UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 103/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
(7)z 30.06.2008 r., I KZP 8/08, OSNKW 2008/7, poz. 52). Przez „nabycie”, będące pierwszą z form sprawczych określonych w art. 291 k.k., należy rozumieć uzyskanie przez pasera od osoby władającej (niekoniecznie sprawcy) władztwa nad rzeczą. Może ono mieć charakter odpłatny lub nieodpłatny (wyrok SN z 12.11.1986 r., II KR 315/86, OSNKW 1987/7–8, poz. 67; E. P., Przestępstwo..., s. 78). Zasadniczym elementem nabycia rzeczy przez pasera jest uzyskanie przez niego całkowitego władztwa nad rzeczą, które umożliwia mu postępowanie z rzeczą tak, jak gdyby był jej prawnym właścicielem (wyrok SN z 12.11.1986 r., II KR 315/86). Nabycie rzeczy przez pasera następuje w złej wierze, tzn. w takich okolicznościach, w których nabywca wie, że rzecz pochodzi z czynu zabronionego, a zbywca tej rzeczy, który uzyskał ją za pomocą czynu zabronionego, nie jest w stanie przenieść na nabywcę praw do rzeczy, których sam nie ma. Z tego powodu paser nie może zgodnie z regułami prawa cywilnego nabyć tej rzeczy na własność (K. I., Przestępstwo paserstwa w kodeksie karnym z 1969 r. Analiza dogmatyczna, Ł. 1991, s. 63). Stąd też przyjmuje się, że paserstwo w tej formie jest dokonane nie w chwili zawarcia umowy dotyczącej rzeczy (sprzedaży, zamiany, darowizny itp.), lecz w momencie przeniesienia posiadania rzeczy z osoby władającej faktycznie rzeczą na pasera. (Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. III, Opub.: WKP 2020) Niewątpliwie ustalony w sprawie stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona ustawowe tego czynu zabronionego. M. K. w okresie od listopada 2019 roku do 20 marca 2020 roku w K. kilkukrotnie nabył od D. C., D. D. oraz A. C. olej napędowy w ilości łącznej 960 litrów o wartości 4725 zł. Olej napędowy był przewożony przez w/w do jego miejsca zamieszkania i przelewany z baniek do znajdującej się na jego posesji beczki. Fakt ten jest bezsporny i nie był przez oskarżonego kwestionowany w toku postępowania. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe ponad wszelką wątpliwość wykazało także, że M. K. miał wiedzę o tym, że oferowany mu towar pochodzi z czynu zabronionego – przestępstwa kradzieży. To, że olej napędowy pochodzi z nielegalnego źródła wynikało przede wszystkim z tego, że sprzedawany był znacznie poniżej jego wartości (co zresztą przyznał sam oskarżony), co jednoznacznie wskazywało na chęć szybkiego upłynnienia towaru i odniesienia korzyści. Oskarżony nie otrzymywał też żadnego potwierdzenia zakupu oleju napędowego. Na uwadze należy mieć także okoliczności, w których M. K. nabywał olej napędowy. Przywożono go w porze nocnej, samochodem osobowym, w bańkach. Te wszystkie okoliczności potwierdzają, że oskarżony zdawał sobie sprawę z pochodzenia oleju napędowego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie należało przyjąć, że oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach, o których mowa w art. 12 § 1 kk. Nie ulega wątpliwości, że M. K. działał w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala w ocenie Sądu na przyjęcie, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Do odpowiedzialności sprawcy konieczna jest jego wiedza, że rzecz pochodzi z czynu zabronionego, albo uświadamianie sobie tej możliwości i godzenie się z nią (wyrok SN z 24.05.2011 r., III KK 360/10, LEX nr 860619). Wskazać należy, że oskarżony był świadomy, że dokonuje czynu zabronionego, miał zamiar nabycia oferowanego mu oleju napędowego, mimo że wiedział o jego pochodzeniu z czynu zabronionego. W niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające bezprawność oraz winę, a zatem M. K. można zasadnie można było przypisać sprawstwo w odniesieniu do dokonanych przez niego występków. 3.
- Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej 3.
- Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania 3.
- Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania 3.
- Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
- KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. K. 16 17 18 19 20 IV IV IV IV IV - przestępstwo z art. art. 291 § 1 kk zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 - wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk - oceniając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy wymiarze jest najtrafniejszym środkiem reakcji karnej, jaki można było zastosować wobec M. K. - orzeczona kara będzie stanowiła dolegliwość adekwatną do popełnionego czynu, uświadomi oskarżonemu jego społeczną szkodliwość oraz skłoni go do przestrzegania porządku prawnego, w szczególności w zakresie związanym z przestrzeganiem cudzej własności, - Sąd wymierzając karę miał na uwadze wysoki stopień winy oskarżonego. Oskarżony jest osobą dorosłą, nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do jego poczytalności, wobec czego w czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem - oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 115 § 2 kk. Stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego należy uznać za wysoki. W zakresie oceny stopnia społecznej szkodliwości popełnionego występku podstawowe znacznie miał rodzaj chronionego dobra prawnego, które oskarżony swym zachowaniem naruszył, w tym przede wszystkim własność. Oskarżony przez swoje zachowanie wykazał się brakiem poszanowania cudzej własności. Sąd miał na uwadze także wysokość wyrządzonej szkody i fakt, że jego zachowanie nie miało charakteru jednorazowego - za okoliczność łagodzącą Sąd uznał dotychczasową niekaralność oskarżonego - Sąd w przypadku M. K. nie dopatrzył się żadnych okoliczności obciążających - zgodnie z art. 69 § 1 kk, zawieszając M. K. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zważył na to, że jej wymiar nie przekracza 1 roku, w czasie popełnienia przestępstw nie był on skazany na karę pozbawienia wolności oraz że jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa - Sąd miał na uwadze także przesłanki wskazane w art. 69 § 2 kk. Sąd wyraża przekonanie, że wykonanie kary bezwzględnej pozbawienia wolności nie jest niezbędne dla resocjalizacji oskarżonego. W ocenie Sądu, M. K. nie można uznać za zdemoralizowaną osobę, która wchodzi stale w konflikt z prawem i wymaga izolacji z uwagi na stwarzane niebezpieczeństwo. Przy tym, warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności nie oznacza, że oskarżony pozostanie bezkarny. W przypadku nieprawidłowego przebiegu wyznaczonego okresu próby, zawsze będzie można zarządzić wykonanie oskarżonemu kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, sam fakt skazania oraz możliwość zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności skłoni oskarżonego do przemyślenia swego postępowania oraz do powrotu na drogę poszanowania porządku prawnego - na podstawie art. 70 § 1 kk Sąd wyznaczył okres próby na 3 lata. W ocenie Sądu, wskazany okres próby będzie wystarczający do osiągnięcia celu instytucji probacji, jak również pozwoli zweryfikować trafność prognozy kryminologicznej postawionej wobec oskarżonego, a jednocześnie skontrolować postawę i zachowanie oskarżonego w tym czasie - na podstawie art. 73 § 1 kk Sąd dla wzmożenia kontroli zachowania oskarżonego w wyznaczonym okresie próby oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego w okresie próby - na podstawie art. 72 § 1 pkt 4 kk zobowiązano oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej; co będzie służyło pozytywnemu przebiegowi okresu próby - na podstawie art. 33 § 2 kk w zw. z art. 33 § 1 i § 3 kk Sąd wymierzył oskarżonemu karę 200 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny za równoważną kwocie 20 zł. Oskarżony działał bowiem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zaś orzeczona kara grzywny odpowiada możliwościom zarobkowym oskarżonego.
- INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. K. 30 31 21 IV IV IV Zgodnie z art.. 44 § 1 kk, Sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa. W toku postepowania ustalono, że dowody rzeczowe w postaci dwóch metalowych beczek o pojemności 200 litrów z zawartością oleju napędowego, w tym jedna pełna, a jedna wypełnionej do połowy, pochodzi z przestępstwa, dlatego konieczne było orzeczenie ich przepadku Zgodnie z art. 230 § 2 kpk, należy również zwrócić osobie uprawnionej zatrzymane rzeczy niezwłocznie po stwierdzeniu ich zbędności dla postępowania karnego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, pełna metalowa beczka o pojemności 200 litrów z zawartością oleju napędowego stanowi własność J. K., zatem należało zwrócić ją właścicielowi. Oskarżony był zatrzymywany do sprawy, dlatego okres ten, na podstawie art. 63 § 1 kk, należało zaliczyć mu na poczet kary.
- INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
- KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 35 Na podstawie art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego M. K. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie 400 złotych tytułem opłaty oraz 145,18 zł – przypadającej na niego 1/5 części kosztów postępowania. Zdaniem Sądu uiszczenie tych kosztów nie będzie dla oskarżonego nadmiernie uciążliwe.
- PODPIS