k.p. Żądanie odszkodowania z tytułu niewydania lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy żądanie jest zawyżone, skoro powódka utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych to wysokość tego roszczenia nie powinna przekraczać wysokości zasiłku za okres 6 tygodni. Pełnomocnik pozwanej spółki 2.03.2021 r. wniósł pozew wzajemny przeciwko pozwanej wzajemnej M. G. o zasądzenie kwoty 8.188,74 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i zasądzenie od pozwanej wzajemnej na rzecz powódki wzajemnej kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wzajemnego pełnomocnik powódki wzajemnej wskazał, że rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 55 k.p. było nieuzasadnione. Przed nieobecnością powódki od 2.10.2019 r. nie zgłaszała żadnych uwag w zakresie mobbingu pozwanej czy przełożonym. Powódka nie zgłosiła też niezwłocznie zdarzenia z J. O., które to zdarzenie według ustaleń pozwanej było jednorazowe. J. O. nie jest zatrudniony na stałe, pracuje na podstawie umowy cywilnoprawnej i wykonuje pracę co jakiś czas. Nie miał więc stałej styczności z powódką. W sprawie nie doszło do ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracodawcy, co jest warunkiem niezbędnym zasądzenia odszkodowania. Uzasadnienie faktyczne: Powódka M. G. była zatrudniona w pozwanej (...) Sp. z o.o. w M. od 9.04.2010 r. do 10.10.2020 r. na stanowisku laminiarza. (bezsporne). Pomiędzy powódką a palaczem J. O. w okresie grzewczym 2016/2017 zaczął się konflikt od zwrócenia przez powódkę uwagi palaczowi, że nagadał jakieś rzeczy na kogoś i przy okazji w to ją wciągnął. Palacz zabrał krzesła z kotłowni i powiedział, że nie wolno tam przychodzić oraz zabronił powódce wchodzić do kotłowni, gdzie pracownicy palili papierosy i śmiał się. Powódka zgłaszała to panu S. w 2019 r. (dowód: zeznania świadka K. O. k.86 od 01:06:39 do 01:12:08, A. M.
. Oznacza to tyle, że gdy pracodawca wykaże się dostateczną ilością działań z zakresu prewencji antymobbingowej, to do odpowiedzialności za to zjawisko (jako w istocie naruszenie dóbr osobistych) pociągnięty być może jedynie jego sprawca. Jak wynika z tezy drugiej wyroku SN z 22.01.2015 r., III PK 65/14, LEX nr 162894, zawinione nieprzeciwdziałanie mobbingowi przez przełożonych mobbera, które wpływa lub „współprzyczynia się” do ujawnionego rozstroju zdrowia spowodowanego mobbingiem, powinno być ocenione jako zdarzenie zwiększające lub potęgujące poczucie krzywdy pracownika poddanego mobbingowi, która wymaga zrekompensowania przez zasądzenie jednego adekwatnego zadośćuczynienia pieniężnego (art.
), a nie sumy dwóch tego typu świadczeń przysługujących od mobbera oraz od jego przełożonych. W przedmiotowej sprawie jak wynika z wiarygodnych zeznań świadka K. O., pomiędzy powódką a palaczem J. O. w okresie grzewczym 2016/2017 zaczął się konflikt, od zwrócenia przez powódkę uwagi palaczowi, że nagadał jakieś rzeczy na kogoś i przy okazji w to ją wciągnął. Palacz zabrał krzesła z kotłowni i powiedział, że nie wolno tam przychodzić oraz zabronił powódce wchodzić do kotłowni, gdzie pracownicy palili papierosy i śmiał się. Również świadkowie K. M.
spoczywał ustawowy obowiązek podjęcia adekwatnych działań zmierzających do przeciwdziałania ewentualnemu mobbingowi. Pracodawca na skutek zawiadomienia powódki o mobbingu zorganizował tylko spotkanie, na którym wysłuchano jedynie bezpośredniego przełożonego powódki, który nie potwierdził by ktoś dokuczał powódce. W ocenie sądu zorganizowanie jednorazowego spotkania na skutek zawiadomienia powódki o mobbingu w pracy było dalece niewystarczające. Pracodawca nie podjął nawet właściwych działań mających na celu rzetelne wyjaśnienie sprawy przez wysłuchanie powódki, ewentualnego mobbera, czy innych pracowników. Co więcej nie podjął żadnych działań mających przeciwdziałać ewentualnemu mobbingowi np. przez przeprowadzenie tematycznych szkoleń, wprowadzenie stosownych procedur antymobbingowych czy uświadomienie konsekwencji stosowania mobbingu w miejscu pracy dla ewentualnych mobberów np. kar porządkowych czy wypowiedzenia na nawet rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia lub rozwiązania umowy cywilnoprawnej. W ocenie sądu jak wynika z wiarygodnych zeznań powódki znajdujących potwierdzenie w zeznaniach świadka K. O., palacz J. O. od dłuższego czasu izolował powódkę od innych pracowników, tylko jej nie wpuszczając do kotłowni, śmiał się z niej, obmawiał ją a nawet naruszał jej nietykalność cielesną. Skoro pracodawca nie podjął odpowiednich działań zapobiegających na przyszłość mobbingowi to ponosi współodpowiedzialność za mobbing. Powódka w takiej sytuacji zasadnie mogła rozwiązać stosunek pracy z powodu stosowania wobec niej mobbingu w miejscu pracy oraz braku reakcji pracodawcy na takie zachowania. Zatem roszczenie powoda wzajemnego o zasądzenie od powódki odszkodowania na podstawie art. 61 1 k.p. nie zasługuje na uwzględnienie, również w myśl przepisu art. 8 k.p. Pracownik może zakończyć umowę w trybie natychmiastowym z winy pracodawcy tylko w ciągu miesiąca od zaistnienia uzasadniającej to działanie przyczyny. Jest to termin zawity, który nie może ulec przywróceniu. Po jego upływie pracownik traci prawo do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy. W przypadku przekroczenia terminu, o którym mowa w art. 55 § 2 k.p., znaczny upływ czasu między ciężkim naruszeniem przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika a rozwiązaniem przez pracownika umowy o pracę może oznaczać brak zasadności tego rozwiązania (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z 15.01.2020 r. III PK 5/19). W rozpoznawanej sprawie powódka rozwiązała umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy po upływie prawie roku od ostatniego dnia, w którym wystąpiły zdarzenia stanowiące przyczyny rozwiązania stosunku pracy z winy pracodawcy. Powódka mogła złożyć oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy, również w czasie swojej usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Dlatego w ocenie sądu roszczenie powódki o odszkodowanie na podstawie art. 55 § 1 1 k.p. nie zasługuje na uwzględnienie. W kwestii odszkodowania za niewydanie w terminie świadectwa pracy, jeżeli pracownik uważa, że wydane mu świadectwo pracy zawiera nieprawdziwe lub niepełne informacje, może wystąpić do pracodawcy, zgodnie z art. 97 § 2 1 k.p., o sprostowanie tego świadectwa. Z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracownik może wystąpić w ciągu 14 dni od dnia otrzymania świadectwa. Pouczenie w tej sprawie powinno zostać zamieszczone w świadectwie pracy. Pracodawca powinien zawiadomić pracownika na piśmie o negatywnym wyniku rozpatrzenia wniosku o sprostowanie świadectwa pracy w ciągu 14 dni od dnia otrzymania tego wniosku. W razie uwzględnienia wniosku, pracodawca wydaje pracownikowi w tym terminie nowe świadectwo pracy (§ 5 ust. 1 rozporządzenia (...) z 15.5.1996 r.). W razie nieuwzględnienia przez pracodawcę wniosku o sprostowanie świadectwa, pracownikowi przysługuje w ciągu 14 dni od dnia zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy (art. 97 § 2 1). W przedmiotowej sprawie powódka rozwiązała 10.10.2020 r. umowę o pracę w trybie art. 55 k.p. Świadectwo pracy wystawione przez pozwaną spółkę z datą 10.10.2020 r., doręczono powódce 19.11.2020 r. Zawierało ono niepełną informację o trybie rozwiązania umowy o pracę. Powódka już 20.11.2020 r. r. domagała się sprostowania świadectwa pracy przez wskazanie w pkt 4a trybu i podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy z art. 55 § 1 1 k.p. Sprostowanie świadectwo pracy doręczono powódce 25.01.2021 r. Zaś zasiłek dla bezrobotnych przyznano powódce, na skutek odwołania do wojewody, dopiero od 20.11.2020 r. Powódka nie posiadając żadnego świadectwa pracy do 19.11.2020 r. nie mogła się zarejestrować jako bezrobotna od 10.10.2020 r. Zgodnie z przepisem art. 99 k.p. pracownikowi przysługuje roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez pracodawcę wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy. Odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy z tego powodu, nie dłuższy jednak niż 6 tygodni. Niemożliwość zarejestrowania się przez pracownika w urzędzie pracy i otrzymania zasiłku dla bezrobotnych należy uznać za równoznaczną z pozostawaniem bez pracy z braku świadectwa pracy. Świadectwo pracy jest bowiem dokumentem wymaganym przy rejestracji. W zasadzie nie rejestruje się osoby, która nie przedstawiła kompletu wymaganych dokumentów. Odszkodowanie za czas pozostawania bez pracy przysługuje w wysokości wynagrodzenia, które pracownik otrzymywał. Szczegółowy sposób obliczania odszkodowania określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 62, poz. 289). To rozporządzenie nakazuje stosować przy obliczaniu odszkodowania zasady obowiązujące przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. (tak: Florek Ludwik (red.), Kodeks pracy. Komentarz, wyd. VII opublikowano: WKP 2017, Lex ; Salwa Zbigniew (red.), Kodeks pracy. Komentarz, wyd. IX, opublikowano: LexisNexis 2008, Lex oraz Gersdorf Małgorzata, Rączka Krzysztof, Skoczyński Jacek, Kodeks pracy. Komentarz, [w:] Prawo pracy, opublikowano: LexisNexis 2005, Lex). Podobnie rzecz się ma z zasiłkiem dla bezrobotnych, którego pracownik nie otrzyma bez zarejestrowania się w urzędzie pracy. Do tego zaś konieczne jest przedłożenie świadectwa pracy z ostatniego miejsca pracy. Pomimo, iż utrata zasiłku dla bezrobotnych nie ma wpływu na roszczenie o odszkodowanie z tytułu niewydania świadectwa pracy ( gdyż przysługuje ono w wysokości utraconego wynagrodzenia, którego pozostający bez pracy pracownik i tak by nie uzyskał), to jednak może on ograniczyć swoje roszczenie do wysokości utraconego zasiłku dla bezrobotnych, zamiast utraconego wynagrodzenia (tak: Kodeks pracy. Komentarz red. dr hab. K. W., rok: 2020, wydanie: 31, stan na: 2020-01-01, L.). W niniejszej sprawie powódka rozszerzyła roszczenie o odszkodowanie za niewydanie świadectwa pracy do wysokości wynagrodzenia za pracę za okres sześciu tygodni. Sąd Najwyższy uznał, iż odszkodowanie za niewydanie lub wydanie niewłaściwego świadectwa pracy ma charakter zryczałtowanego odszkodowania z art. 99 par. 1 i 2 k.p. (por. Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 października 1998 r., I PKN 376/98). Mając na uwadze powyższe sąd zasądził od pozwanej spółki na rzecz powódki na 4.683,93 zł podstawie art. 99 § 2 k.p. tytułem odszkodowania i oddalił powództwo w pozostałym zakresie oraz oddalił też powództwo wzajemne. O kosztach procesu sąd orzekł w myśl przepisu art. 98 k.p.c. w zw. z § 9 pkt. 2 w zw. z § 2 pkt 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22 października 2015 r. (Dz.U. poz. 1800 ze zm.), zasądzając od pozwanej spółki na rzecz powódki 675 zł tytułem kosztów procesu (licząc od kwoty wygranej przez stronę powodową i przy oddaleniu wzajemnych powództw o odszkodowanie).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.