II Ca 83/21

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2021 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: sędzia Sądu Okręgowego Małgorzata Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2021 r. w Poznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa M. D. i J. D. przeciwko Przedsiębiorstwu (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. o zapłatę na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 24 sierpnia 2020 r. sygn. akt I C 2305/19

1. oddala apelację,
2. zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 1.800 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Małgorzata Wiśniewska UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2020 r., wydanym w sprawie I C 2305/19, Sąd Rejonowy w Gnieźnie zasądził od pozwanego Przedsiębiorstwa (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na rzecz powodów M. D. i J. D. kwotę 12.000 zł wraz z odsetkami: ustawowymi od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 roku, ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty (punkt 1.) oraz zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 6.034 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (punkt 2.). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 29 sierpnia 2011 r. powodowie M. D. i J. D. aktem notarialnym nr rep. A (...) zawarli z pozwanym Przedsiębiorstwem (...) sp. z o.o. z siedzibą B. umowę nazwaną jako „przedwstępna” sprzedaży lokalu mieszkalnego nr (...), położonego w P., przy ul. (...). Zobowiązanie pozwanego polegało m.in. na uzyskaniu pozwolenia na budowę, wybudowaniu lokalu mieszkalnego w standardzie określonym umową, ustaleniu rozkładu pomieszczeń, uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie i ustanowieniu odrębnej własności lokalu. Temu obowiązkowi pozwanego odpowiadał obowiązek powodów zapłaty ceny za ten lokal w ratach przed ustalonym dniem zawarcia umowy przyrzeczonej. W § 6 umowy strony zobowiązały się zawrzeć przyrzeczoną umowę sprzedaży najpóźniej do dnia 30 września 2012 r. W § 7 umowy pozwana spółka zobowiązała się wydać przedmiot umowy w posiadanie powodów najpóźniej do dnia 30 czerwca 2012 r. W § 8 ust. 1 i 3 umowy zostały ustalone kwestie kar umownych za opóźnienie w zawarciu umowy przyrzeczonej lub wydaniu lokalu mieszkalnego powodom. Stawka za dzień zwłoki została określona na 0,01% kwoty 241.722 zł. Aktem notarialnym z dnia 22 sierpnia 2013 r., nr rep. A 2719/2013 strony dokonały zmiany umowy z dnia 29 sierpnia 2011 r. w ten sposób, że termin zawarcia umowy przyrzeczonej i wydania przez pozwanego lokalu w posiadanie powodów przesunięto na dzień 31 grudnia 2013 r. W dniu 28 kwietnia 2014 r. aktem notarialnym nr rep. A 1035/2014 strony zawarły umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu i umowę sprzedaży. Na skutek opóźnienia w wydaniu lokalu mieszkalnego Przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. w B. zobowiązało się do zapłaty powodom odszkodowania tytułem naprawienia szkody wynikłej z nienależytego wykonania zobowiązania wynikającego z umowy z dnia 29 sierpnia 2011 r. w wysokości 12.000 zł do dnia 31 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 21 lutego 2017 r. M. i J. D. wezwali pozwaną spółkę do zapłaty należności wynikającej z porozumienia, tj. kwoty 12.000 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia wymagalności roszczenia do dnia zapłaty w terminie 5 dni od daty otrzymania pisma. Oceniając zebrany w sprawie materiał Sąd Rejonowy wskazał, że okoliczności faktyczne dotyczące zawarcia umowy sprzedaży, jej warunków, a także zawarcia porozumienia dotyczącego kwoty odszkodowania i braku zapłaty były bezsporne, a dodatkowo zostały wykazane dokumentami, których wiarygodność i wartość dowodowa nie budziła wątpliwości sądu i które nie zostały w toku procesu zakwestionowane przez żadną ze stron. Zeznaniom powodów M. D. i J. D. sąd dał wiarę w całości, stwierdzając, że powodowie zeznawali spontanicznie, ich zeznania były szczere oraz pokrywały się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Zeznaniom prezesa zarządu pozwanej spółki - W. K. sąd również dał wiarę. Pozwany nie zaprzeczał, iż doszło do podpisania aktów notarialnych, a następnie do porozumienia odnośnie sposobu naprawienia szkody. Spór pomiędzy stronami dotyczył kwestii prawnych. Sąd Rejonowy dokonał następującej oceny prawnej: Powodowie M. i J. D. domagali się zasądzenia od strony pozwanej - Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w B. kwoty 12.000 zł tytułem odszkodowania wynikającego z kar umownych określonych w umowie zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 29 sierpnia 2011 r., nazwanej przez strony „umową przedwstępną”. Bezsporne było, że pozwana spółka nie wywiązała się terminowo ze zobowiązania, jakim było przekazanie powodom lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) w P. wraz z pomieszczeniem przynależnym. Bezsporne było także, że pozwana nie przekazała na rzecz powodów kwoty wskazanej w porozumieniu, tj. 12.000 zł w terminie do dnia 31 grudnia 2014 r., które to porozumienie zostało zawarte na skutek niewywiązania się przez pozwaną spółkę z terminowego wydania powodom przedmiotowego lokalu. Strona pozwana podnosiła, że żądanie powodów jest przedawnione, wskazując, iż dla umowy przedwstępnej ma zastosowanie art. 390 § 3 zdanie pierwsze k.c., zgodnie z którym roszczenia z umowy przedwstępnej przedawniają się z upływem roku od dnia, w którym umowa przyrzeczona miała być zawarta. Powodowie opierali zasadność swojego roszczenia na twierdzeniu, że umowa z dnia 29 sierpnia 2011 r. jest umową deweloperską sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu lub domu jednorodzinnego, tj. umową nienazwaną o charakterze mieszanym, z której roszczenia przedawniają się w okresie 10 lat. Spór sprowadzał się zatem do kwalifikacji prawnej umowy zawartej przez strony w dniu 29 sierpnia 2011 r., dla której punktem odniesienia jest stan prawny obowiązujący przed wejściem w życie w dniu 29 kwietnia 2012 r. ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywców lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (Dz. U.2011.232.1377 ze zm.). Strony zatytułowały umowę z 29 sierpnia 2011 r. jako umowę przedwstępną, co nie jest przesądzające ani wiążące dla sądu. Istotne znaczenie dla oceny charakteru prawnego tej umowy ma bowiem treść łączącego strony stosunku zobowiązaniowego. Jego ustalenie, poza analizą brzmienia umowy, wymagało uwzględnienia także ogólnego celu umowy oraz zgodnego zamiaru stron. Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie strony zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna zgodnie z treścią art. 389 § 1 k.c. określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej. Umowa przedwstępna jest aktem niesamoistnym, pomocniczym, środkiem wiodącym do celu, czy też przygotowaniem umowy głównej. W odróżnieniu od innych umów obligacyjnych, umowa przedwstępna poprzedza zawieranie tych umów prawa cywilnego, które w obrocie mogą występować samodzielnie i nie muszą zostać poprzedzone zobowiązaniem do ich zawarcia. Umowa zawarta przez strony w dniu 29 sierpnia 2011 r. zawiera elementy właściwe dla umowy przedwstępnej, jednak w dalszym ciągu nie przesądza to o jej charakterze, albowiem podobne elementy zawiera także umowa deweloperska. Pojęcie umowy deweloperskiej wywodzi się ze wspomnianej ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, która weszła w życie w dniu 29 kwietnia 2012 r. W art. 3 ust. 5 tej ustawy zawarta została definicja umowy deweloperskiej, zgodnie z którą umowa deweloperska to umowa, na podstawie której deweloper zobowiązuje się do ustanowienia lub przeniesienia na nabywcę po zakończeniu przedsięwzięcia deweloperskiego prawa, o którym mowa w art. 1 ustawy, a nabywca zobowiązuje się do spełnienia świadczenia pieniężnego na rzecz dewelopera na poczet ceny nabycia tego prawa. Natomiast art. 1 ustawy wskazuje na zakres stosowania ustawy. Zgodnie z nim ustawa reguluje zasady ochrony praw nabywcy, wobec którego deweloper zobowiązuje się do ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia własności tego lokalu na nabywcę albo do przeniesienia na nabywcę własności nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym lub użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i własności domu jednorodzinnego na niej posadowionego stanowiącego odrębną nieruchomość. Umowa przedwstępna jest konstrukcją o wąskim charakterze zastosowania, w którym nie mieści się umowa deweloperska zawarta w formie pisemnej, gdyż umowa deweloperska ma własny cel, prowadzący do wymiany świadczeń między kontrahentami. Umowa przedwstępna nie ma rozbudowanej charakterystyki własnej, a właściwości i ocena prawna konkretnych umów przedwstępnych zawartych w obrocie zależy od tego, do jakiego typu umowy przyrzeczonej prowadzą. Wynikający z umowy deweloperskiej stosunek prawny ma charakter samodzielny, więc nie można go zdegradować do rangi jedynie finalizacji umowy głównej. Świadczeń dewelopera nie można zawężać do przeniesienia własności nieruchomości; obejmują one również wybór i podział gruntu, sporządzenie dokumentacji projektowej, uzyskanie pozwolenia na budowę, wybudowanie budynku, rozkład i wystrój lokalu, przygotowanie miejsc postojowych i garaży, dalsze zarządzanie całą nieruchomością. W stanie prawnym przed wprowadzeniem w/w ustawy zawierane były liczne umowy o treści odpowiadającej umowie deweloperskiej. Uznaje się, że taka umowa jest umową nienazwaną, o charakterze mieszanym, powstałą w wyniku specjalnego połączenia czynności realizowanych w ramach budowlanego procesu inwestycyjnego z docelowym zamiarem przekazania inwestycji (budynku, lokalu) drugiej stronie umowy (tak: uchwała SN z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt III CZP 104/10). Umowa deweloperska, na podstawie której zamawiający jest zobowiązany do zapłaty całej należności za wybudowanie lokalu, ustanowienie jego odrębnej własności i przeniesienie jej na zamawiającego, nie jest umową przedwstępną (art. 389 k.c.). Jej odmienność w stosunku do umowy przedwstępnej, która nadaje jej cechy umowy właściwej, polega na tym, że zamawiający jest na jej podstawie zobowiązany do zapłaty całej należności za wybudowanie lokalu i przeniesienie na jego rzecz prawa własności (wyrok SN z dnia 9 lipca 2003 r. sygn. akt IV CKN 305/01). Umowa przedwstępna nie prowadzi zaś do wymiany świadczeń albo innego samoistnego celu społeczno-gospodarczego, a jej zadanie ma znaczenie subsydiarne i polega na stworzeniu prawnych gwarancji dla zawarcia umowy przyrzeczonej. Przeciwko kwalifikowaniu umów deweloperskich w formie pisemnej jako umów przedwstępnych przemawiają: wielość obowiązków dewelopera, których nie można sprowadzić jedynie do obowiązku przeniesienia własności nieruchomości na kupującego oraz szczególny charakter umowy przedwstępnej jako umowy, która jest zawierana wyjątkowo, nie zaś jako reguła. Skoro powodowie zobowiązali się do zapłaty całego wynagrodzenia deweloperowi jeszcze przed ukończeniem procesu inwestycyjnego, to ponosili oni zwiększone ryzyko. Przyjęcie, że mamy w takim przypadku do czynienia jedynie z umową przedwstępną, prowadziłoby do zachwiania ekwiwalentności świadczeń obu stron. Kupujący w takiej sytuacji zasługują na silniejszą ochronę niż przewidziana w art. 390 § 1 k.c. Zobowiązanie pozwanego polegało na wybudowaniu lokalu mieszkalnego numer (...) w standardzie określonym umową, ustanowieniu jego odrębnej własności i wydaniu go powodom do dnia 30 czerwca 2012 r. Temu obowiązkowi pozwanego odpowiadał obowiązek powodów zapłaty ceny za ten lokal w ratach. W umowie określone zostały także postanowienia dotyczące kar umownych za opóźnienie w terminie zawarcia umowy przyrzeczonej oraz za opóźnienie związane z wydaniem lokalu z przyczyn leżących po stronie pozwanego w wysokości 0,01% ceny mieszkania za każdy dzień zwłoki. Jednocześnie, jako że w umowie tej zawarto zapisy stanowiące połączenie elementów treści różnych umów nazwanych, które stworzyły jednolitą i nierozłączną całość, określoną przez wskazany w niej cel gospodarczy, sąd uznał, że zawarta przez strony umowa stanowi umowę deweloperską - nienazwaną (o treści odpowiadającej umowie deweloperskiej z art. 9 u.w.l.). Umowa ta należała do szeroko rozumianych umów realizatorskich, nienazwanych, o charakterze mieszanym i powstała w wyniku połączenia czynności realizowanych w ramach budowlanego procesu inwestycyjnego, z docelowym zamiarem przekazania inwestycji (budynku, lokalu) drugiej stronie umowy. Zawarta umowa ma charakter umowy właściwej, a nie jak twierdzi pozwany - umowy przedwstępnej, albowiem zawiera elementy wykraczające poza zakres essentialia negoti umowy przedwstępnej przewidziane w art. 389 k.c. Nadaje to umowie cechy oryginalności i nowości w stosunku do ustawowych typów umów, których elementy zawiera. Oznacza to, że niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie pisemnej umowy deweloperskiej daje kontrahentowi (powodom) możliwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od dewelopera na podstawie art. 471 k.c. (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt IV CSK 705/12, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt III CZP 104/10). Sąd stwierdził przy tym, że zawarta przez strony umowa nie była umową, o której mowa w art. 9 ustawy o własności lokali (Dz.U.2000.80.903 ze zm.), gdyż ta, jak słusznie wskazywała strona pozwana, wymaga wpisu roszczenia o przeniesienie prawa do lokalu w księdze wieczystej. Odpowiedzialność wynikająca z niewykonania zobowiązania obejmuje szkodę wyrażającą się w różnicy między aktualnym stanem majątku poszkodowanego a stanem, jaki by istniał, gdyby zobowiązanie zostało wykonane. Dla przyjęcia związku przyczynowego wystarczające jest wykazanie, że w zwyczajnym toku rzeczy, bez szczególnego zbiegu okoliczności, szkoda jest typowym następstwem tego rodzaju zdarzenia. W niniejszej sprawie wymienione przesłanki powodowie wykazali, jednocześnie nie były one kwestionowane przez stronę pozwaną, która przyznała okoliczność zawarcia porozumienia odnośnie naprawienia szkody wynikłej z nienależytego wykonania zobowiązania wynikającego z umowy z dnia 29 sierpnia 2011 r. (w postaci opóźnienia w wydaniu lokalu) oraz wysokość należnego odszkodowania. Powodowie zapłacili cenę za lokal w ratach, i to zgodnie z umową, w całości przed zawarciem umowy przenoszącej własność lokalu. Były zatem dostateczne podstawy, by przyjąć, że gdyby deweloper wywiązał się z umowy, to powodowie weszliby w posiadanie lokalu w terminie, co nie wiązałoby się z koniecznością sporządzenia przedmiotowego porozumienia. Pozbawienie powodów możliwości odbioru lokalu mieszkalnego zgodnie z pierwotną umową było źródłem szkody, co skutkowało obowiązkiem jej naprawienia przez pozwaną spółkę w postaci zapłaty kwoty 12.000 zł (tytułem odszkodowania za skutki szkody wynikłej z nienależytego wykonania zobowiązania na podstawie art. 471 k.c.). Konsekwencją przyjęcia, iż zawarta przez strony umowa była umową nienazwaną o charakterze mieszanym z postanowieniami charakterystycznymi dla umowy deweloperskiej było przyjęcie okresu przedawnienia roszczeń określonego w treści art. 118 k.c. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2018 poz. 1104), która weszła w życie w dniu 9 lipca 2018 r., jeżeli zgodnie z nowym brzmieniem m.in. przepisu art. 118 k.c. termin przedawnienia jest krótszy (obecnie 6 lat) niż według przepisów dotychczasowych (a te stanowiły o 10-letnim terminie przedawnienia), bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy. Jeżeli jednak przedawnienie, którego bieg terminu rozpoczął się przed dniem wejścia w życie ustawy, nastąpiłoby przy uwzględnieniu dotychczasowego terminu przedawnienia wcześniej, to przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Roszczenie powodów przedawnia się z upływem wcześniejszego terminu, a więc z upływem 10-letniego okresu przedawnienia; roszczenie nie było przedawnione. W zakresie odsetek podstawę orzeczenia stanowił art 481 § 1 k.c. Termin płatności odszkodowania upłynął dla pozwanej spółki (dłużnika) z dniem 31 grudnia 2014 r. W związku z powyższym sąd zasądził od pozwanego na rzecz powodów odsetki ustawowe od kwoty 12.000 od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. Zróżnicowanie roszczenia odsetkowego na odsetki ustawowe i odsetki ustawowe za opóźnienie wynikało ze zmian art. 481 k.c., które weszły w życie w dniu w dniu 1 stycznia 2016 r. na mocy ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 9 listopada 2015 r.). Za niesłuszne uznał Sąd Rejonowy twierdzenia strony pozwanej, że wymagalność roszczenia wynikającego z porozumienia należy liczyć od zakończenia przez pozwanego sporu z Gminą P.. Zapisek na porozumieniu zawartym przez strony został dopisany ręcznie, podpisany jest na nim jedynie przedstawiciel strony pozwanej, pozwany nie udowodnił, że było to objęte konsensusem stron, a nawet nie wskazywał, co należy rozumieć przez lakoniczne stwierdzenie „zapłacenie roszczenia ze strony Gminy P.”. O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Powodom, jako stronie wygrywającej proces przy ich współuczestnictwie materialnym, należał się zwrot całości poniesionych kosztów. Na koszty te złożyły się opłata sądowa od pozwu w kwocie 600 zł, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie § 2 pkt 5 oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804 ze zm.) w kwocie 5.400 zł (3.600 zł za I instancję oraz 1.800 zł za II instancję) i podwójna opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 34 zł – łącznie 6.034 zł. Apelację od wyroku wywiódł pozwany. Apelujący zaskarżył wyrok w całości, zarzucając Sądowi Rejonowemu: I. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej uznania przez sąd umowy przedwstępnej z dnia 29 sierpnia 2011 r., zawartej przed notariuszem M. B., numer repertorium A (...), za umowę deweloperską i ograniczenie się przez sąd I instancji do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania zarówno art. 389 k.c., jak i art. 9 ustawy, a roszczenia powodów wynikają z roszczeń odszkodowawczych na podstawie art. 471 k.c.; 2) art. 227 k.p.c. w zw. z art. 233 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c. oraz art. 6 k.c. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, brak wszechstronnego rozważenia treści wszystkich dowodów, niedostateczne rozważenie treści dowodów z dokumentów wyrażającą się m.in.: a) w pominięciu i nieustosunkowaniu się do złożonych przez pozwanego pism, tj. wyroku z dnia 6 listopada 2019 r. i umowy kredytowej w kontekście braku winy pozwanego i wymagalności roszczenia powodów, b) braku analizy umowy stanowiącej podstawę roszczeń powodów w zakresie zaistnienia elementów kluczowych dla określenia jej charakteru jako umowy deweloperskiej; 3) art. 217 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. polegające na pominięciu dowodów złożonych na rozprawie przez pozwanego, tj. umowy kredytu gospodarczego-inwestycyjnego z (...) Bankiem(...) z siedzibą w P. ( (...) Bank) z dnia 12 kwietnia 2010 r. (zwanej dalej umową kredytową) oraz wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt XII C 1901/16; 4) art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. przez odwrócenie ciężaru dowodu na stronę pozwaną, podczas gdy to na stronie powodowej ciążył obowiązek przeprowadzenia dowodów na okoliczność, że roszczenie jest wymagalne; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 389 § 1 k.c. przez jego niezastosowanie i uznanie, że strony zawarły umowę deweloperską, a nie przedwstępną, 2) art. 390 § 3 k.c. w zw. z art. 389 § 1 k.c. w zw. z art. 65 k.c. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że zawarta umowa nie jest umową przedwstępną, podczas gdy stanowiąca przedmiot postępowania umowa nie spełnia wszystkich przesłanek niezbędnych dla uznania jej za umowę deweloperską, a roszczenia z tytułu kar umownych ulegają przedawnieniu zgodnie z treścią art. 118 k.c., 3) art. 118 k.c. w zw. z art. 471 k.c. poprzez ich zastosowanie pomimo braku zdefiniowania podstawy prawnej roszczenia głównego powodów, wobec którego roszczenie o zapłatę kary umownej ma charakter akcesoryjny przy jednoczesnym określeniu charakteru umowy jako umowy nienazwanej mieszanej, 4) art. 471 k.c. poprzez jego zastosowanie pomimo braku wykazania przez powodów szkody powodów i winy pozwanego, 5) art. 9 ust. 1 i 2 ustawy poprzez jego nieuwzględnienie pomimo uznania zawartej pomiędzy stronami umowy za umowę deweloperską. Apelujący wniósł o:
3. o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. oddalenie powództwa oraz solidarne zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania w pierwszej instancji,
4. w przypadku stwierdzenia nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź dopuszczenie zawnioskowanych przez pozwanego dowodów, przeprowadzenie tych dowodów w drugiej instancji, zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa. Ponadto, apelujący wniósł o solidarne zasądzenie od powodów na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową według norm przepisanych. W uzasadnieniu apelacji podniesiono, że z przesłuchania stron przed sądem pierwszej instancji wynika, że nie budziło wątpliwości stron, od jakich rozliczeń z Gminą P. pozwany uzależniał zapłatę na rzecz powodów. Pozwany złożył nadto do akt sprawy wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt XII C 1901/16, wyjaśniając, że nie jest on prawomocny, a przez to roszczenie powodów nie może być wymagalne. Pozwany kwestionuje, w świetle konfliktu z Gminą P., swoją winę i zaistnienie zwłoki. O toczącym się sporze pozwany wielokrotnie informował powodów. Nadto, pozwany przedłożył umowę kredytową, wyjaśniając, że wyłącznie ten kredyt stanowił źródło finansowania inwestycji, a nie wpłaty powodów. Apelujący podkreślił, że umowa sporządzona została przez notariusza, zatytułowana była jako przedwstępna i zawierała pouczenia adekwatne do umowy przedwstępnej. Sąd stwierdził jednak, że zawarta umowa ma charakter umowy właściwej, albowiem zawiera elementy wykraczające poza zakres essentialia negoti umowy przedwstępnej przewidzianej w art. 389 k.c. Zastosowane przez sąd wykluczenie charakteru umowy tylko w oparciu o powyższe stwierdzenie stanowi dla pozwanego brak wszechstronnego rozważenia treści wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. W żadnym miejscu uzasadnienia sąd nie wyjaśnił, w oparciu o jakie podstawy prawne uznał zawartą przez strony umowę za umowę deweloperską, wskazując jedynie, iż podstawę roszczeń powodów stanowić może art. 471 k.c. Zdaniem pozwanego, powodowie nie ponieśli żadnej szkody, umowa została wykonana, własność lokalu została na powodów przeniesiona, powodowie odebrali lokal i zamieszkali w nim. Aby powodowie mogli dochodzić roszczeń odszkodowawczych na mocy art. 471 k.c., powinni wykazać winę pozwanego oraz poniesioną szkodę, a tego nie uczynili. Niewłaściwie, według pozwanego, sąd ocenił także treść porozumienia stron co do obowiązku zapłaty kwoty 12.000 zł. Strony zawarły porozumienie, na mocy którego pozwany zobowiązał się do zapłaty na rzecz powodów kwoty 12.000 zł w terminie do końca 31 grudnia 2014 r., przy czym odręcznie pozwany dopisał, że rozliczenie nastąpić ma po zapłaceniu roszczenia ze strony Gminy P.. W rozumieniu pozwanego rozliczenie nie mogło być wcześniej wymagalne, bowiem pozwany nie miał środków na jego uregulowanie. Nieuprawnione jest w tych okolicznościach stwierdzenie, że roszczenie stało się wymagalne z dniem 31 grudnia 2014 r., a gdyby tak było, to - w ocenie pozwanego - jest ono przedawnione. Niezrozumiałe jest stanowisko sądu orzekającego, który przyjął, że skoro zapisek został dopisany ręcznie, a podpisany jest pod nim jedynie przedstawiciel strony pozwanej, to pozwany powinien udowodnić konsensus stron w tym zakresie, ponieważ to powodowie dochodzili roszczenia w oparciu o postanowienia porozumienia. Nie ma innej wersji jego treści, aniżeli ta złożona przez powodów, zawierająca ww. zastrzeżenie. Bez znaczenia dla treści i intencji stron pozostaje fakt dopisania odręcznego postanowienia do przygotowanego przez powodów wydruku. W nieprawidłowy sposób sąd ocenił również świadomość stron co do sporu z Gminą P.. O sporze tym była mowa wielokrotnie pomiędzy stronami, powoływano go w toku postępowania w złożonych dokumentach oraz zeznaniach pozwanego, strona powodowa nie podniosła względem tej okoliczności wątpliwości. W odpowiedzi na apelację, powodowie wnieśli o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów solidarnie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za postępowanie przed sądem drugiej instancji wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od chwili uprawomocnienia się orzeczenia. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja była bezzasadna. Apelujący podniósł w apelacji szereg zarzutów o charakterze procesowym, przy czym istota środka odwoławczego sprowadzała się do oceny kwalifikacji prawnej umowy zawartej przez strony w dniu 29 sierpnia 2011 r. oraz oceny skutków porozumienia zawartego przez strony, zawierającego zobowiązanie pozwanego do zapłaty na rzecz powodów kwoty 12.000 zł w terminie do końca 31 grudnia 2014 r. „tytułem naprawienia szkody wynikłej z nienależytego wykonania zobowiązania wynikającego z umowy zawartej w dniu 29.08.2011 r.” W pierwszej kolejności Sąd odwoławczy stwierdza, że punktem wyjścia do dokonania tych ocen był stan faktyczny ustalony przez Sąd I instancji, in extenso przytoczony wyżej. Podkreślenia wymaga, że sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, w którym zgodnie z art. 505 9 k.p.c. kontrola instancyjna wynika z limitowanych przez ustawodawcę zarzutów i jest ograniczona – apelacja w postępowaniu uproszczonym może być oparta wyłącznie na podstawach określonych w tym przepisie. Funkcją apelacji w postępowaniu uproszczonym nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, lecz wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez sąd pierwszej instancji. Sąd apelacyjny nie rozpoznaje powództwa (roszczenia), lecz tylko ocenia trafność (słuszność) zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z tym prezentowanie nowych twierdzeń oraz prowadzenie nowych dowodów jest w zasadzie niedopuszczalne ( sine beneficio novorum). Apelacja ograniczona wiąże sąd apelacyjny, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co w apelacji zarzuci skarżący ( tantum devolutum, quantum apellatum). Różnica między apelacją pełną a ograniczoną polega przede wszystkim na tym, że apelacja ograniczona nie służy – jak apelacja pełna – badaniu trafności (słuszności) zaskarżonego orzeczenia z punktu widzenia zgodności z rzeczywistością (z rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym), lecz z punktu widzenia jego zgodności z materiałem procesowym pozostającym w dyspozycji sądu orzekającego; w centrum uwagi sądu drugiej instancji pozostaje zaskarżone orzeczenie i ocena jego poprawności, nie zaś rozpoznanie sprawy i orzekanie in merito. Oznacza to, że rozpoznając apelację w postępowaniu uproszczonym, sąd drugiej instancji jest związany podniesionymi w tej apelacji zarzutami naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego (por. komentarz do art. 505