów w spółce (...) sp. z.o.o. (§2 pkt 1 porozumienia). W przypadku gdyby na skutek wyceny wartości udziałów, okazało się że ich wartość jest wyższa niż wartość dokonanego zaliczenia, różnica ta zostanie zaliczona na poczet dokonanego zaliczenia (§2 pkt 2 i 3 porozumienia). W przypadku gdyby wycena była niższa niż kwota zaliczenia, pozwany uprawniony był do dalszego prowadzenie egzekucji z nieruchomości powoda położonej w P. przy ul. (...) (§3 pkt 1 i 2 porozumienia). W przypadku bezskuteczności egzekucji, nie będzie to miało wpływu na realizację niniejszego porozumienia (§3 pkt 3 porozumienia). Dodatkowo, niezależnie od rozliczeń ustalonych w treści §2 i 3 porozumienia SM (...) zobowiązało się do spłaty na rzecz pozwanego kwoty 4.000.000,00 złotych, w ten sposób że w okresie od stycznia 2012 r. do kwietnia 2013 r. powód będzie dokonywał na rzecz pozwanego spłat wartości nie mniejszej niż 250.000,00 zł miesięcznie, w drodze rozliczenia przez strony odzyskanych wierzytelności z tytułu dopłat do wkładów budowlanych dotyczących inwestycji przy Al. (...) w W., na warunkach określonych w zawartej przez strony umowie przelewu wierzytelności z dnia 31 grudnia 2010 r. oraz powierniczego przelewu wierzytelności z dnia 15 grudnia 2011 r. (§4 pkt 1 porozumienia). W celu spłaty określonej w §4 pkt 1 porozumienia kwoty powód mógł dokonywać spłat, także z innych źródeł (§4 pkt 2 porozumienia). W okresie realizacji porozumienia pozwany zobowiązał się nie kierować egzekucji do innych składników majątku powoda (§5 pkt 1 porozumienia). Wykonanie przez powoda zawartego przez strony porozumienia w całości wyczerpywało wierzytelność M. W.
zawartym porozumienie, w dniu 10 lutego 2012 r. podczas nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki (...) spółki z o.o. podjęto jednogłośnie uchwałę o wyrażeniu zgody na sprzedaż udziałów przez wspólnika Spółdzielnię Mieszkaniową (...) na rzecz pozwanego M. W.
porozumieniem (pismo powoda – k.180). W międzyczasie dnia 17 października 2012 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ M. B. zawiadomił powoda o wszczęciu postepowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego w postaci aktu notarialnego sporządzonego przed notariuszem E. B. Rep A nr (...) z dnia 25-05-2009, któremu w dniu 01 września 2009 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa w W. w sprawie I Co 864/09 nadał klauzulę wykonalności. Postępowanie egzekucyjne zarejestrowaną pod sygnaturą (...). W wyniku wszczętego postępowania egzekucyjnego doszło do zajęcia rachunków bankowych i zakazie wypłat, i zajęcie wierzytelności powoda od osób trzecich (zawiadomienie – k.208, zajęcie komornicze – k.378-397, okoliczność bezsporna). Pismem z dnia 02 listopada 2012 r. powód poinformował pozwanego, że dokonuje potrącenia wzajemnych wierzytelności tytułem odszkodowania za niewykonanie umowy przelewu wierzytelności z dnia 31 grudnia 2010 r. z pozostałym do zapłaty zadłużeniem z wynikającym z porozumienia z dnia 15 grudnia 2011 r. (pismo pozwanego – k.448, pismo powoda – k.449). W dniu 06 i 07 listopada 2012 r. pozwany kolejny raz oświadczył powodowi, że dokonuje wypowiedzenia łączącego strony porozumienia wskazują, że uzyskał informację o złożeniu do Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ wniosku o ogłoszenie upadłości. W odpowiedzi na dokonane wypowiedzenia powód wskazał, że złożone zostały po wykonaniu przez SM (...) łączącego strony porozumienia (wypowiedzenie nr 3 i 4 – k.196-197, pismo powoda – k.198). W okresie od 2011 r. do lutego 2013 r. powód prowadził działalność w dużym rozmiarze. Tymczasowy nadzorca sądowy ustalił, że sytuacja SM (...) w porównaniu z rokiem 2010 i 2009 r. w roku 2011 uległa poprawie. Przez cały ten okres powód regulował i spłacał swoje zobowiązania, a wartość jego majątku przewyższała w sposób wielokrotny wartość zobowiązań. W czasie obowiązywania między stronami porozumienia z dnia 15 grudnia 2011 r. sytuacja finansowa powoda nie uległa pogorszeniu, w porównaniu do stanu na dzień jego zawarcia (sprawozdanie tymczasowego nadzorcy sądowego z dnia 04 lutego 2013 r. – k.499, zeznania A. J. – protokół k.638). W okresie od dnia 15 grudnia 2011 r. do 02 listopada 2012 r. powód dokonał spłat na rzecz M. W.
art. 233 § 1 k.p.c. Sąd powinien dokonać oceny opinii pod kątem takich cech jak logika wywodu, zupełność, staranność, kategoryczność, jasność czy rzeczowość (pot. wyr. Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 12.4.2019 r., I ACa 996/16). W przypadku omawianej opinii Sąd dokonując jej oceny powinien odwołać się do mierników właściwych dla przedmiotu konkretnej opinii, w tym m.in. wiedzy powszechnej, podstaw teoretycznych opinii wskazujących na wiedzę biegłego, sposobu formułowania opinii i jej wniosków, także ze względu na ich jednoznaczność i zgodność z postawionymi biegłemu pytaniami (postanowienie Sądu Najwyższego z 10.8.2017 r., I CSK 328/17,). Sąd powinien antycypować cel opinii pozostający w związku z rodzajem postępowania na potrzeby, którego opinia została sporządzona. Przy tym Sąd powinien poddać analizie, czy zakres wiadomości specjalnych zawartych w opinii jest wystarczający na potrzeby postępowania cywilnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zdaniem Sądu opinia sporządzona przez biegłego sądowego U. P. jest opinią kompletną. Analiza akt sprawy oraz treści opinii wskazuje na dokładne zapoznanie się biegłego z przedstawioną tezą dowodową. Biegły dokonując wyliczeń spłaty dokonanej przez powoda na rzecz pozwanego posłużył się dwoma wariantami wyliczeń. W każdym z dwóch przyjętych przez biegłego wariantów, po stronie pozwanego istnieje zaspokojenie jego należności ponad kwotę 4.000.000,00 złotych. Biegły sądowy sporządzając opinię analizował tożsamy materiał dowodowy zebrany w sprawie XX GC 1059/12, jak ten znajdujący się w niniejszej sprawie prowadzonej pod sygn. akt XX GC 1077/12. W ocenie Sądu opinia jest w swej treści kompletna i rzeczowa, a co najważniejsze pozwalająca na jednoznaczne stwierdzenie okoliczności faktycznych, do jakich ustalenia dowód ten miał się przyczynić. Zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do ustalenia przez Sąd szczegółowo stanu faktycznego oraz wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Sąd Okręgowy, zważył co następuje: Powództwo należało uwzględnić w całości. Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c. dopuszczalne jest żądanie sformułowane w sposób ewentualny, przy czym Sąd orzeka o żądaniu ewentualnym tylko wtedy, gdy oddali żądanie zgłoszone na pierwszym miejscu, jeśli natomiast uwzględni żądanie postawione w pierwszej kolejności, to o żądaniu ewentualnym nie orzeka w ogóle. W przypadku oddalenia obu żądań należy natomiast odnieść się do każdego z nich. Tym samym uwzględniając w całości żądanie główne powoda wyrażone w pozwie, Sąd nie badał ani nie rozstrzygał w zakresie roszczenia ewentualnego zgłoszonego w piśmie powoda z dnia 10 lutego 2016 r. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności powództwa należy także podkreślić, że pomiędzy stronami okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie, co do nabycia przez pozwanego wierzytelności objętej oświadczeniem o poddaniu się egzekucji w formie aktu notarialnego, zawarcia w dniu 15 grudnia 2011 r. porozumienia w zakresie spłaty zadłużenia powoda względem pozwanego nie były sporne. Spór między stronami dotyczył tego, czy w świetle dokonywanych wzajemnych rozliczeń między stronami porozumienie z dnia 15 grudnia 2011 r. zostało przez powoda wykonane, a jeżeli tak to czy po stronie pozwanego przestała istnieć wierzytelność objęte tytułem wykonawczym co do którego powód żąda pozbawienia wykonalności. Przechodząc zatem do rozważań odnoszących się do dochodzonego przez powoda roszczenie w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w oparciu o reguły postępowania dowodowego obowiązek przedstawienia dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na stronach, a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie spoczywa na stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne – art. 6 k.c. w zw. z art. 3 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ocenił, że strona powodowa udowodniła zasadność dochodzonego pozwem roszczenia o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego. Roszczenie powoda wynika z art. 840 § 1 pkt. 2 k.p.c.
którym dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane; gdy tytułem jest orzeczenie sądowe, dłużnik może powództwo oprzeć także na zdarzeniach, które nastąpiły po zamknięciu rozprawy, a także zarzucie spełnienia świadczenia, jeżeli zarzut ten nie był przedmiotem rozpoznania w sprawie. Nie ulega przy tym wątpliwości, że powództwo z art. 840 k.p.c., jako środek merytorycznej obrony dłużnika, pozwala na zakwestionowanie wykonalności tytułu wykonawczego w drodze badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tym tytułem i w konsekwencji musi być oparte na przyczynach materialnoprawnych - podstawach wymienionych w pkt 1-3 omawianego przepisu (por. też uchwała SN z dnia 17 kwietnia 1985 r., III CZP 14/85, wyrok SN z dnia 21 lipca 1972 r., II CR 193/72, postanowienie SN z dnia 24 sierpnia 1973 r. II PZ 34/73, postanowienie SN z dnia 18 marca 1971 r. I CZ 110/70). Norma artykułu 840 § 1 pkt 2 k.p.c. stwarza zatem podstawę do zwalczania tytułu wykonawczego w przypadku, gdy już po powstaniu tytułu egzekucyjnego zaszły zdarzenia prowadzące do wygaśnięcia zobowiązania lub zdarzenia, wskutek których zobowiązanie nie może być egzekwowane. Przy czym wytoczenie powództwa opozycyjnego może nastąpić po nadaniu przeciwko dłużnikowi klauzuli wykonalności, tj. w momencie kiedy objęta tytułem egzekucyjnym wierzytelność jest wymagalna. Powództwo może być wniesione niezależnie od tego, czy przeciwko dłużnikowi została już wszczęta egzekucja, istotne jest jedynie by zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym było wymagalne. Dopiero wówczas dłużnik może żądać pozbawienia bądź ograniczenia wykonalności tytułu wykonawczego tak długo, jak długo zachodzi możliwość wykonania tego tytułu. W doktrynie zasadnie wskazuje się, że już samo istnienie możności wykonania tytułu wykonawczego, czyli zdolności do egzekucji, pozwala na wystąpienie z powództwem zmierzającym do uniemożliwienia przeprowadzenia egzekucji z tego tytułu wykonawczego. Wytoczenie powództwa opozycyjnego jest natomiast niedopuszczalne, w sytuacji gdy wygasła wykonalność tytułu wykonawczego na skutek wyegzekwowania całego świadczenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało zatem ustalić, czy pozwany skutecznie dokonał wypowiedzenia łączącego strony porozumienia oraz czy powód wywiązał się z zobowiązania spłaty kwoty 4.000.000,00 zł określonej §4 porozumienia, co z kolei w oparciu o łączące strony porozumienia w całości wyczerpywało istniejące po stronie pozwanego względem SM (...) wierzytelność stwierdzoną tytułem wykonawczym w postaci aktu notarialnego Rep A nr (...) z dnia 25 maja 2009 r. zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego Warszawy – M. w W. w dniu 01 września 2009 r. w sprawie I Co 864/09. Zdaniem Sądu podejmowane przez pozwanego M. W.
treścią tego dokumentu strony, w tym również pozwany potwierdzili dokonanie przez powoda spłat w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 31 marca 2012 r. na kwotę 1.843.736,63 zł, na które składały się wpłaty gotówkowe (1.365.227,93 zł) i spłaty w formie kompensat i rozliczeń bezgotówkowych (478.508,70 zł). Tymczasem
porozumieniem powód miał co miesiąc uiszczeń na rzecz pozwanego kwotę 250.000,00 zł. Mając na względzie miesiąc styczeń, luty, i marzec 2012 roku, to po stronie powoda powinno zostać wpłacone 750.000,00 zł. Wobec czego należało stwierdzić, że strona powodowa realizowała z nadwyżką zobowiązanie określone w §4 porozumienia. Sąd nie podziela również stanowiska pozwanego co do tego, że wypowiedzenie to mogło być skuteczne i wywołujące określone skutki prawne z uwagi na to, że po stronie spółdzielni doszło do powstania zadłużenia, o którym mowa w treści oświadczenia o wypowiedzeniu. Zgodzić należało się z powodem, że sam fakt powstania długów nie oznacza pogorszenia się sytuacji finansowej powoda w porównaniu z jego sytuacją finansową mającą miejsce w dniu zawarcia porozumienia, tj. 15 grudnia 2011 r. W oparciu o zaoferowane dowody przez stronę pozwaną nie jest możliwe stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce. Skoro sytuacja powoda miała ulec pogorszeniu, to wydaje się także naturalną koleją rzeczy, że nie jest on w stanie regulować na rzecz pozwanego spłat do których się zobowiązał. Tymczasem podpisane przez pozwanego w dniu 31 marca 2012 r. uzgodnienie wzajemnych rozliczeń wskazuje, że powód dokonywał spłat. Powyższe znajduje też odzwierciedlenie w dowodach z zeznań świadków, którzy zeznali że w tym okresie sytuacja finansowa powoda w porównaniu z tym co miało miejsce na dzień zawarcia porozumienia nie uległo pogorszeniu. Jednocześnie brak jest jakiegokolwiek innego dowodu na to, że w dacie 04 kwietnia 2012 r. sytuacja powoda mogła być gorsza, aniżeli ta w której znajdował się w dniu 15 grudnia 2011 r. Ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał na pozwanym, który nie zaoferował Sądowi żadnego dowodu mogącego jego stanowisko w tym zakresie potwierdzić. Jako nieskuteczne należało ocenić także kolejną próbę dokonania wypowiedzenia podejmowaną przez M. W.
którą na dzień 02 listopada 2012 r. po stronie dokonanych przez powoda na rzecz pozwanego spłat było już ponad 4.000.000,00 zł. W związku z wykonaniem zobowiązania opisanego w §4 porozumienia, po stronie pozwanego nie było już należności co do której przysługiwało jemu skuteczne uprawnienie do żądania wobec spółdzielni. Porozumienie z dnia 15 grudnia 2011 r. w treści §7 pkt 1 stanowiło, że „Wykonanie przez Dłużnika niniejszego Porozumienia wyczerpuje wszelkie roszczenia Wierzyciela o zapłatę wierzytelności opisanej w ust. 1 Preambuły, a tym samym, wszelkie wierzytelności Wierzyciela w stosunku do Dłużnika ponad kwotę spłaconą na mocy niniejszego porozumienia wygasają z chwilą wykonania przez Dłużnika niniejszego porozumienia w całości (…)”. Oznacza to, że zobowiązanie powoda stwierdzone tytułem wykonawczym objęte przedmiotowym powództwem wygasło. Potwierdzeniem tego stanu rzeczy jest dowód z opinii biegłego sporządzonej w postępowaniu o sygn. akt XX GC 1059/12. Na podstawie sporządzonej opinii Sąd w niniejszej sprawie stwierdził, że począwszy od 02 listopada 2012 r. strona powodowa jak dłużnik zrealizowała w całości porozumienie z dnia 15 grudnia 2011 r. oraz, że pozwany przed 02 listopada 2012 r. nie dokonał skutecznego wypowiedzenia łączącego strony porozumienia. Tym samym kolejne próby już w dniach 06 i 07 listopada 2012 r. nie mogły odnieść zamierzonego celu, gdyż na dzień 02 listopada 2012 r. powód już spłacił pozwanemu 4.000.000,00 zł. Skoro porozumienie zostało wykonane, to pozwany nie mógł dokonać jego skutecznego wypowiedzenia po tym, gdy powód już je wykonał. Nawet jednak gdyby stwierdzić, że w dacie tej nie zostało porozumienie wykonane, to i tak w ocenie Sądu brak przesłanek uzasadniających skuteczne wypowiedzenie porozumienia. W treści tych pism pozwany jako podstawę wskazuje złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółdzielni. Tymczasem jak wynika z treści porozumienia, istotne było nie to czy złożono wniosek o upadłość, ale to czy ten wniosek dawał uzasadnione podstawy do ogłoszenia upadłości spółdzielni. Z poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych nie wynika natomiast, aby któremukolwiek z przywołanych przez pozwanego wniosków, tj. złożonych przez Spółdzielnię, (...) sp. z o.o., czy J. K., Sąd upadłościowy nadał bieg. Wnioski te były albo zwracane, albo też cofane tak jak chociażby uczynił pozwany, lub też odrzucane. Brak zatem było wymaganych przez łączące strony porozumienie przesłanek do wypowiedzenia, które pozwany próbował przeprowadzić w dniach 06 i 07 listopada 2012 r. Pozostając przy ocenie braku skutecznego wypowiedzenia porozumienia z dnia 15 grudnia 2011 r. Sąd jako chybione ocenia stanowisko pozwanego co do wykładaniu § 4 porozumienia dotyczącego sposobu rozliczenia kwoty 4.000.000,00 zł. Strona pozwana wywodziła, że celem porozumienia jako ugody było odzyskanie środków pieniężnych pozwalających na zachowanie płynności finansowej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, na co wskazywać by miała treść §4 pkt 1 i 2 porozumienia. Tego typu wykładnia jest jednak błędna.
pkt 1 porozumienia wskazano, że niezależnie od rozliczeń, o których mowa w § 2 i § 3 dłużnik tytułem spłaty zadłużenia zobowiązuje się zapłacić na rzecz wierzyciela łączną kwotę 4.000.000,00 zł. Dalej strony ustaliły, że kwota ta zostanie zapłacona w okresie od stycznia 2012 do kwietnia 2013 r. w postaci spłat o wartości nie mniejszej niż 250.000,00 zł miesięcznie w drodze rozliczenia przez strony odzyskanych wierzytelności z tytułu dopłat do wkładów budowlanych dotyczących inwestycji przy Al. (...) w W., na warunkach określonych w zawartych przez strony umowie przelewu wierzytelności z dnia 31 grudnia 2010 oraz umowie powierniczego przelewu wierzytelności z dnia 15 grudnia 2011. Dodatkowo w §4 pkt 2 porozumienia strony ustaliły, że powód może dokonywać miesięcznych wpłat również z innych źródeł. Wobec czego niezrozumiałe jest stanowisko pozwanego, sprowadzające się do tego, że dla utrzymania płynności finansowej liczyło się dla niego jedynie realizować spłat w formie gotówkowej, skoro w świetle zasad doświadczenia życiowego znacznie szerszą gwarancję utrzymania płynności finansowej zapewniało pozwanemu uzyskiwanie spłat także z innych źródeł. Z tych względów należało ocenić, że zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym w postaci aktu notarialnego z dnia 25 maja 2009 r. wygasło. Sąd ocenił natomiast jako nieuzasadnione dalej idący zarzut podniesiony przez powoda w pozwie w zakresie roszczenia głównego, tj. co do naruszenia zasad współżycia społecznego opartego o normie z art. 5 k.c.
dominującym poglądem w orzecznictwie , nie jest dopuszczalne oparcie powództwa przeciwegzekucyjnego na dyspozycji art. 5 k.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05 czerwca 2002 r. sygn. akt II CKN 943/00, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 10 lipca 2015 r. sygn. akt I ACa 108/15, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 04 września 2014 r. sygn. akt I ACa 325/14). Na marginesie należało wskazać - aczkolwiek nie miało to decydującego wpływu na ocenę Sądu w niniejszej sprawie - że do tożsamych wniosków w zakresie braku skuteczności dokonania przez pozwanego wypowiedzenia porozumienia z dnia 15 grudnia 2011 r. oraz co do faktu wpłaty przez powoda na rzecz pozwanego kwoty ponad 4.000.000,00 zł doszedł również Sąd Okręgowy w Warszawie orzekający w postępowaniu o sygn. akt XX GC 1059/12. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że
dyspozycją art. 365 § 1 k.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zasadą jest również, że orzeczenie prawomocne nie wywołuje skutków erga omnes, jednakże art. 365 § 1 in fine wyraźnie stanowi, że wyjątkowo, na mocy szczególnych przepisów, skuteczne jest wobec innych osób niż strony procesu oraz organy państwowe i organy administracji publicznej. W tym wypadku w nauce mówi się o rozszerzonej prawomocności (materialnej) orzeczeń. Sąd Najwyższy uznał, że unormowana w art. 365 § 1 k.p.c. moc wiążąca prawomocnego wyroku dotyczy związania treścią sentencji, a nie uzasadnienia, zawierającego prezentację przeprowadzonych dowodów i ocenę ich wiarygodności. Należy podkreślić, że wszelkie wyłączenia i wyjątki od zawartej w art. 233 § 1 k.p.c. zasady samodzielności i niezawisłości sądu w dokonywaniu ocen materiału dowodowego należy interpretować ścieśniająco (por. wyrok Sądu Najwyższego z 23 maja 2002 r., sygn. akt IV CKN 1073/00). W tym zakresie tut. Sąd w pełni podziela pogląd prawny, że przewidziane w art. 365 k.p.c. związanie innych sądów prawomocnym orzeczeniem dotyczy tylko samej treści sentencji orzeczenia, a nie poglądów prawnych wyrażonych w jego uzasadnieniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 marca 2008 r., sygn. akt III CSK 284/07). Przy czym przedmiotowy zasięg prawomocności materialnej w sensie pozytywnym odnosi się jedynie do samego rozstrzygnięcia, nie zaś do jego motywów i zawartych w nim ustaleń faktycznych (por. wyroki Sądu Najwyższego z: 15.11.2007 r., II CSK 347/07, 5.7.2011 r., I PK 198/10, 12.5.2011 r., I PK 193/10, 3.10.2012 r., II CSK 321/12, niepubl.; 19.10.2012 r., V CSK 485/11). Z powyższego należy więc wyprowadzić wniosek, że na gruncie niniejszej sprawy tut. Sąd zobowiązany był do przeprowadzenia i dokonania własnej oceny - bez względu na ocenę Sądu w postępowaniu XX GC 1059/12 – stwierdzonych faktów i przedstawionych przez strony na ich poparcie dowodów, co też zostało uczynione. Zarówno bowiem w postępowaniu XX GC 1059/12 jak i na gruncie niniejszej sprawy kluczowe dla uwzględnienia dochodzonego przez powoda roszczenia przeciwegzekucyjnego okazało się ustalenie i stwierdzenie, że pozwany nie wypowiedział skutecznie łączącego strony porozumienia, a także to że na skutek dokonywanych przez strony rozliczeń i kompensat powód spłacił na dzień 02 listopada 2012 r. pozwanemu kwotę wskazaną w porozumieniu, czym jednocześnie zaspokoił w całości istniejącą względem pozwanego wierzytelność objętą tytułem wykonawczym w postaci aktu notarialnego z dnia 25 maja 2009 roku. Reasumując, z uwagi na to iż objęte tytułem wykonawczym zobowiązanie powoda wygasło i nie może być dalej dochodzone w związku z wykonaniem przez powoda postanowień porozumienia z dnia 15 grudnia 2011 r. łączącego strony, to powództwo główne o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego w postaci aktu notarialnego zarejestrowanego w Rep A nr (...) z dnia 25 maja 2009 r. zaopatrzonego w klauzulę w dniu 01 września 2009 r. podlegało uwzględnieniu w całości, o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. W związku z uwzględnieniem w całości roszczenia głównego dochodzonego pozwem Sąd nie badał zasadności i słuszności zgłoszonego przez powoda w dniu 10 lutego 2016 r. roszczenia ewentualnego. Rozstrzygając o kosztach poniesionych między stronami, Sąd nie zawarł szczegółowego ich rozliczenia lecz uznając, że powód wygrał proces w całości, to na mocy art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c., w pkt 2 sentencji pozostawił ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu. SSO Joanna Sieradz (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.