← Polska

II AKzw 402/20

Sygn. akt II AKzw 402/20 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2020 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Wojciech Paluch Protokolant: Damian Krzywda przy udziale

§ 6k.k.w.

przesłanki warunkujące udzielenie powyższej zgody, określone w art.

§ 1-4 k.k.w.

stosuje się odpowiednio do skazanego, któremu wymierzono dwie lub więcej niepodlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno, z tym jednak zastrzeżeniem, że suma kar pozbawienia wolności nie może przekraczać 1 roku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że sąd I instancji trafnie ustalił, iż suma kar niepodlegających łączeniu, które skazany ma odbyć kolejno, wielokrotnie przekracza 1 rok pozbawienia wolności, co w konsekwencji eliminuje go z grona sprawców, którym sąd penitencjarny może udzielić zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie elektronicznego dozoru. Jednocześnie, pomimo generalnej aprobaty ustaleń sądu I instancji odnośnie braku podstaw formalnych do udzielenia R. M. zgody na wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności w SDE, należy zauważyć, że procedowanie sąd a quo w tym przedmiocie było wadliwe. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie podziela bowiem pogląd wyrażony zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, że w razie niespełnienia przesłanek określonych w art.

§ 1k.k.w.

sąd penitencjarny nie powinien umorzyć postępowania, lecz winien wydać postanowienie o odmowie udzielenia zgody na odbycie kary pozbawienia wolności w warunkach dozoru elektronicznego. Niewystąpienie warunku przewidzianego w powyższym przepisie nie stanowi bowiem przeszkody procesowej w rozumieniu art. 15 § 1 k.k.w. lub art. 17 § 1 k.p.k., która uniemożliwiałaby rozpoznanie sprawy co do istoty (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 7 lutego 2017 roku, sygn. akt II AKzw 100/17, LEX nr 2314608 oraz glosę aprobującą K. Postulskiego do powyższego orzeczenia, LEX/el. 2017). Stwierdzenie powyższego uchybienia nie mogło jednak skutkować korektą zaskarżonego postanowienia, gdyż z uwagi na treść art. 43ll k.k.w. byłaby ona niekorzystna dla skazanego. Dlatego też orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia, jednocześnie zwalniając R. M. od obowiązku ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego z uwagi na jego trudną sytuację osobistą i majątkową. ZARZĄDZENIE - odpis postanowienia doręczyć skazanemu i jego obrońcy, - akta zwrócić. Katowice, dnia 24 marca 2020 roku

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.