Sygn. akt VIII U 2135/20 UZASADNIENIE Decyzją z 13.08.2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. powołując się na przepis art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 roku o emeryturach pomostowych (Dz. U z 2020 r., poz. 53) odmówił M. K. prawa do emerytury pomostowej. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż wnioskodawca nie udowodnił 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przed dniem 1 stycznia 1999 r. nie wykonywał prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 niniejszej ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy emerytalnej oraz nie udowodnił rozwiązania stosunku pracy. Organ rentowy do pracy w szczególnych uwzględnił ubezpieczonemu okres zatrudnienia od 1.07.2010 r. do 31.12.2019 r. (z wyłączeniem okresów nieskładkowych), tj. 8 lat, 11 miesięcy i 16 dni. Do pracy wykonywanej w szczególnych warunkach ZUS nie zaliczył okresu zatrudnienia od 16.08.1977 r. do 14.07.1980 r., od 8.08.1980 r. do 28.10.1980 r. oraz od 8.06.1982 r. do 31.01.1987 r. ponieważ pracodawca w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie wymienił stanowiska pracy zgodnie z wykazem, działem, pozycją i punktem zarządzenia resortowego. Wnioskodawca udokumentował ogólny staż pracy w wymiarze 41 lat i 7 miesięcy okresów składkowych i nieskładkowych, w tym staż w szczególnych warunkach wynoszący 8 lat, 11 miesięcy i 16 dni. (decyzja k. 87 plik II akt ZUS) Wnioskodawca M. K. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do emerytury pomostowej. Wniósł o uwzględnienie zakwestionowanego okresu zatrudnienia do stażu pracy w warunkach szczególnych. (odwołanie k. 3) W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. (odpowiedź na odwołanie k. 7-7v) Na rozprawie z 16.02.2021 r. pełnomocnik wnioskodawcy poparł odwołanie, wnosząc o przyznanie emerytury od dnia następnego po dniu rozwiązania stosunku pracy. Pełnomocnik ZUS wniósł o oddalenie odwołania. (stanowiska 00:08:39 – płyta CD k. 31) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca M. K. urodził się (...) (bezsporne) W dniu 15.07.2020 r. ubezpieczony złożył wniosek o emeryturę pomostową. (wniosek k. 1 – 2v plik II akt ZUS) Wnioskodawca posiada wykształcenie średnie techniczne w zawodzie technika budowlanego o specjalności betoniarza – zbrojarza. (zeznania wnioskodawcy 00:07:02 - płyta CD k. 31, 00:07:02 - płyta CD k. 31 w zw. z 00:02:33 - płyta CD k. 26) Wnioskodawca w okresie od 16.08.1977 r. do 31.01.1987 r. był zatrudniony w (...) Kombinacie Budowlanym (...) w Ł. (później Przedsiębiorstwo Produkcji (...) w Ł.) w pełnym wymiarze czasu pracy. W wystawionym wnioskodawcy świadectwie pracy pracodawca wskazał, że w okresie ww. zatrudnienia wnioskodawca zajmował kolejno stanowiska betoniarza – zbrojarza stażysty, betoniarza zbrojarza a ostatnio zbrojarza, był zatrudniony od 16.
- (...). do 28.10.1980 r. (przed wojskiem) oraz od 8.06.1982 r. do 31.01.1987 r. (po wojsku), odbywał zasadniczą służbę wojskową od 29.10.1980 r. do 8.06.1980 r. oraz korzystał z urlopu bezpłatnego od 15.07.1980 r. do 7.
- 1980 r. (świadectwo pracy k. 8-8v plik II akt ZUS, k. 3-3v plik I akt ZUS oraz k. 5-6, zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu k. 7-7 plik I akt ZUS) W powyższym zakładzie pracy wnioskodawca był początkowo zatrudniony na stanowisko stażysty przez okres 3 trzech miesięcy. (zeznania wnioskodawcy 00:07:02 - płyta CD k. 31, 00:07:02 - płyta CD k. 31 w zw. z 00:02:33 - płyta CD k. 26) Z zaświadczenia o zatrudnieniu z 22.02.1978 r. wynika, że ubezpieczony był zatrudniony w ww. zakładzie pracy na stanowisku zbrojarza. (zaświadczenie k. 20) Wnioskodawca został zwolniony z pracy celem odbycia zasadniczej służby wojskowej. (zeznania wnioskodawcy 00:07:02 - płyta CD k. 31 w zw. z 00:02:33 - płyta CD k. 26) W okresie od 29.10.1980 r. do 25.05.1982 r. ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową. (książeczka wojskowa k. 4 plik I akt ZUS, zeznania wnioskodawcy 00:07:02 - płyta CD k. 31 w zw. z 00:02:33 - płyta CD k. 26) Ponownie u ww. pracodawcy po odbyciu zasadniczej służby wojskowej wnioskodawca został zatrudniony z dniem 8.06.1982 r. na stanowisku zbrojarza (zeznania wnioskodawcy 00:07:02 - płyta CD k. 31 w zw. z 00:02:33 - płyta CD k. 26) Z angażu z 18.07.1985 r. wynika, że wnioskodawca był zatrudniony u powyższego pracodawcy na stanowisku zbrojarza. (angaż k. 20) Mocą umowy zawartej w dniu 30.09.1983 r. pomiędzy ww. zakładem pracy a wnioskodawcą wnioskodawca został skierowany na kurs mistrzowski w zawodzie zbrojarza w systemie wieczorowym począwszy od 7.10.1983 r. (umowa k. 21-23, zeznania wnioskodawcy 00:07:02 - płyta CD k. 31 w zw. z 00:02:33 - płyta CD k. 26) Wnioskodawca w okresie zatrudnienia w (...) Kombinacie Budowlanym (...) w Ł. wykonywał prace zbrojarskie na zbrojarni, zarówno przed jak i po odbyciu zasadniczej służby wojskowej. Prace zbrojarskie wykonywał także na stanowisku stażysty. Zajmował się wykonywaniem szkieletów do form betonowych, ręcznie na maszynach - zgrzewarkach. Pracował na 2 zmiany, w brygadzie. Prace te wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy tj. przez 8 godzin dziennie. Skarżący nie wykonywał prac betoniarskich, nie był również oddelegowywany do innych prac. Prace betoniarskie wykonywali inni pracownicy w ramach odrębnych brygad betoniarzy. (zeznania świadka G. K. 00:01:46 - płyta CD k. 31, zeznania wnioskodawcy 00:07:02 - płyta CD k. 31, 00:07:02 - płyta CD k. 31 w zw. z 00:02:33 - płyta CD k. 26) W ww. zakładzie pracy w angażach zasadniczo wpisywano stanowiska pracy betoniarza zbrojarza, po czym pracowników delegowano w zależności od potrzeb jako zbrojarzy bądź betoniarzy. (zeznania wnioskodawcy 00:07:02 - płyta CD k. 31, 00:07:02 - płyta CD k. 31 w zw. z 00:02:33 - płyta CD k. 26) Wnioskodawca otrzymywał dodatek za pracę w warunkach szczególnych (zeznania wnioskodawcy 00:07:02 - płyta CD k. 31 w zw. z 00:02:33 - płyta CD k. 26) Ubezpieczony otrzymywał posiłki regeneracyjne, kawę oraz mleko. (zeznania świadka G. K. 00:01:46 - płyta CD k. 31, zeznania wnioskodawcy 00:07:02 - płyta CD k. 31 w zw. z 00:02:33 - płyta CD k. 26) Za w/w okres zatrudnienia wnioskodawcy w Przedsiębiorstwie Produkcji (...) w Ł. wystawiło w dniu 14.03.2002 r. świadectwo pracy w szczególnych warunkach, w którym zaświadczono, że wnioskodawca był zatrudniony od 16.08.1977 r. do 31.01.1987 r. i w ramach tego zatrudnienia od 16.08.1977 r. do 14.07.1980 r., od 8.08.1980 r. do 28.10.1980 r. oraz od 8.06.1982 r. do 31.01.1987 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace zbrojarskie i prace przy produkcji betonu kruszywowego na stanowisku betoniarza – zbrojarza, zbrojarza wymienionym w wykazie A, dziale V poz. 4 i 15 pkt 2 i 2 wykazu stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 1.08.1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy podległych Ministrowi Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach. (świadectwo pracy w szczególnych warunkach k. 9 plik II akt ZUS oraz k. 4) Obecnie wnioskodawca nie pozostaje w stosunku zatrudnienia. Stosunek pracy uległ rozwiązaniu w dniu 15.12.2020 r. (świadectwo pracy k. 19-19v, zeznania wnioskodawcy 00:07:02 - płyta CD k. 31 w zw. z 00:02:33 - płyta CD k. 26) Wnioskodawca udokumentował ogólny staż pracy w wymiarze 41 lat i 7 miesięcy okresów składkowych i nieskładkowych, w tym staż w szczególnych warunkach wynoszący 8 lat, 11 miesięcy i 16 dni. Ubezpieczony udowodnił także staż pracy w warunkach szczególnych po dniu 31.12.2008 r. (bezsporne) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych dowodów zarówno w postaci dokumentów, jak i osobowych źródeł dowodowych w postaci zeznań wnioskodawcy i świadka. Zgromadzonym dowodom Sąd dał wiarę. Zeznania świadka – osoby niezainteresowanej rozstrzygnięciem sprawy na korzyść którejkolwiek ze stron, a jednocześnie pracownika tego samego zakładu w tym samym czasie (tj. w latach 1980-1987) co wnioskodawca, nie budzą wątpliwości przy ocenie ich wiarygodności, nie są wzajemnie ze sobą ani z treścią załączonych do akt sprawy dokumentów sprzeczne, wzajemnie ze sobą korespondują i potwierdzają jednoznacznie, że ubezpieczony pracował jako zbrojarz. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Odwołanie zasługuje na uwzględnienie i jako takie skutkuje zmianą zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1924 ze zm.), prawo do emerytury pomostowej, z uwzględnieniem art. 5-12, przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) urodził się po dniu 31 grudnia 1948 r.; 2) ma okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat; 3) osiągnął wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn; 4) ma okres składkowy i nieskładkowy, ustalony na zasadach określonych w art. 5-9 i art. 11 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i co najmniej 25 lat dla mężczyzn; 5) przed dniem 1 stycznia 1999 r. wykonywał prace w szczególnych warunkach lub prace w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; 6) po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3; 7) nastąpiło z nim rozwiązanie stosunku pracy. Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS z 17.12.1998 r. (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 53 ze zm.), ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2 – 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt
- Według treści § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudniania” uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn; 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Powołany wykaz wskazuje wszystkie te prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. W świetle § 2 ust. 1 i 2 tegoż rozporządzenia oraz zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, przy czym powyższe okoliczności pracownik jest obowiązany udowodnić (por. wyrok SN z 15.12.1997 r. II UKN 417/97 – (...) i US (...) i wyrok SN z 15.
- 2000 r. II UKN 39/00 Prok. i Prawo (...)). Stosownie do § 2 ust. 1 okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. W myśl § 2 ust. 2 okresy takiej pracy stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według określonego wzoru, lub świadectwie pracy. Regulacja § 2, statuująca ograniczenia dowodowe i obowiązująca w postępowaniu przed organem rentowym, nie ma jednak zastosowania w postępowaniu odwoławczym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji okoliczność i okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach sąd uprawniony jest ustalać także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy, w tym zeznaniami świadków (por. uchwała Sądu Najwyższego z 27 maja 1985 r. sygn. III UZP 5/85, uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984 r. III UZP 6/84). W przedmiotowym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości fakt, iż wnioskodawca spełnia przesłanki ustawowe co do wieku – ukończył 60 rok życia oraz lat okresów składkowych i nieskładkowych. W ocenie Sądu wnioskodawca spełnia również warunki co do posiadania 15 lat pracy w warunkach szczególnych, wykonywania przed dniem 1 stycznia 1999 r. prac w szczególnych warunkach lub prac w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz rozwiązania stosunku pracy. Organ rentowy nie uznał jako pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie Produkcji (...) w Ł. od 16.08.1977 r. do 14.07.1980 r., od 8.08.1980 r. do 28.10.1980 r. oraz od 8.06.1982 r. do 31.01.1987 r. W przeprowadzonym postępowaniu sądowym ubezpieczony udowodnił jednak bezsprzecznie na podstawie przedłożonej dokumentacji, własnych zeznań oraz zeznań świadka, iż wykonywał pracę w szczególnych warunkach także w okresie od 16.08.1977 r. do 31.01.1987 r. (z wyłączeniem urlopu bezpłatnego od 15.07.1980 r. do 7.08.1980 r.) na stanowisku zbrojarza. Pracę zbrojarza zaliczyć należy do prac w warunkach szczególnych. Pomocnicze znaczenie w tym zakresie stanowi wykaz zawarty w załączniku do zarządzenia Nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 roku w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz wzrostu emerytury lub renty (Dziennik Urzędowy Ministerstwa Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 1983 roku, Nr 3, poz. 6). Stanowisko to wymienione zostało w Wykazie A, Dziale V, poz. 4 pkt 1 – zbrojarz. Analiza treści wykazu A do powołanego rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. wskazuje, że wymienione w poz. 4 działu V prace zbrojarskie są pracami w szczególnych warunkach. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wnioskodawca w Przedsiębiorstwie Produkcji (...) w Ł. od 16.08.1977 r. do 31.01.1987 r. (z wyłączeniem urlopu bezpłatnego od 15.07.1980 r. do 7.08.1980 r.) świadczył prace zbrojarskie na zbrojarni polegające na wykonywaniu szkieletów do form betonowych, ręcznie na maszynach - zgrzewarkach. Prace te wykonywał zarówno przed jak i po odbyciu zasadniczej służby wojskowej. Wnioskodawca we wskazanym okresie tylko pracami zbrojarskimi, prac betoniarskich nie wykonywał. Ubezpieczony otrzymywał mleko i posiłki regeneracyjne. Wszystkie wymienione wyżej prace wnioskodawcy były w spornym okresie wykonywane w sposób stały i w pełnym wymiarze czasu pracy. Stanowiły one wówczas podstawowe, zasadnicze zajęcie pracownika. Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie z zebranego materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, że wnioskodawca także przed dniem 1 stycznia 1999 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub prace w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz wykazał włącznie z bezspornym okresem uznanym przez ZUS okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat. W ocenie Sądu brak jest przeszkód by zaliczyć ubezpieczonemu do stażu pracy w szczególnych warunkach okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej w okresie od 29.10.1980 r. do 25.05.1982 r. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 108 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 44, poz. 220, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 roku), czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywania art. 108 ust. 1 w/w ustawy zalicza się na warunkach wynikających z tego przepisu – do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych) (Biul. SN 2013/10/24, M.P.Pr. (...)-101, zob. też. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2013 roku, II UK 217/13, LEX nr 1408683). Zmiana w ustawie z 21 listopada 1967 r. nastąpiła dopiero na podstawie ustawy z 28 czerwca 1979 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 15, poz. 97). Przepisy art. 106-108 ustawy z 21 listopada 1967 r. otrzymały wówczas nowe brzmienie. W art. 107 ust. 1 stwierdzono, że "Pracownikowi, który w ciągu trzydziestu dni od zwolnienia z zasadniczej lub okresowej służby wojskowej podjął pracę, czas odbywania służby wojskowej wlicza się do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął pracę, w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z Kodeksu pracy oraz przepisów szczególnych". W tekście jednolitym cyt. ustawy z 21 listopada 1967 r. (Dz. U. z 1979 r. Nr 18, poz. 111) regulację tę ujęto w art.
- Zatem zgodnie z art. 120 ust. 1 cyt. ustawy pracownikowi, który w ciągu trzydziestu dni od zwolnienia z zasadniczej lub okresowej służby wojskowej podjął pracę, czas odbywania służby wojskowej wliczał się do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął pracę, w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z Kodeksu pracy oraz przepisów szczególnych. Jednocześnie pracownikowi, który podjął pracę lub złożył wniosek o skierowanie do pracy po upływie trzydziestu dni od zwolnienia ze służby wojskowej, czas odbywania służby wliczał się do okresu zatrudnienia tylko w zakresie wymiaru urlopu wypoczynkowego i wysokości odprawy pośmiertnej oraz uprawnień emerytalno-rentowych (art. 120 ust. 3). Zawarte w art. 120 ust. 1 i 3 ustawy "wliczanie" okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie uprawnień emerytalno-rentowych zostało usunięte dopiero z dniem 21 października 2005 r. Wówczas wszedł w życie art. 1 pkt 39 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o służbie zastępczej (Dz. U. Nr 180, poz. 1496 - por. uchwała 7 sędziów SN z 16 października 2013 r. II UZP 6/13, OSNP 2014/3/42, LEX nr 1385939). W judykaturze przeważa pogląd, że do oceny określonego stanu faktycznego, w tym zrealizowanego przed wejściem w życie ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, należy stosować przepisy obowiązujące w czasie realizacji tego stanu faktycznego (por. wyrok SN z 20 marca 2013 r. I UK 544/12, LEX nr 1383246). Sąd Okręgowy uznał, że cały okres odbywania przez wnioskodawcę zasadniczej służby wojskowej na podstawie art. 120 ust. 1 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej winien być doliczony do stażu pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony bowiem w dniu 25.05.1982 r. zakończył służbę wojskową i w ciągu 30 dni, tj. 8.06.1982 r. podjął zatrudnienie w Przedsiębiorstwie Produkcji (...) w Ł., gdzie świadczył pracę w szczególnych warunkach. Warunkiem koniecznym do spełnienia było również rozwiązanie przez ubezpieczonego stosunku pracy, o czym stanowił art. 4 cytowanej w/w ustawy. Na etapie wydawania decyzji przez organ rentowy ubezpieczony nie spełnił tego warunku. Przy czym podkreślić należy, że ubezpieczony w dniu 15.12.2020 r. - a zatem przed datą zamknięcia rozprawy - rozwiązał jednak stosunek pracy. Sąd Okręgowy ma na uwadze, iż stosownie do art. 316 § 1 k.p.c., sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Pod pojęciem stan rzeczy należy rozumieć zarówno stan faktyczny jak i prawny. Przewidziana w art. 316 § 1 k.p.c. zasada aktualności orzeczenia ma pełne zastosowanie także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Tym samym, Sąd Okręgowy jest zobowiązany do uwzględnienia nowego stanu faktycznego z daty wyrokowania. Sąd Okręgowy podziela przy tym pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012r., II UK 235/11, LEX nr 1216853, iż odstępstwo od zasady badania legalności decyzji na dzień jej wydania jest szczególnie uzasadnione w przypadku oceny prawa do świadczenia uzależnionego między innymi od warunku rozwiązania stosunku pracy. Jeśli powyższe wymaganie zostanie spełnione po wydaniu decyzji - w trakcie postępowania odwoławczego przed sądem - nie ma przeszkód, aby sąd, stwierdziwszy spełnienie pozostałych przesłanek tego prawa, przyznał świadczenie. W niniejszej sprawie ubezpieczony rozwiązał stosunek pracy z dniem 15.12.2020 r. i tym samym spełnił warunek określony w art. 4 ustawy o emeryturach pomostowych. Na mocy art. 129 ust. 1 ustawy świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Wnioskodawca złożył wniosek o emeryturę w dniu 15.07.2020 r., stosunek pracy rozwiązał w dniu 15.12.2020 r., zaś urodził się w dniu (...), a zatem prawo do emerytury pomostowej należało wnioskodawcy przyznać od dnia 16.12.2020 r., tj. od dnia spełnienia wszelkich warunków określonych cytowanymi przepisami, czyli od następnego dnia po dacie rozwiązania stosunku pracy. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji wyroku uznając odwołanie wnioskodawcy za zasadne.