Sygn. akt II C 2125/13 UZASADNIENIE H. i Z. P. wystąpili przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej (...) z pozwem o ustalenie nieistnienia ich zobowiązania w wysokości 3.3142,54 zł, wykonania którego domaga się od nich pozwana z tytułu kosztów ogrzewania lokalu mieszkalnego, należącego do powodów. W uzasadnieniu wskazali, że pozwana nie przedstawia stosownego i wiarygodnego rozliczenia kosztów ogrzewania, nie spełniła ich prośby o rozliczenie ich w taki sam sposób jak pozostałych lokatorów budynku. W ich ocenie układ centralnego ogrzewania w lokalu stanowiącym ich własność jest wadliwy. Wnieśli jednocześnie o nakazanie pozwanej zainstalowania w tym lokalu ciepłomierzy i doprowadzenia systemu centralnego ogrzewania do prawidłowego działania – na takim samym poziome, jak u innych lokatorów budynku (k. 1 – 3). W dalszych pismach procesowych powodowie zarzucali pozwanej niegospodarność w ogrzewaniu budynku przy Pl. (...) w W.. Wskazywali, że nie może się ona domagać od nich zapłaty, skoro centralne ogrzewanie w ich lokalu jest wadliwe, grzejnik w łazience powoduje hałas, z kolei zawory odpowietrzające syczą, brudzą ścianę. Jednocześnie przed 2011 r. powodowie otrzymywali regularnie zwrot nadpłaty z tytułu ogrzewania ich lokalu, a po tej dacie byli zobowiązywani do uiszczania wysokich dopłat, co wskazuje na złe rozliczanie ich lokalu przez pozwaną Spółdzielnię. W toku dalszego postępowania rozszerzyli i sprecyzowali żądanie w ten sposób, że ostatecznie wnosili o ustalenie nieistnienia ich zobowiązania wobec pozwanego w kwocie 12.205,836 zł, zasądzenia od pozwanej na ich rzecz kwoty 49.404,73 zł wraz z odsetkami ustawowymi tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przestrzeni lokalu zajętej przez odpowietrzniki w latach 2000 – 2016, kwoty 5.328 zł tytułem w./w. wynagrodzenia za lata 2017 – 2018 wraz z odsetkami, ustalenie stałej corocznej opłaty w kwocie 2.664 zł za dalsze funkcjonowanie tych odpowietrzników w lokalu powodów oraz nakazanie pozwanej zainstalowania w lokalu powodów ciepłomierzy (k. 54 – 62, 96 – 97, 122 – 123, 145 – 147, 263 – 264, 270 – 271, 309 – 311, 352 – 357, 365 – 366, 371v, 374 – 376, 466 – 469). Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu. Wskazała, że rozliczenie kosztów ogrzewania lokalu powodów w okresie grzewczym 2011/2012 oraz 2012/2013 było prawidłowe, wiarygodne, zostało wykonane przez profesjonalną firmę. Przyczyną innego niż pozostałych lokali budynku rozliczania kosztów ogrzewania tego lokalu jest to, że nie ma w nim podzielników ciepła, gdyż powodowie konsekwentnie sprzeciwiali się ich założeniu (k. 42 – 46). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: H. i Z. P. są małżeństwem. Mieszkają w lokalu położonym przy Pl. (...) w W., wchodzącym w skład zasobów Spółdzielni Mieszkaniowej (...). Lokal ten usytuowany jest na dziewiątym piętrze budynku. Układ centralnego ogrzewania w tym lokalu od 2000 r. jest zaopatrzony w 3 odpowietrzniki. W ocenie H. i Z. P. sprawia to, że ich lokal jest wykorzystywany przez w./w. Spółdzielnię jako pomieszczenie gospodarcze, służące do użytku lokatorów mieszkań położonych na niższych piętrach (okoliczności bezsporne, a nadto wykazane dowodami: pismem z dnia 8 maja 2013 r. – k. 10, pismem z dnia 29 sierpnia 2011 r. – k. 31, fotografiami – k. 231 – 232). Zasady rozliczania kosztów centralnego ogrzewania budynku przy Pl. (...) w W. określa Regulamin rozliczania kosztów dostawy energii cieplnej w Spółdzielni Mieszkaniowej (...) przyjęty uchwałą nr 122 Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej (...) z dnia 17 grudnia 2011 r. W § II tego Regulaminu przewidziano indywidualny system rozliczania kosztów centralnego ogrzewania dla budynków wyposażonych w urządzenia pomiarowe oraz – w budynkach nie spełniających tego warunku – system zryczałtowany. Dopuszczono możliwość rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania w danym budynku w oparciu o odczyty wskazań jednego rodzaju podzielników kosztów ogrzewania we wszystkich lokalach. W paragrafie tym wskazano również, użytkownik lokalu w budynku wyposażonym w urządzenia zakwalifikowane do rozliczeń w systemie indywidualnym zobowiązany jest ponosić koszty za centralne ogrzewanie ustalone w wyniku dokonanego rozliczenia, a w budynkach opomiarowanych rozliczenie za ciepło z użytkownikami poszczególnych lokali ma charakter zindywidualizowany. Na potrzeby indywidualnych rozliczeń za pomocą podzielników kosztów ogrzewania opomiarowuje się pomieszczenia danego budynku z wyjątkiem klatek, suszarń, innych pomieszczeń wspólnego użytku, a także łazienek w lokalach mieszkalnych. W § III przewidziano, że podstawą ustalenia odpłatności za dostawę ogrzewania jest suma kosztów stałych i zmiennych według faktur wystawionych co miesiąc w okresie rozliczeniowym przez dostawcę energii cieplnej, podzielona przez sumę powierzchni użytkowej lokali. Zgodnie z § VI dla poszczególnych lokali udział ich kosztów ogrzewania w kosztach ogrzewania budynku obejmuje koszt stały ogrzewania lokalu jako iloczyn udziału powierzchni danego lokalu w budynku i kosztów stałych ogrzewania budynku, koszt wspólny ogrzania lokalu jako iloczyn udziału powierzchni danego lokalu w budynku i kosztów wspólnych ogrzewania budynku oraz koszt indywidualny ogrzewania lokalu jako iloczyn udziału zużycia wg wskazań podzielnika kosztów ogrzewania lub licznika energii cieplnej danego lokalu i kosztów indywidualnych ogrzewania budynku. W § VIII zobowiązano użytkowników lokali do ich udostępnienia m. in. w celu zainstalowania podzielników kosztów ogrzewania. Gdyby użytkownik danego lokalu uniemożliwiał zainstalowanie urządzeń pomiarowych lub podzielników kosztów ogrzewania bądź uniemożliwiał odczyt ich wskazań, to zgodnie z § VIII pkt 11 koszty zmienne ogrzewania tego lokalu zostaną ustalone w wysokości najwyższego kosztu zużycia ciepła w danym budynku w przeliczeniu na 1 m 2 powierzchni lokalu (dowód: Regulamin rozliczania kosztów dostawy energii cieplnej w Spółdzielni Mieszkaniowej (...) – k. 137 – 143). W budynku przy Pl. (...) w 2011 r. zainstalowano w poszczególnych lokalach nowe podzielniki kosztów ogrzewania, stąd rozliczenie kosztów dostarczenia energii cieplnej do tego budynku było dokonywane w oparciu o odczyty wskazań tych podzielników. H. i Z. P. nie wyrazili zgody na zainstalowanie takich podzielników w ich lokalu. Byli informowani o montażu tych urządzeń, jak i montażu dodatkowym, a także o konsekwencjach niewyrażenia zgody na zainstalowanie podzielników w postaci rozliczania kosztów centralnego ogrzewania przynależnych do takiego lokalu według działu IX ust. 1.8 Regulaminu rozliczeń, zgodnie z którym „Podstawą ustalenia opłaty za centralne ogrzewanie użytkownikom, którzy nie udostępnili lokalu w celu zamontowania podzielników kosztów ogrzewania lub nie udostępnili lokalu w celu odczytu podzielników, a w budynku tym pozostałe lokale są wyposażone w podzielniki, zostanie przypisany koszt energii cieplnej wynikający z najwyższego kosztu zużycia ciepła w danym budynku”. Mimo to H. i Z. P. do chwili obecnej odmawiają zainstalowania w ich lokalu podzielników ciepła. W związku z tym rozliczenie kosztów dostarczenia ciepła przypadające na należący do nich lokal w./w. Spółdzielnia przeprowadza według wyżej zacytowanego zapisu Regulaminu (dowód: pismo z dnia 16 listopada 2012 r. – k. 20, pismo z dnia 4 października 2012 r. – k. 22, rozliczenie z dnia 13 września 2012 r. – k. 24, rozliczenie z dnia 1 lipca 2011 r. – k. 25, pismo z dnia 30 września 2011 r. – k. 28, pismo z dnia 14 września 2011 r. – k. 30, pismo z dnia 29 sierpnia 2011 r. – k. 31, zeznania świadka J. Z. – k. 371v – 372, dowód z przesłuchania powodów – k. 484v). Dokonywanie rozliczeń według tych zasad wzbudziło sprzeciw Z. i H. P.. Uznali oni bowiem, że są nienależycie rozliczani z kosztów centralnego ogrzewania budynku przy ul. (...) w W., w sposób krzywdzący w porównaniu do innych lokatorów. W związku z tym zaprzestali uiszczania opłat, jakimi z tego tytułu obciążała ich Spółdzielnia Mieszkaniowa (...). Jednocześnie nadal odmawiali zainstalowania podzielników ciepła w swoim lokalu. W związku z powyższym, na dzień 30 listopada 2015 r. ich zaległość z tego tytułu wyniosła 6.780,73 zł. (dowód: pismo z dnia 5 kwietnia 2013 r. – k. 12, pismo z dnia 28 lutego 2013 r. – k. 14, pismo z dnia 21 grudnia 2012 r. – k. 18, pismo z dnia 26 listopada 2012 r. – k. 19, pismo z dnia 17 października 2012 r. – k. 21, pismo z dnia 26 września 2012 r. – k. 23, wezwanie do zapłaty z dnia 3 lutego 2014 r. – k. 88, rozliczenie całkowite – k. 130, rozliczenia indywidualne – k. 131 – 135). W rezultacie odmowy zainstalowania podzielników ciepła i naliczania opłat zgodnie z wyżej przytoczonymi zapisami regulaminu przewidzianymi na tę okoliczność, naliczanie opłat za ogrzewanie lokalu Z. i H. P. przebiegało w ten sposób, że ustalano wartość wynikającą z największego zużycia w lokalach opomiarowanych, którą następnie dzielono i mnożono przez metraż ich lokalu. Gdyby natomiast w należącym do nich mieszkaniu znajdowały się podzielniki ciepła, wówczas naliczanie opłat przebiegałoby zgodnie z ich wskazaniami, tj. według zużycia. Ponadto – biorąc pod uwagę, że ich lokal znajduje się na ostatnim piętrze, a więc ma najkrótszy pion grzewczy i najmniejszy komfort pod względem ocieplenia – zastosowano by współczynnik obniżający, np. 80 % w stosunku do wskazań podzielnika (dowód: zeznania świadka J. Z. – k. 271v – 272). W pismach kierowanych do Spółdzielni Mieszkaniowej (...) i H. P. domagali się ponadto zaprzestania korzystania z ich lokalu jako pomieszczenia gospodarczego w związku z zainstalowanymi w nim odpowietrznikami centralnego ogrzewania i w konsekwencji rozliczenia się z nimi ze względu na korzystanie z ich instalacji przez lokatorów mieszkań położonych poniżej, a także doprowadzenia układu centralnego ogrzewania w ich lokalu do takiego działania, jak u innych mieszkańców. W związku z sygnalizowanymi przez nich nieprawidłowościami w działaniu tej instalacji, osoby oddelegowane przez w./w. Spółdzielnię dokonywały komisyjnego przeglądu tej instalacji. Spółdzielnia nie stwierdziła podstaw do zwrotu H. i Z. P. opisywanych przez nich strat i kosztów w związku z umieszczeniem w ich lokalu odpowietrzników (dowód: odpowiedź na pismo z dnia 25 czerwca 2013 r. – k. 5, pismo z dnia 11 czerwca 2013 r. – k. 6, pismo z dnia 21 maja 2013 r. – k. 7 – 9, pismo z dnia 8 maja 2013 r. – k. 10, pismo z dnia 25 kwietnia 2013 r. – k. 11, pismo – k. 13, pismo z dnia 30 stycznia 2013 r. – k. 15, pismo z dnia 14 stycznia 2013 r. – k. 17, pismo z dnia 25 października 2011 r. – k. 26, pismo z dnia 7 października 2011 r. – k. 27). (...) centralnego ogrzewania w lokalu Z. i H. P. funkcjonuje w sposób prawidłowy. Stan instalacji grzewczej w tym lokalu, ilość członów grzejników, ich dobór, stan zaworów termostatycznych, prawidłowość podejść nie budzi zastrzeżeń. Piony, poziomy (gałązki), zawory termostatyczne, spadku rurociągów, grzejniki żebrowo – żeliwne i zawory odpowietrzające są zainstalowane prawidłowo. Nie zachodzi potrzeba zainstalowania dodatkowych grzejników w tym lokalu (dowód: opinia biegłego z zakresu sieci i instalacji centralnego ogrzewania – k. 181 – 188, opinie uzupełniające – k. 273 – 274, 314 – 317, 446 – 460, dowód z przesłuchania powodów – k. 484v). Jednocześnie nie jest możliwe zainstalowanie w ich lokalu liczników ciepła, ponieważ inne lokale są ich pozbawione, a system rozliczeń musi być jednakowy dla wszystkich. Wówczas – w razie uwzględnienia takiego życzenia lokatora – zachodziłaby konieczność zainstalowania liczników ciepła na wszystkich grzejnikach w budynku (dowód: zeznania świadka J. Z. – k. 271v – 272). Powyższych ustaleń faktycznych dokonano w oparciu o dowód z wyżej wyszczególnionych dokumentów, których wiarygodność i autentyczność nie była kwestionowana przez strony, a również Sąd nie powziął w tym zakresie żadnych wątpliwości. Ustaleń faktycznych dokonano także w oparciu o dowód z zeznań świadka J. Z., które należało uznać za wiarygodne, jako precyzyjne, logiczne, znajdujące potwierdzenie w zgromadzonej w sprawie dokumentacji oraz opinii biegłego. Powyższe ustalenia poczyniono także w oparciu o dowód z przesłuchania stron ograniczony do zeznań powodów. Ich zeznania uznano za wiarygodne w części, to jest w zakresie, w którym wskazali, że instalacja centralnego ogrzewania działa w ich lokalu prawidłowo, bowiem w tym zakresie pozostają w zgodzie z zeznaniami świadka oraz opinią biegłego. Wiarygodne są również ich relacje, w których potwierdzają, że odmówili założenia podzielników kosztów na instalacji centralnego ogrzewania znajdującej się w ich lokalu, bowiem powyższe znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonej dokumentacji oraz zeznaniach świadka. Sąd uznał natomiast za niewiarygodne ich twierdzenia, że są rozliczani nieprawidłowo z kosztów ogrzewania lokalu, ponieważ twierdzenia te nie znajdują potwierdzenia w innych, przeprowadzonych dowodach, zwłaszcza opinii biegłego i zeznaniach świadka. Faktem jedynie jest, że do powodów stosuje się inne zasady rozliczania, ale wynika to nie z błędów w rozliczaniu, ale odmowy zainstalowania w ich lokalu podzielników ciepła. Powoduje to bowiem, że stosuje się do nich sposób ryczałtowy, zależny od najwyższych wskazań podzielników przeliczonych na metraż ich lokalu, nie zaś według wskazań podzielnika. Sąd uznał także za pełnowartościowy dowód opinię biegłego z zakresu sieci i instalacji centralnego ogrzewania wraz z opiniami uzupełniającymi. W przekonaniu Sądu opinie te są rzetelne, niesprzeczne, w sposób wyczerpujący odpowiadają na pytania Sądu, a także właściwie wyjaśniają wątpliwości zgłaszane przez powodów. Opisany w opiniach materiał źródłowy, czy metoda dochodzenia przez biegłego do przedstawionych wniosków nie budzi wątpliwości Sądu. Stąd, dokonując ustaleń faktycznych, Sąd oparł się na wskazanych wyżej opiniach. Sąd oddalił wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z nagrania na pamięci przenośnej przebiegu posiedzenia komisji w lokalu powodów (k. 90), ponieważ nagranie to zostało wykonane bez zgody osób nagrywanych, co wynika zarówno z oświadczenia samego powoda (k. 484), jak i zeznań świadka J. Z. (k. 271v – 272). W ocenie Sądu tego rodzaju dowód, jako przygotowany w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami (art. 3 k.p.c.) nie powinien zostać dopuszczony w niniejszym postępowaniu. Ponadto celowe nagrywanie innej osoby, gdy jest ona tego nieświadoma, może powodować, że rozmówca zostaje sprowokowany do pewnych twierdzeń, co poddaje w wątpliwość wiarygodność takiego dowodu. Ponadto, w ocenie Sądu okoliczność na jaką miał być przeprowadzony ten dowód (tj. przebieg posiedzenia komisji w lokalu powodów, czy stan wiedzy pracowników pozwanej o funkcjonowaniu centralnego ogrzewania) nie jest istotna dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo, jako niezasadne, podlegało oddaleniu. Ostatecznie powodowie domagali się w niniejszym postępowaniu ustalenia nieistnienia ich zobowiązania wobec pozwanego w kwocie 12.205,836 zł, zasądzenia od pozwanej na ich rzecz kwoty 49.404,73 zł wraz z odsetkami ustawowymi tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przestrzeni lokalu zajętej przez odpowietrzniki w latach 2000 – 2016, kwoty 5.328 zł tytułem w./w. wynagrodzenia za lata 2017 – 2018 wraz z odsetkami oraz ustalenia stałej corocznej opłaty w kwocie 2.664 zł za dalsze funkcjonowanie tych odpowietrzników w ich lokalu, a także nakazania pozwanej zainstalowania w nim ciepłomierzy. Zatem należy kolejno odnieść się do poszczególnych żądań. Pierwsze z nich znajduje swoją podstawę w art. 189 k.p.c., zgodnie z którym powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Jak wynika z treści tego przepisu, zasadność opartego na nim powództwa zależy od spełnienia dwóch merytorycznych przesłanek: istnienia interesu prawnego oraz wykazania prawdziwości twierdzeń powoda o tym, że dany stosunek prawny albo prawo rzeczywiście istnieje/nie istnieje (tak: wyrok SN z dnia 27 czerwca 2001 r., sygn. akt II CKN 898/00, LEX nr 52613). Ciężar wykazania powyższych okoliczności, zgodnie z ogólnymi regułami (art. 6 k.c.) spoczywa na powodzie. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, a więc w przypadku powództwa opartego na art. 189 k.p.c. to na powodzie spoczywa obowiązek udowodnienia interesu prawnego oraz wykazania prawdziwości twierdzeń o tym, że dany stosunek prawny albo prawo istnieje lub nie istnieje. Procesowy wyraz powyższej zasady zawiera art. 232 zd. 1 k.p.c., zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zatem ciężarem procesowym spoczywającym na stronie powodowej jest obowiązek przedstawienia dowodów potwierdzających zasadność zgłoszonych roszczeń. Powyższe regulacje, statuujące rozkład ciężaru dowodu w procesie cywilnym, przewidują zatem, że to na powodzie spoczywa obowiązek dostarczenia sądowi materiału dowodowego, na podstawie którego mógłby przekonać sąd o prawdziwości faktów uzasadniających żądanie. Jeśli tego nie uczyni, naraża się na przegranie procesu. Na gruncie art. 232 zd. 2 k.p.c. przyjmuje się, że tylko wyjątkowo sąd może dopuścić dowód z urzędu, w szczególnych sytuacjach, takich jak ujawniona bezradność strony, czy trudne do przezwyciężenia przez nią przeszkody w dostarczaniu dowodów (tak: wyrok SN z dnia 5 listopada 1997 r., sygn. akt III CKN 244/97, OSNC 188/3/52). Już w tym miejscu należy poczynić zastrzeżenie, że żadna z takich szczególnych okoliczności nie ujawniła się w niniejszym postępowaniu. Powodowie z pewnością nie są osobami bezradnymi, w toku postępowania ujawnili zdolność przedstawiania swoich racji, obrony swojego stanowiska i przedstawiania dowodów. W ocenie Sądu powodowie wykazali istnienie interesu prawnego w wytoczeniu powództwa o ustalenie nieistnienia ich zobowiązania wobec pozwanej z tytułu opłat za ogrzewanie ich lokalu. Jak wynika z przedłożonych przez nich dokumentów, kwestionują zasadność obciążenia ich tymi opłatami, zaś strona pozwana jest odmiennego zdania, domaga się ich uiszczenia. Nie toczy się jednocześnie inne postępowanie, w którym powyższy spór mógłby zostać rozstrzygnięty. Powodom nie przysługuje też dalej idące roszczenie. Stąd powodowie wykazali pierwszą przesłankę merytoryczną powództwa z art. 189 k.p.c., to jest istnienie interesu prawnego w jego wytoczeniu. Nie udowodnili natomiast tego, by rzeczywiście ich zobowiązanie wobec pozwanej Spółdzielni z tytułu opłat za ogrzewanie ich lokalu nie istniało. Powodowie błędnie w tym zakresie odczytali ciężar dowodu w niniejszej sprawie – to nie strona pozwana miała udowodnić prawidłowość naliczania przez nią opłat i wykazać, że przysługuje jej roszczenie przeciwko powodom o ich zapłatę, gdyż byłoby to niczym nieuzasadnione odwrócenie wyżej opisanego ciężaru dowodu, lecz to powodowie mieli udowodnić, że z określonych przyczyn zobowiązanie to nigdy nie powstało, wygasło lub istnieje w innej wysokości, niż uważa Spółdzielnia. Żadnej z tych okoliczności powodowie nie wykazali. Zgodnie z art. 4 ust. 1 - 4 Ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. 2001 Nr 4 poz. 27 z późn. zm.) członkowie spółdzielni mający spółdzielcze prawo do lokalu, osoby niebędące członkami spółdzielni, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, członkowie spółdzielni będący właścicielami lokali oraz właściciele lokali niebądący członkami spółdzielni są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu. Niewątpliwie do tego rodzaju opłat zaliczają się koszty związane z funkcjonowaniem centralnego ogrzewania budynku znajdującego się w zasobach spółdzielni. Zatem z mocy powyższego przepisu powodowie winni partycypować w kosztach ogrzewania budynku (a w tym ich lokalu) przy Pl. (...) w W.. Zasady ponoszenia tych kosztów w pozwanej Spółdzielni określa Regulamin rozliczania kosztów dostawy energii cieplnej w Spółdzielni Mieszkaniowej (...). Sąd nie podziela stanowiska powodów co do jego sprzeczności z przepisami prawa, co miałoby powodować, że ich zobowiązanie z tytułu opłat za ogrzewanie nie powstało. W pierwszej kolejności przywoływany przez nich przepis art. 45a ust. 8 ustawy z dnia 19 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. 1997 Nr 54 poz. 348 z późn. zm.; dalej: Pr. energ.) stanowi, że koszty zakupu ciepła rozlicza się w części dotyczącej ogrzewania, stosując metody wykorzystujące:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.