– Kodeks pracy – dalej k.p., pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze, spełniające wymagania określone: 1) jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu; 2) ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy. Zgodnie natomiast z art.
pracodawca może ustalić stanowiska, na których dopuszcza się użytkowanie przez pracowników, za ich zgodą, własnej odzieży i obuwia roboczego. Jednakże w takim przypadku, zgodnie z art.
k.p., pracownikowi używającemu własnej odzieży i obuwia roboczego, pracodawca wypłaca ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny. Powodowi został wypłacony ekwiwalent za wykorzystywanie prywatnej odzieży i obuwia w wysokości 40 zł. Nie była to okoliczność kwestionowana przez żadną ze stron, natomiast powód wskazywał, że nie zgadza się z tak jego zdaniem niską kwotą. Wobec powyższego wniósł powództwo o zasądzenie odszkodowania które zostało wywiedzione z art. 415 k.c. Jednakże przeprowadzone postępowanie dowodowe nie doprowadziło do ustalenia, że zostały zniszczone prywatne obuwie i spodnie powoda tj. powstania szkody i zdarzenia, które miało doprowadzić do ich zniszczenia poprzez działanie lub zaniechanie pracodawcy oraz związku zdarzenia ze szkodą. Orzekając o kosztach Sąd miał na względzie, że powód był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego A. D.. Określenie wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.2017.1798). Przyznając kwotę 255 zł Sąd miał na względzie, że pełnomocnik powoda dochodził roszczenia niemajątkowego (sprostowanie świadectwa pracy) z czego w części powództwo zostało umorzone mając na względzie, że pozwana częściowo sprostowała świadectwo pracy, a w części podlegało merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd. Mając na względzie ten fakt Sąd przyznał kwotę 120 zł kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu na podstawie § 15 ust 1 pkt 3 rozporządzenia przyznając podwójną stawkę. Natomiast odnośnie roszczenia majątkowego dotyczącego odszkodowania na podstawie art. 415 k.c. dochodzonego w związku ze zniszczeniem odzieży i obuwia Sąd miał na względzie, że powód dochodził kwoty łącznie 600 zł. Wobec tego kwota kosztów pomocy prawnej w tym zakresie wynosi 135 zł na podstawie § 15 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 8 pkt 2 rozporządzenia. Łączna kwota kosztów należna radcy prawnemu A. D. tytułem zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynosi 255 zł (120 zł +135 zł = 255 zł). Sąd ponadto powyższą kwotę powiększył o podatek od towarów i usług (...) zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.