← Polska

XI Ka 129/21

Sygn. akt XI Ka 129/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2021 r. Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Mariusz Jaroszyński Protokolant: Katarzyna Wójcik przy udziale prokuratora Moniki Popławskiej-Pietroniuk po rozpoznaniu dnia 18 marca 2021 r. sprawy W. J. urodzonego (...) w R., syna H. i I. z domu M. oskarżonego z art. 178a § 4 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 18 sierpnia 2020 roku sygn. akt II K 434/19 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 180 (sto osiemdziesiąt) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych zwrotu wydatków. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt XI Ka 129/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1

  1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
  2. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 18 sierpnia 2020 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 434/
  3. 1.
  4. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy – pełnomocnik ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
  5. Granice zaskarżenia 1.3.
  6. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
  7. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
  8. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
  9. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.
  10. Ustalenie faktów 2.1.
  11. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty - - - - - 2.1.
  12. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty - - - - - 2.
  13. Ocena dowodów 2.2.
  14. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu - - - 2.2.
  15. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu - - -
  16. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Wszystkie zarzuty zgłoszone w apelacji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
  17. Zarzut obrazy przepisów postępowania, mający wpływ na treść wyroku, a mianowicie: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. Podstawę rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego stanowi całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej oraz prawdziwe ustalenia faktyczne. Ocena dowodów, wbrew twierdzeniom apelującej, przeprowadzona została wszechstronnie, wnikliwie oraz zgodnie z art. 7 k.p.k. Nie można zatem określić jej mianem dowolnej, wybiórczej, czy też jednostronnej. Nadto, sąd I instancji badał oraz uwzględniał okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Odnosząc się natomiast wprost do treści zarzutów, wskazać należy, że sąd meriti prawidłowo uznał za niewiarygodne wyjaśnienia W. J.. Pozostają one bowiem sprzeczne z obdarzonym walorem wiarygodności materiałem dowodowym oraz, co słusznie podkreśla sąd - z doświadczeniem życiowym. Spostrzeżenia sądu, co do przedstawionej przez oskarżonego wersji wydarzeń, poczynione na podstawie wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, są w pełni logiczne. Wskazał on bowiem, że W. J. po wjechaniu do rowu, podczas zdarzenia z dnia 11 stycznia 2019 roku, nie musiał oczekiwać w samochodzie – jak twierdził – na pomoc, mając przy tym na względzie warunki atmosferyczne wówczas panujące. Mógł go bowiem zamknąć i udać się do domu, bowiem pojazd nie stał na drodze, tylko na poboczu, nie stwarzając zagrożenia. Sąd zasadnie nie uznał za prawdziwą relację oskarżonego o prowadzeniu samochodu przez zięcia, którą uznał za próbę uniknięcia odpowiedzialności karnej. Prawidłowo również wskazał, że „spadające” stężenie alkoholu w organizmie W. J., świadczy o wypiciu przez niego dużej ilości alkoholu jeszcze przed jazdą samochodem. Oskarżony nie mógł zatem w dniu 12 lutego 2019 r. wyjechać z domu trzeźwy, skoro bezpośrednio po kolizji (wjechaniu w znak drogowy) i wyjściu z samochodu był nietrzeźwy, na co wskazał obiektywny świadek J. J.. Świadek ów nie zauważył nadto, aby W. J. miał przy sobie butelkę z alkoholem. Wersji zdarzeń zaprezentowanej przez oskarżonego, przeczą także wiarygodne depozycje J. B.. Podobnie słusznie uznał sąd meriti zeznania R. W. za sprzeczne z doświadczeniem życiowym oraz z uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym. Rów, do którego wjechał oskarżony znajduje się w tej samej miejscowości, w której mieszka, natomiast świadek nie wrócił na miejsce przed jego odjazdem z funkcjonariuszami Policji. Zatem rzekome oczekiwanie na przyjazd zięcia trwało dłużej, niż ewentualne dojście do domu. Było również niebezpieczne dla zdrowia W. J.. On sam w żaden sposób nie zabezpieczał samochodu, który stał w miejscu nieutrudniającym innym pojazdom poruszania się po jezdni. Oskarżony nie mógł nadto wypić wskazanej przez R. W. ilości alkoholu, ponieważ przeczy temu stężenie jakie u niego stwierdzono, a jego spadek w kolejnych badaniach, wskazuje na wypicie dużej ilości alkoholu jeszcze przed jazdą. Prawidłowo również nie uznał sąd I instancji za wiarygodne zeznań M. W.. Nie sposób uznać, że prawdą jest jakoby to R. W. prowadził samochód, którym następnie wpadł do rowu, a oskarżony nie mógł trzeźwy wyjechać z domu, skoro bezpośrednio po spowodowaniu kolizji i wyjściu z samochodu był już nietrzeźwy, co zauważył obiektywny świadek. Zeznania powyższych osób - bliskich oskarżonego, a zatem zainteresowanych korzystnym dla niego rozstrzygnięciem sprawy, nie zasługują na wiarę. Są bowiem sprzeczne z obdarzonym walorem wiarygodności materiałem dowodowym. Niczego nie zmienia w tym względzie okoliczność wskazana przez apelującą, że ich relacje są zgodne z wyjaśnieniami oskarżonego, skoro wymieniony materiał dowodowy nie został uznany przez Sąd Rejonowy za wiarygodny. Przechodząc natomiast do zeznań S. S. i J. J., należy wskazać, że sąd meriti słusznie uznał je za logiczne i konsekwentne. Osoby te nie są nadto zainteresowane rozstrzygnięciem sprawy, gdyż byli jedyne przypadkowymi świadkami zdarzenia, obcymi dla oskarżonego. Ponadto, ich zeznania są przede wszystkim zgodne z pozostałym uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym i z pewnością nie można uznać, jakby tego chciała apelująca, iż na tle depozycji W. J. i jego najbliższych, jednoznacznie wskazują na niepopełnienie przez niego zarzucanych mu czynów. W żaden sposób, ich relacje nie świadczą o braku zawinienia oskarżonego. Wnioski Wniosek zawarty w apelacji o zmianę przedmiotowego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek o uniewinnienie jest niezasadny w świetle dowodów prawidłowo ocenionych przez Sąd Rejonowy, świadczących o popełnieniu przez W. J. zarzucanych mu czynów. Natomiast, orzeczona przez Sąd Rejonowy kara jest sprawiedliwa.
  18. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
  19. - Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności -
  20. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.
  21. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
  22. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 18 sierpnia 2020 roku wydany w sprawie o sygn. akt II K 434/19 utrzymany w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie sądu I instancji jest prawidłowe, natomiast zarzuty zawarte w złożonej apelacji - niezasadne. 5.
  23. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
  24. Przedmiot i zakres zmiany - Zwięźle o powodach zmiany - 5.
  25. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.
  26. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
  27. - ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia - 2.
  28. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia - 3.
  29. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia - 4.
  30. - ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia - 5.3.
  31. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania - 5.
  32. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -
  33. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. O kosztach orzeczono na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym oraz art. 636 § 1 k.p.k.
  34. PODPISy Mariusz Jaroszyński 1.
  35. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja całość wyroku Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 18 sierpnia 2020 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt II K 434/19 1.3.
  36. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
  37. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
  38. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.