328 § 2 k.p.c., który w aktualnym stanie prawnym tych kwestii w ogóle nie dotyczy. W ocenie Sądu Apelacyjnego tak zdefiniowany zarzut uznać należało za całkowicie pozbawiony podstaw. W orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że powołanie się na podstawę naruszenia w postaci art.
(uprzednio art. 328 § 2 k.p.c.) jest usprawiedliwione tylko wówczas, gdy z uzasadnienia orzeczenia nie daje się odczytać, jaki stan faktyczny lub prawny stanowił podstawę rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną (min. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt III CSK 315/07, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt III CSK 264/07, pub. OSNC-ZD 2008, nr 4, poz. 118). Inaczej rzecz ujmując, zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny tylko wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art.
zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli, czyli gdy treść uzasadnienia orzeczenia sądu I instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie toku wywodu, który doprowadził do jego wydania. W przedmiotowej sprawie w żadnym przypadku nie jest możliwe uznanie, że Sąd Okręgowy sporządził uzasadnienie wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom omawianej regulacji. Sąd ten, wbrew twierdzeniom apelującego, dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób szczegółowy wskazując, z jakich przyczyn określonym dowodom dał wiarę, a z jakich wiary tej domówił. W dalszej kolejności w uzasadnieniu wyroku zaprezentowane zostały ustalenia faktyczne z odwołaniem się do treści dowodów stanowiących ich podstawę. Wreszcie Sąd Okręgowy w sposób precyzyjny wskazał na normy prawa materialnego znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, przedstawił wypracowaną w orzecznictwie ich interpretację i w końcu przeprowadził proces subsumcji, dając mu wyraz w pisemnych motywach. Uzasadnienie zawiera więc wszystkie elementy konstrukcyjne wskazane w art.
Pozwala ono w pełni zdekodować motywy, którymi kierował się Sąd wydając rozstrzygnięcie oraz przyczyny, dla których nie dał wiary zeznaniom powoda oraz świadka A. B., a także oddalił omówiony już wniosek dowodowy zgłoszony przez powoda. Co się zaś tyczy braku ustosunkowania się „do przedłożonych mu dowodów w obu postępowaniach karnych”, to jak już wyżej wyjaśniono, sam skarżący nie wskazał, jakie konkretnie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dokumenty nie zostały przez Sąd I instancji ocenione. Nie sposób więc Sądowi temu w tym aspekcie czegokolwiek skutecznie zarzucić. W końcowej części uzasadnienia apelacji jej autor przedstawił poglądy prawne dotyczące wykładni normy art. 417 § 1 k.c., nie wyjaśniając wszakże, jak mają one wpływać na ocenę prawidłowości zaskarżonego wyroku. W szczególności powód nie twierdził, aby wykładnia tego przepisu przyjęta przez Sąd Okręgowy była w jakimkolwiek zakresie wadliwa. Na czym zaś miałaby polegać jego dalsza, rzekomo zaniechana przez Sąd I instancji analiza i jak miałaby ona oddziaływać na odmienne wnioski co do braku istnienia przesłanek określonych w tym przepisie, powód również nie wyjaśnił. Zamieszczenia w apelacji tak skonstruowanego wywodu uznać w konsekwencji należało za zupełnie zbędne. Tak argumentując Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego, tożsamych z kosztami zastępstwa procesowego pozwanego w tym postępowaniu, orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy. Ich wysokość ustalono w stawce minimalnej, na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. E. Buczkowska-Żuk A. Kowalewski T. Sobieraj
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.