z uwagi na jego oczywistą bezzasadność. Powód zaskarżył powyższy wyrok, domagając się uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Zarzucił rażące naruszenie jego prawa do sądu. Wywodził, że sytuacja pandemiczna nie może pozbawiać go praw. Wskazał, że w zależności od woli funkcjonariusza służby więziennej mógł kontaktować się telefonicznie z rodziną, bądź nie. Podkreślił, że kontakt telefoniczny nie wiązał się z żadnym zagrożeniem rozprzestrzenienia wirusa, a był wskazany dla jego kondycji psychicznej. Wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu popierania apelacji oraz o zwolnienie go od opłaty sądowej od apelacji. Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 391 1 k.p.c. odstępując od wezwania powoda do uiszczenia opłaty od apelacji; bez doręczenia odpisu apelacji reprezentantowi pozwanego Skarbu Państwa i z pominięciem rozpoznania zgłoszonego w apelacji wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, zważył, co następuje: Powództwo, z którym wystąpił A. M. nie nosi cech oczywistej bezzasadności, usprawiedliwiającej zastosowanie przepisu art.
Oddalenie powództwa jako „oczywiście bezzasadnego" w rozumieniu art.
k.p.c. byłoby dopuszczalne tylko wówczas, gdyby powód sformułował żądanie nieznane prawu albo w świetle przepisów prawa materialnego niedopuszczalne. Przesłanki te nie zachodziły. Powód wyartykułował w pozwie, że źródłem jego roszczenia jest bezprawne naruszenie przez pozwanego więzi emocjonalnych łączących go z jego bliskimi (karty 5 i 6), a roszczenie takie istnieje i podlega ochronie jako dobro osobiste w postaci więzi rodzinnej, szczególnej więzi rodzinnej, prawa do życia w rodzinie, prawa do życia rodzinnego, więzi lub szczególnej więzi emocjonalnej łączącej osoby bliskie (uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z 27 marca 2018 r., sygn. akt III CZP 36/17 LEX 2521621). Nie można zatem przyjąć, że zgłoszone przez powoda roszczenie nie może znaleźć ochrony prawnej z uwagi na treść obowiązujących przepisów prawa, które takiej ochrony nie przewidują. Nadto, argumentacja Sądu Okręgowego, że wprowadzone przez Ministra Zdrowia ograniczenia kontaktów interpersonalnych, mające powstrzymać transmisję wirusa i zredukować skutki zakażeń, wiążą się z powszechnym ograniczeniem praw jednostki, chociażby do swobodnego przemieszczania, jest nieadekwatna do podstawy faktycznej żądań powoda, który naruszenia swych dóbr osobistych upatrywał w pozbawieniu go kontaktu telefonicznego z rodziną, w czasie pobytu w izolatorium pozwanej jednostki penitencjarnej, wskazując przy tym, że taka forma komunikowania się z bliskimi nie niosła z sobą zagrożenia zakażeniem innych osób (karta 4 verte). Oceny tej nie zmienia ogólnikowe twierdzenie dotyczące „wpisywania się” ograniczenia możliwości telefonicznego komunikowania się przez powoda, w prawnie usankcjonowany zakaz szeroko rozumianej powszechnej komunikacji społecznej, ponieważ wprowadzone restrykcje odnoszą się do kontaktów osobistych, w trakcie których mogłoby dojść do wzajemnego zainfekowania ich uczestników. Zaś złagodzeniu negatywnych następstw owych restrykcji, niewątpliwie służą różnorakie formy komunikowania się przy pomocy środków łączności służących porozumiewaniu się na odległość. Nie sposób zatem przyjąć, że wnioski wysnute przez powoda z okoliczności faktycznych przytoczonych przezeń na poparcie zgłoszonych roszczeń są rażąco sprzeczne z zasadami logiki, co również wyklucza uznanie jego powództwa za oczywiście bezzasadne w rozumieniu art.
k.p.c. Poza tym, wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na obecnym etapie procesu brak było podstaw do przyjęcia, że postępowanie pozwanego nie było bezprawne, skoro nie wskazano podstawy prawnej odmowy wyrażenia zgody na telefoniczny kontakt przebywającego w izolatorium powoda z rodziną, ani też nie zbadano czy istniały przeszkody natury technicznej, organizacyjnej lub penitencjarnej uniemożliwiające udzielenie zgody na taki kontakt, także przez pryzmat zawartego w apelacji oświadczenia, że zgoda na kontakt telefoniczny była mu udzielana, lecz w sposób dowolny. Wskazane przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy uznania powództwa za oczywiście bezzasadne pozbawione są doniosłości również w kontekście zarzucanego pozwanemu udzielania rodzinie powoda nieprawdziwych informacji na temat stanu zdrowia apelującego w okresie gdy przebywał on w izolatorium. W tej sferze Sąd Okręgowy ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że „personel medyczny realizował obowiązek informowania rodziny powoda” nie odnosząc się przy tym do istoty zarzutu powoda, sprowadzającej się do wprowadzenia w błąd osób mu bliskich, co do jego zdrowia. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny uznał, że brak było podstaw do uznania, że powództwo A. M. było oczywiście bezzasadne, a skoro nie ziściły się przesłanki do zastosowania art.
391 1 § 3 k.p.c. - uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania. SSA Joanna Naczyńska Anna Bohdziewicz SSA Lucyna Morys-Magiera
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.