kk, jednakże nie wyciągał wniosków z poprzednich skazań. Będąc własnym samochodem w pracy nie mógł dopuścić do sytuacji, że będzie wracał tym pojazdem i to w stanie nietrzeźwości. Mógł poprosić o pomoc innych kolegów, zatelefonować po taxi; - prowadzenie pojazdu przez nietrzeźwego sprawcę w porze nocnej stwarzało dodatkowe niebezpieczeństwo wynikające z ograniczonej widoczności, zmęczenia, dużo słabszej percepcji kierowcy i możliwości kontroli sposobu jazdy. Wyraził to jednoznacznie R. S., który podniósł, iż w trakcie powrotu z pracy oskarżony zasnął za kierownicą i musiał nią sam skorygować pojazd, aby nie uderzyli w barierkę. Reasumując; podane przez obrońcę okoliczności łagodzące nie mają takie wagi i znaczenia, aby mogły wpłynąć na korektę wymierzonej sprawcy kary pozbawienia wolności. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: - złagodzenie kary pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie jej wykonania; - znaczne obniżenie zasądzonej kwoty tytułem świadczenia pieniężnego. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Podniesione przez obrońcę okoliczności nie mają takiej wagi i znaczenia, aby doprowadzić do złagodzenia orzeczonej kary pozbawienia wolności. Pozbawienie sprawcy wolności w innej sprawie, niemożność zarobkowania, musiało skutkować jednak zmniejszeniem wymiaru świadczenia pieniężnego. 3.2. Rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu poprzez nieuwzględnienie okoliczności łagodzących uzasadniających wymierzenie kary łagodniejszej, a także świadczenia pieniężnego o niższej wartości. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić, gdy kara ( środek karny ), jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Zasadny jest podniesiony w apelacji zarzut wymierzenia oskarżonemu środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym w rażąco łagodnym wymiarze. Zmiana wysokości orzeczonej kary ( reakcji karnej ) mogłaby w wyniku postępowania odwoławczego nastąpić jedynie wówczas, gdyby kara ta jawiła się jako „rażąco niewspółmierna". Owa niewspółmierność w ustawie została poprzedzona określeniem „rażąca", co wyraźnie zaostrza kryterium zmiany wyroku z powodu czwartej podstawy odwoławczej. Rażąca niewspółmierność przedmiotowego zakazu zachodzić może wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności mających zasadniczy wpływ na jego wymiar można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy tym środkiem, jaki należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej a wymierzonym w I instancji. Sąd odwoławczy uznał, iż taka sytuacja w przedmiotowej sprawie zachodziła. W tym kontekście należy uwzględnić, iż: - oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany, w tym dwukrotnie z art.
244 kk; W większej perspektywie czasu okazał jednak powtarzającą się tendencję, iż ma skłonność do lekceważenia porządku prawnego. Wcześniejsze reakcje karne, kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie odniosły wobec niego pożądanych efektów w postaci utrwalenia jego postawy w kierunku przestrzegania porządku prawnego; dane te wskazują, iż w/w nie wyciągnął żadnych wniosków z uprzednich skazań; - jego stan nietrzeźwości był blisko przekroczenia czterokrotnego dolnego ustawowego progu nietrzeźwości ( art. 115 § 16 kk ) i spowodował znaczne upośledzenie zdolności psychofizycznych sprawcy. Kierowany pojazd, przez sposób prowadzenia, stwarzał realne niebezpieczeństwo dla innych uczestników ruchu drogowego, co doprowadziło do porozumienia się innych kierowców i obywatelskiego zatrzymania oskarżonego; Okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu wskazują na znaczny stopień jego społecznej szkodliwości ( picie alkoholu bezpośrednio przed jazdą, wysoki stan nietrzeźwości, w sposób ewidentny i znaczny godzący w zdolności psychofizyczne sprawcy, popełnienie czynu na ruchliwej trasie, niebezpieczny sposób jazdy ). Z wyjaśnień oskarżonego wynika łatwość podjęcia decyzji o popełnieniu tego przestępstwa ( po wypiciu wódki chciał wrócić w ten sposób do swojego domu ). Przestępstwo z art.
Dodatkowo z art. 69 § 4 kk wynika, że wobec sprawcy takiego przestępstwa sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Ponadto warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności może nastąpić, jeżeli kara ta nie przekracza roku, a sprawca nie był skazany na karę pozbawienia wolności ( art. 69 § 1 kk ). Oba te warunki nie są spełnione. Wymierzenie przez sąd rejonowy w zaskarżonym wyroku wobec oskarżonego kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności nie można uznać za rażąco surową reakcję karną; w sprawie bowiem przeważają zdecydowanie okoliczności obciążające, które jednoznacznie przeciwstawiają się łagodnemu uksztaltowaniu reakcji karnej. Sąd okręgowy uznał, iż taka sankcja jest wręcz łagodna, uwzględnia jednak wagę czynu, sylwetkę sprawcy i razem z innymi rozstrzygnięciami zawartymi w wyroku tworzy należną sprawcy reakcję karną pozwalającą na osiągnięcie wobec niego celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Prawidłowa reakcja karna nie może służyć premiowaniu skazanych przez ograniczenie ich odpowiedzialności karnej lecz rzeczywistemu oddaniu zawartości kryminalnej czynu, jakiego się dopuścili. Obniżanie kary prowadziłoby do bezpodstawnego i niezrozumiałego w danych realiach łagodnego traktowania sprawcy i nie osiągałoby zakładanych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Oskarżony musi zdawać sobie sprawę, iż za każde kolejne przestępstwo grozi mu adekwatna reakcja karna, a w realiach jego uprzedniej karalności nie może już liczyć na pobłażliwość. Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyroku zmniejszając wymiar orzeczonego od niego świadczenia pieniężnego z 20000 złotych do 10000 złotych. Zgodnie z art. 43a § 2 kk świadczenie pieniężne sąd obligatoryjnie orzeka w wypadku skazania za przestępstwa z art.
Ustawa nie przewiduje żadnego wyjątku. Orzeczony na podstawie art. 43a § 2 kk środek karny ma charakter rozstrzygnięcia penalnego i w związku z tym z założenia - ma stanowić dodatkową dolegliwość adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości, czynu, mającą do spełnienia cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej, (art. 56 kk). Przy korekcie wymiaru świadczenia pieniężnego sąd uwzględnił wagę czynu i z drugiej strony możliwości materialne oskarżonego. Wystąpiły nowe okoliczności. Oskarżony został osadzony w areszcie śledczym, nie pracuje, a zaostrzony w tych realiach wymiar tego środka obciążałby jego najbliższych. Nawet jednak w tej najniższej ustawowej wysokości ( 10000 złotych za czyn z art.
kk ) jest na tyle dolegliwy wobec sprawcy, iż uświadamia my nieopłacalność popełniania tego rodzaju przestępstw. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: - złagodzenie kary pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie jej wykonania; - znaczne obniżenie zasądzonej kwoty tytułem świadczenia pieniężnego. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Podniesione przez obrońcę okoliczności nie mają takiej wagi i znaczenia, aby doprowadzić do złagodzenia orzeczonej kary pozbawienia wolności. Pozbawienie sprawcy wolności w innej sprawie, niemożność zarobkowania, musiało skutkować zmniejszeniem wymiaru świadczenia pieniężnego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.