zobowiązano pełnomocnika powoda do uiszczenia zaliczki na poczet wnioskowanej czynności płatnej w terminie 14 dni w kwocie 1.000 złotych pod rygorem pominięcia wnioskowanej czynności. Odpis postanowienia wraz ze zobowiązaniem doręczono pełnomocnikowi powoda w dniu 22 września 2020 roku / postanowienie k. 81 i z.p.o. k. 84/. Postanowieniem z dnia 29 października 2020 roku, Sąd Rejonowy w Łęczycy na podstawie art.
pominął dowód z opinii biegłego do spraw techniki motoryzacyjnej i rekonstrukcji wypadków dopuszczony postanowieniem z dnia 16 września 2020 roku wobec nieuiszczenia zaliczki przez pełnomocnika powoda / postanowienie k. 87/. Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikom stron / z.p.o. k. 93 i 94/. Pełnomocnicy stron nie zgłosili zastrzeżenia co do pominięcia dowodu z opinii biegłego do spraw techniki motoryzacyjnej i rekonstrukcji wypadków. Nie uczynili tego również na rozprawie w dniu 4 lutego 2021 roku. Sąd Rejonowy zważył co następuje: Powództwo należało oddalić jako nieudowodnione co do wysokości. W niniejszej sprawie zasada odpowiedzialności pozwanego w związku ze szkodę zaistniałą w pojeździe marki B. (...) o nr rej. (...), w dniu 23 sierpnia 2019 r. nie była kwestionowania, zaś kwestie sporne koncentrowały się wokół wysokości należnego powódce odszkodowania. Na poparcie swych twierdzeń powódka przedłożyła prywatną opinię, sporządzoną na jej zlecenie, jednak prywatna ekspertyza przeprowadzona na zlecenie jednej ze stron nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 278 k.p.c., bowiem - zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa i piśmiennictwa - opinią biegłego jest tylko opinia sporządzona na polecenie sądu przez osobę wskazaną przez sąd, zaś opinia opracowana na zlecenie strony procesowej, choćby jej autorem był stały biegły sądowy, nie stanowi dowodu w procesie, a tylko poparcie twierdzeń tej strony z uwzględnieniem wiadomości specjalnych / por. wyrok Sądu Najwyższego z 12 kwietnia 2002 r., I CKN 92/00, LEX nr 53932) Jedynym bowiem dowodem przydatnym dla zweryfikowania żądania pozwu, w tym zarzutów powódki, co do uchybień popełnionych przy szacowaniu szkód przez ubezpieczyciela i ustalenia, czy szkoda wyrządzona w pojeździe powódki jest wyższa, niż ustalona przez pozwanego, jest dowód z opinii biegłego z zakresu mechaniki samochodowej. Wszelkie zarzuty powódki dotyczące ustaleń poczynionych w toku dokonanego przez pozwanego oszacowania szkody, w tym również dotyczące rozmiaru szkód i wysokości szkody, musiały zostać zweryfikowane w oparciu o wiadomości specjalne. Dowód ten jest jedyną drogą pozyskania koniecznych do rozstrzygnięcia wiadomości specjalnych i nie mógł być zastąpiony inną czynnością dowodową. Wprawdzie powódka złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu mechaniki samochodowej na okoliczność wyceny kosztów naprawy pojazdu i dowód ten został przez Sąd dopuszczony, jednak postanowieniem z dnia z dnia 29 października 2020 roku, Sąd na podstawie art.
pominął dowód z opinii biegłego do spraw techniki motoryzacyjnej i rekonstrukcji wypadków dopuszczony postanowieniem z dnia 16 września 2020 roku wobec nieuiszczenia zaliczki przez pełnomocnika powoda. Wskazać przy tym należy, że treść przepisu art.
jest jednoznaczna i wynika z niej norma prawna nakładająca na sąd, w razie nieuiszczenia zaliczki, obowiązek pominięcia wnioskowanej czynności dowodowej. Podkreślić należy, iż pełnomocnik powódki nie wniósł o wpisanie zastrzeżenia do protokołu w trybie art. 162 k.p.c. co do pominięcia przez Sąd przedmiotowego wniosku dowodowego akceptując jak się wydaje decyzję procesową Sądu. Po pominięciu wniosku dowodowego, mimo treści zarządzenia z dnia 29 października 2020 roku, strona powodowa owego wniosku nie ponowiła. Nie wnosiła również o przywrócenie terminu do uiszczenia zaliczki na poczet dowodu z opinii biegłego. Ostatecznie zatem, na skutek zaniechań strony powodowej dowód ten nie został przeprowadzony. W konsekwencji, powódka nie sprostała obowiązkowi wynikającemu z treści art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. i nie udowodniła wysokości roszczenia z którym wystąpiła. Oczywistym jest, że obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa przede wszystkim na stronach, przy czym ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie spoczywa na tej ze stron, która z faktów tych wywodzi skutki prawne – w tym wypadku na powódce. O kosztach postępowania Sad orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., obciążając powódkę obowiązkiem zapłacenia na rzecz pozwanej kosztów opiewających na kwotę 9.17 złotych na którą składają się: wynagrodzenie pełnomocnika – 900 zł. oraz opłata od pełnomocnictwa – 17 złotych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.