VIII U 2094/17

Sygn. akt VIII U 2094/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 marca 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Patrycja Bogacińska-Piątek Protokolant: Agata Kędzierawska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2018 r. w Gliwicach sprawy F. N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o datę przyznania prawa do emerytury na skutek odwołania F. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 16 października 2017 r. nr (...) oddala odwołanie. (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek Sygn. akt VIII U 2094/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 16 października 2017r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. przyznał ubezpieczonemu F. N. emeryturę w kwocie zaliczkowej, poczynając od 1 października 2017r., tj. od dnia wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 38). Przedmiotową decyzją wypłacono ubezpieczonemu wyrównanie za październik 2017r. W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony wniósł o ponowne rozpatrzenie zaskarżonej decyzji z powodu niezgodności ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu streścił przebieg swojego zatrudnienia i wskazał, że po ukończeniu 60 roku życia wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o emeryturę sądząc, że zostanie mu przyznana emerytura z tytułu warunków szkodliwych. Wyjaśnił, że ZUS odmówił przyznania mu emerytury, wobec czego wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego w Gliwicach Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, gdzie – po przesłuchaniu dwóch świadków – uwzględniono mu 13 lat, 7 miesięcy i 1 dzień pracy w warunkach szczególnych, co również było zbyt mało. Dodał, iż następnie złożył apelację, natomiast Sąd Apelacyjny w Katowicach nie powołał wnioskowanego przez niego świadka i oddalił apelację, co – w jego ocenie – stanowiło rozstrzygnięcie dalece niesprawiedliwe i krzywdzące. W następnej kolejności wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, jednakże Sąd Najwyższy również nie powołał wnioskowanych przez niego świadków. W związku z powyższym odwołujący wniósł o przesłuchanie świadków i ustalenie właściwego dnia rozpoczęcia emerytury. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu wskazał, że odwołujący kwestionuje decyzję organu rentowego, domagając się przyznania emerytury od właściwej daty, jednakże nie precyzuje jaka to miałaby być data. Odnosząc się do uwag odwołującego zawartych w odwołaniu, ZUS Oddział w Z. wyjaśnił, iż kwestia przyznania emerytury z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach była już rozpatrywana przez Sądy:

1. w postępowaniu odwoławczym od decyzji z dnia 26 czerwca 2013r.: - Sąd Okręgowy w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 26 listopada 2013r. (sygn. akt VIII U 2122/13) oddalił odwołanie ubezpieczonego; - Sąd Apelacyjny w Katowicach, który wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015r. (sygn. akt III AUa 2135/14) oddalił apelację odwołującego; - Sąd Najwyższy, który postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016r., (sygn. akt I UK 213/15) odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. w postępowaniu odwoławczym od decyzji z dnia 21 września 2016r.: - Sąd Okręgowy w Gliwicach, który postanowieniem z dnia 24 lutego 2017r. (sygn. akt VIII U 2005/16) odrzucił odwołanie ubezpieczonego. Sąd Okręgowy w Gliwicach ustalił: Ubezpieczony F. N., urodzony (...), wiek 65 lat ukończył w dniu (...) W dniu 26 września 2017r. ubezpieczony złożył wniosek o emeryturę. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 października 2017r. ZUS Oddział w Z., na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyznał ubezpieczonemu emeryturę, poczynając od 1 października 2017r., tj. od dnia wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw. Ubezpieczony, nie zgadzając się z powyższą decyzją, wniósł odwołanie. Podnosił, że powinna być mu przyznana emerytura z właściwą datą, gdyż należy mu się emerytura z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach, co mogą potwierdzić wskazani przez niego świadkowie. Sąd ustalił, że decyzją z dnia 26 czerwca 2013r. ZUS Oddział Z. odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury, ponieważ ubezpieczony nie udowodnił co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Na skutek odwołania ubezpieczonego od ww. decyzji, Sąd Okręgowy w Gliwicach, po przeprowadzeniu postępowania, uwzględnił ubezpieczonemu łącznie 13 lat, 7 miesięcy i 1 dzień pracy w szczególnych warunkach, i wyrokiem z dnia 26 listopada 2013r., sygn. akt VIII U 2122/13, oddalił odwołanie ubezpieczonego, gdyż nie wykazał on pracy w szczególnych warunkach przez okres co najmniej 15 lat do dnia 31 grudnia 1998r. Odwołujący wniósł apelację od powyższego wyroku do Sądu Okręgowego w Gliwicach. Ustalono, że Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015r., sygn. akt III AUa 2135/14, oddalił apelację odwołującego. Odwołujący, za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 stycznia 2015r., sygn. akt III AUa 2135/
3. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016r., sygn. akt I UK 213/15, odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazując, że skarżący nie zdołał wykazać przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Ustalono, że odwołujący w dniu 29 września 2016r. ponownie złożył wniosek o emeryturę z tytułu pracy w szczególnych warunkach. W odpowiedzi organ rentowy decyzją z dnia 20 października 2016r., na podstawie art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ponownie odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach, gdyż nie przedłożył żadnych nowych dowodów mających wpływ na prawo do świadczenia. Ubezpieczony wniósł odwołanie od ww. decyzji. Ustalono, że postanowieniem z dnia 24 lutego 2017r. (sygn. akt VIII U 2005/16) Sąd Okręgowy w Gliwicach odrzucił odwołanie ubezpieczonego, wskazując, że wszczęte wskutek odwołania ubezpieczonego postępowanie sądowe zmierzałoby do ponownego badania tych samych okoliczności w świetle tych samych norm między tymi samymi stronami o to samo świadczenie, co jest niedopuszczalne w myśl art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. Natomiast fakt przedstawienia przez skarżącego nowych dowodów ze świadków dotyczy zbadanych już określonych wcześniej okoliczności faktycznych. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o akta organu rentowego. Zgromadzony materiał dowodowy, Sąd uznał za kompletny, wiarygodny i mogący stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków H. M.