XI GC 217/20

Transkrypcja ustnego uzasadnienia wyroku w sprawie o sygnaturze akt XI GC 217/20 Powodowie, F. S. i P. Ł., jako nabywcy wierzytelności od poszkodowanego zdarzeniem drogowym wnieśli przeciwko pozwanemu Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę solidarnie kwoty 10.100 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 7 grudnia 2018 r. tytułem części roszczenia związanego z dopłatą do odszkodowania za koszty naprawy pojazdu. Powodowie, jako nabywcy wierzytelności od poszkodowanego zdarzeniem drogowym na podstawie umowy cesji z poszkodowanym dochodzą części roszczenia z tytułu odszkodowania tytułem kosztów naprawy. Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty zaskarża nakaz w całości, wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Zakwestionował koszt naprawy przyjęty w prywatnej kalkulacji, jako zawyżony. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 29 października 2018 r. doszło do kolizji, w której samochód marki B. o numerze rejestracyjnym (...) stanowiący własność A. S. został uszkodzony przez sprawcę posiadającego polisę od odpowiedzialności cywilnej w Towarzystwie (...) Spółce Akcyjnej w W.. W dniu 6 listopada 2018 r. pozwany sporządził kalkulację naprawy, w której określił koszt naprawy pojazdu poszkodowanej na kwotę 3.995 zł 14 gr brutto, którą następnie wypłacił na jej rzecz tytułem odszkodowania. Poszkodowana nie zgadzając się z decyzją ubezpieczyciela, zwróciła się do rzeczoznawcy samochodowego, M. M. o opracowanie ekspertyzy. Jak wynika z treści kalkulacji naprawy z dnia 21 listopada 2018 r. sporządzonej na zlecenie poszkodowanej, koszt naprawy pojazdu stanowi kwota 22.913 zł i 44 gr brutto. Poszkodowana następnie zwróciła się o pomoc w dochodzeniu odszkodowania do F. S., który pismem z dnia 17 stycznia 2019 r. odwołał się od decyzji pozwanego i wniósł o dopłatę pełnej kwoty odszkodowania. Decyzją z dnia 15 lutego 2019 r. pozwany dokonał dopłaty odszkodowania w kwocie 3.772 zł 51 gr z tytułu kosztów naprawy. Pismem z dnia 13 kwietnia 2019 r. powodowie wezwali ostatecznie pozwanego do zapłaty dalszych kosztów naprawy pojazdu. Pozwany decyzją z dnia 10 maja 2019 r. odmówił dalszej dopłaty odszkodowania. Następnie powodowie zawarli umowę przelewu wierzytelności z dnia 19 stycznia 2019 r. (znajdującej się na karcie 48-49 akt sprawy), na podstawie której nabyli od poszkodowanej wierzytelność odszkodowawczą z tytułu przedmiotowego zdarzenia, przysługującą wobec pozwanego ubezpieczyciela. Z tego tytułu uiścili na rzecz poszkodowanej cenę, o której mowa w § 3 umowy. Koszt naprawy pojazdu marki B. o numerze rejestracyjnym (...) uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 29 października 2018 r. z uwzględnieniem części oryginalnych zamiennych wyniósł 10.986 zł i 95 gr, co Sąd ustalił na podstawie opinii biegłego sądowego, jak na karcie 120 i następne akt sprawy. Stan faktyczny w niniejszej sprawie w zakresie, w jakim nie był on bezsporny (art. 229 k.p.c.), został oparty w pierwszej kolejności o przedłożone dokumenty, w tym akta szkody i dokumentację zdjęciową na płycie CD, których autentyczności strony nie kwestionowały, wyciągając jedynie odmienne wnioski. Wyliczając zawartość kosztów naprawy pojazdu Sąd oparł się na opinii biegłego sądowego, zważywszy na to, że wartość szkody oszacowana została przez strony na podstawie kalkulacji stanowiących dokumenty prywatne. Biegły w swojej opinii pisemnej, jak na karcie 120 i następne akt sprawy, wyjaśnił, że naprawa drzwi z lewej strony pojazdu tak, jak zakwalifikowała to pozwana, przywróci pojazd do stanu sprzed szkody, jako że elementy te były wcześniej lakierowane, naprawiane. Po naprawie będą to w dalszym ciągu elementy, jak po na naprawie i lakierowaniu renowacyjnym. Ustosunkowując się do zarzutów powodów, w opinii uzupełniającej zarówno pisemnej, jak i ustnej logicznie wyjaśnił, w jaki sposób ustalił na podstawie grubości lakieru, że drzwi te były uprzednio naprawiane. Biegły w swojej opinii potwierdził, że stawki według pozwanej na poziomie 55 zł netto były wyraźnie zaniżone, jako że w dacie szkody, to jest w 2018 r., stawki te wynosiły 122 zł bądź 128 zł netto za roboczogodzinę w zależności od rodzaju prac. Odniósł się również do konieczności zastosowania lakieru białego perłowego dwuwarstwowego. Biegły wskazał, że naprawa z użyciem części oryginalnych zamiennych, mając na uwadze, że auto było siedmioletnie, nie spowoduje wzrostu wartości pojazdu, natomiast za kwotę pozwanej w warunkach rynkowych niemożliwa była naprawa. Biegły logicznie i wyczerpująco ustosunkował się do zarzutów stron w przedmiocie konieczności naprawy, a nie wymiany drzwi po stronie lewej oraz listwy progowej. W opinii uzupełniającej pisemnej, jak na karcie 187 akt sprawy, wskazał i potwierdził, że drzwi lewej strony były naprawiane, elementy te były po naprawie i lakierowaniu renowacyjnym, natomiast uszkodzenia listwy progowej były z wyraźnym ubytkiem materiału i w tym przypadku zarzut pozwanego był niezasadny, jako że wymiana, a nie naprawa przywróci pojazd do stanu sprzed szkody. Nie potwierdził się zatem zarzut pozwanego w przedmiocie braku ubytków listwy progowej. W opinii ustnej uzupełniającej na rozprawie biegły ustosunkował się również do zarzutu pozwanego w przedmiocie stosowanych stawek, iż za stawki przyjęte przez pozwanego nawet na poziomie 100 zł nie można było wykonać naprawy w dacie szkody mając na uwadze charakter tej naprawy i stopień skomplikowania prac. Pełnomocnik strony powodowej nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do ustnej uzupełniającej opinii biegłego wnosząc o oddalenie wniosku pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego, do którego to wniosku Sąd się przychylił. Metodologia przyjęta przez biegłego nie może budzić zastrzeżeń, dlatego Sąd uznał opinię za w pełni wartościowy materiał dowodowy. Kwestia natomiast faktycznej naprawy i rzeczywiście poniesionych przez poszkodowanych kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, o czym będzie mowa w dalszych rozważaniach. Sąd z tego względu pominął na rozprawie wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego sądowego bądź z dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego sądowego, zwłaszcza że uwzględnienie wniosku pozwanego spowodowałoby przedłużenie postępowania, art. 235