postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W niniejszej sprawie ustalić należało, czy postanowienia wzorca i umowy pożyczki należy zakwalifikować jako klauzulę abuzywną. Zgodnie z treścią przepisu art.
do uznania danego postanowienia umownego za niedozwolone i wyeliminowania go z praktyki stosowania, konieczne jest stwierdzenie łącznego występowania czterech przesłanek. Mianowicie: 1) postanowienie nie zostało uzgodnione indywidualnie, 2) ukształtowane w ten sposób prawa i obowiązki stron pozostają w sprzeczności z dobrymi obyczajami, 3) powyższe prawa i obowiązki rażąco naruszają interesy konsumenta, 4) postanowienie umowy nie dotyczy sformułowanych w sposób jednoznaczny głównych świadczeń stron. Funkcja art.
kc sprowadza się z jednej strony do tego, że regulacja w nim zawarta stanowi normę interpretacyjną, a z drugiej do tego, że treść tego przepisu powoduje powstanie swoistego "domniemania abuzywności", tj. że dana klauzula umowna jest zakazanym postanowieniem umownym ( wyrok SA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 roku, VI ACA 1324/12). Za nie uzgodnione indywidualnie ustawodawca określił te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (art.
Bacząc na treść umowy pożyczki stwierdzić należy, że została ona opracowana przez stronę powodową według jednego schematu poprzez wpisywanie jedynie danych konsumenta, wnioskowanej kwoty pożyczki, zaś dalsze części umów są gotowymi, przygotowanymi i opracowanymi jednostronnie przez stronę powodową drukami. Zdaniem sądu, skorzystanie z warunków zawartych w Twoim pakiecie jest nierealne, a zostały wprowadzone jedynie celem zwiększenia dochodu strony powodowej bez negocjacji tego warunku indywidulanie z pozwanym. Przepisy dotyczące Twojego pakietu spłat zostały sformułowane w sposób, na który pozwany nie miał żadnego wpływu, a podpisał tylko gotowe formularze przedłożone mu przez stronę powodową. W istocie sposób formułowania w pkt 15 umowy przepisów dotyczących tego Pakietu jest tak niejasny, że przeciętny człowiek ma problemy z ich zrozumieniem. Zatem skorzystanie z takiej możliwości w istocie było niemożliwe lub małoprawdopodobne. W ocenie sądu, strona powodowa nie uzgadniając z pozwanym warunków tego bliżej nieokreślonego pakietu trudnego do realizacji w rzeczywistości uznała, że należy się jej za to wynagrodzenie nie bacząc, że nie jest to świadczenie ekwiwalentne. Jest to jedynie postanowienie umowne korzystne pod względem finansowym dla strony powodowej. W związku z tym pozwany zasadnie wskazał, że do umowy pożyczki znajdą zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Sąd dokonał przeliczenia kosztów pozaodsetkowych na mocy przepisu art. 36a ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, w myśl którego maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu oblicza się według wzoru: (...) ≤ (K x 25%)+(K x n/R x 30%), w którym poszczególne symbole oznaczają: (...) maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, K - całkowitą kwotę kredytu, n - okres spłaty wyrażony w dniach, R - liczbę dni w roku. Z wyliczeń dokonanych na podstawie tego wzoru wynika, że maksymalnie koszty pozaodsetkowe mogły wynieść 2 300 zł wyliczone od całkowitej kwoty pożyczki 2 000 zł. W związku z tym już w części dotyczącej kwoty 344 zł (2 644 – 2 300) powództwo nie mogło być uwzględnione. Postanowienia umowne dotyczące kwoty 400 zł - „Twojego pakietu”, która to kwota wchodzi w skład pozaodsetkowych kosztów kredytu były niedozwolone. Z tego względu uznając je za niedozwolone w myśl art.
k.c. postanowienia o opłacie za Twój pakiet, oddalił powództwo co do kwoty 400 zł zasądzając roszczenie w pozostałej części na mocy art.720 k.c. tj. w kwocie 1 800,88 zł z odsetkami umownymi za opóźnienie równymi dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 17 listopada 2020 r. na podstawie art.481 § 1 i 2 k.c. Sad wziął pod uwagę datę wypowiedzenia umowy pożyczki pozwanemu i wydruk śledzenia przesyłek. O kosztach orzeczono na podstawie art.100 k.p.c. zasądzając je w kwocie 753,94 zł od pozwanego. Strona powodowa wygrała proces w 82 %, pozwany wygrał w 18 %. Koszty strony powodowej to 1 117 zł (200 zł opłata od pozwu, 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa i 900 zl koszty zastępstwa procesowego), koszty pozwanego to 900 zł koszty zastępstwa procesowego. Stronie powodowej należne są więc koszty 915,94 zł (1 117 x82%), pozwanemu 162 zł (900 x18%). Odejmując od kwoty wyższej niższą, na rzecz strony powodowej należało zasądzić 753,94 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.