– za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający ta jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba. W analizowanej sprawie poza sporem pozostawał fakt, iż pracodawcą A. R. pozostawał pozwany Ośrodek Sportu i Rekreacji w J., gminna jednostka organizacyjna , która od roku 2011 nie pozostaje w strukturach Urzędu Miasta i Gminy J., lecz jest jednostką całkowicie wyodrębnioną i samodzielną. Kierownikiem strony pozwanej od dnia 1 października 2010r. jest G. P. i to on może dokonywać za OSiR w J. czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do zatrudnionych u pozwanego pracowników, w tym – jako jedyny – ma prawo wydawać im polecenia służbowe. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nie wykazało, aby pracownik pozwanego Ośrodka Sportu i Rekreacji w J. - inspektor ds. (...) oraz Burmistrz Miasta i Gminy J. A. B., byli innymi wyznaczonymi przez Kierownika G. P. osobami do podejmowania wobec pracowników pozwanego czynności w sprawach z zakresu prawa pracy. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie stoi na stanowisku, iż wyznaczenie osoby dokonującej czynności z zakresu prawa pracy w rozumieniu art.
następuje przez złożenie oświadczenia woli przez osobę lub organ kierujący jednostką organizacyjną będącą pracodawcą i wyrażenie zgody przez wyznaczoną osobę. Forma złożenia tego oświadczenia uzależniona jest od wewnętrznej regulacji w danej jednostce organizacyjnej, zawsze jednak oświadczenie powyższe winno być złożone w sposób wyraźny i jeżeli wyznaczenie nie obejmuje wszystkich czynności zarówno w sprawach indywidualnych, jak i zbiorowych, musi określać zakres upoważnienia lub zakres czynności zastrzeżonych wyłącznie do zarządzającego. Wyznaczenie osoby dokonującej czynności w sprawach z zakresu prawa pracy ma charakter generalny w odróżnieniu od indywidualnego pełnomocnictwa do dokonywania w imieniu mocodawcy określonych czynności prawnych (vide: wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 25 maja 2016 r., II PK 126/15, LEX nr 2093751; z dnia 7 grudnia 2012 r., II PK 121/12, LEX nr 1284747; z dnia 22 czerwca 2007 r., II PK 331/06, LEX nr 911109; z dnia 8 czerwca 2006 r., II PK 315/05, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 159; z dnia 27 października 2004 r., I PK 680/03, LEX nr 1157542). W doktrynie uważa się również, że wyznaczenie w rozumieniu art.
może nastąpić w akcie ustrojowym lub porządkowym danej jednostki -statucie czy regulaminie pracy. W przedmiotowej sprawie do przedstawionego wyżej wyznaczenia M. T. i A. B. do podejmowania wobec pracowników pozwanego czynności w sprawach z zakresu prawa pracy nie doszło, żadna z tych osób nie dysponowała także pełnomocnictwem Kierownika OSiR w J. do dokonywania w imieniu mocodawcy określonych czynności prawnych, a zatem nie sposób -w ocenie Sądu- przyjąć, iż odmowa wykonania przez powódkę w dniu 30 lipca 2019r. wydanego jej przez w/wym. osoby polecenia służbowego, w sytuacji nieobecności Kierownika G. P. spowodowanej korzystaniem przez niego z urlopu wypoczynkowego, stanowiła naruszenie art. 100 k.p. Ani M. T. , ani A. B. nie działali w dniu 30 lipca 2019r. w oparciu o art.
k.p., co oznacza, iż polecenia wydane powódce pochodziły od osób nieuprawnionych, a skoro tak, to A. R. miała podstawy, by odmówić ich wykonania. Podnoszony przez pozwanego argument, iż to Burmistrz Miasta i Gminy J. zatrudnia i zwalnia Kierownika Ośrodka Sportu i Rekreacji w J. jako gminnej jednostki organizacyjnej i jest podmiotem realizującym wobec niego dyrektywne kompetencje pracodawcy, nie oznacza w żaden sposób, iż Burmistrz może ingerować w stosunki pracy pracowników strony pozwanej, będących podwładnymi Kierownika G. P. i w ich ramach wydawać im polecenia dotyczące pracy. Żadnego znaczenia nie miał także inny podniesiony przez pozwanego argument, a mianowicie, że Burmistrz Gminy i Miasta J. A. B. zwyczajowo zajmował się niecierpiącymi zwłoki sprawami organizacyjnymi pozwanego OSiR w J., w czasie nieobecności jego Kierownika, spowodowanej m.in. urlopem wypoczynkowym. Co istotne- strona pozwana sama przyznała, że osoby wydające w dniu 30 lipca 2019r. polecenie służbowe - ustne i pisemne- powódce , nie były jej pracodawcami, co -w ocenie Sądu – powinno uciąć wszelkie dywagacje na temat prawidłowości poczynań M. T. i A. B.. Reasumując- polecenie ustne, a następnie pisemne wydane powódce w dniu 30 lipca 2019r. pochodziło od podmiotu nieuprawnionego, nie będącego pracodawcą A. R., a w rezultacie jego niewykonanie nie mogło skutkować negatywnymi konsekwencjami dla powódki, w tym rozwiązaniem umowy o pracę za wypowiedzeniem. Powyższe -zdaniem Sądu-uczyniło zbytecznym poddawanie analizie czy zlecone powódce, przez nieuprawnione osoby, czynności polegające na rozłożonym w czasie sprzątaniu trybun stadionu miejskiego w J. - ich zamiataniu, zbieraniu zalegających tam śmieci oraz myciu krzesełek dla publiczności, wymagały od powódki pracy w pozycji wymuszonej i dźwigania ciężarów, a tym samym pozostawały w sprzeczności z pkt 15 zakresu czynności A. R., czy też nie. Jeśli chodzi o drugą przyczynę wypowiedzenia powódce stosunku pracy, a właściwie uzasadnienie dla rozwiązania umowy o pracę dokonanego w zdaniu pierwszym oświadczenia z dnia 25 lutego 2020r. - „Pomimo wcześniejszych, rażących naruszeń art. 100 Kodeksu pracy , w tym nieprzestrzegania czasu pracy ustalonego w zakładzie , fałszowania listy obecności i opuszczenia miejsca pracy bez zgody pracodawcy, pracodawca nie rozwiązał umowy o pracę, a jedynie wymierzył karę upomnienia i nagany”, to należało zauważyć, iż odwoływała się ona do zatartych kar porządkowych, wymierzonych powódce trzy lata temu, we wrześniu 2017r. W myśl art. 113 § 1 k.p. karę uważa się za niebyłą (…) po roku nienagannej pracy. Powyższe oznacza, iż ukarany pracownik traktowany jest tak, jakby do jego ukarania nie doszło, a skoro w momencie wypowiadania A. R. umowy o pracę, czyli w lutym 2020r., nie była ona pracownikiem ukaranym karami porządkowymi za naruszanie art. 100 k.p., zatem odwoływanie się przez stronę pozwaną w oświadczeniu z dnia 25 lutego (...). do zachowań nie mających miejsca skutkować musiało przyjęciem przez Sąd, iż do rozwiązania stosunku pracy doszło z przyczyn nieprawdziwych, co uczyniło przedmiotowe wypowiedzenie wypowiedzeniem błędnym. W ocenie Sądu całokształt okoliczności analizowanej sprawy wskazywał, że decyzja strony pozwanej o rozwiązaniu w sposób zwykły, tj. za wypowiedzeniem, umowy o pracę z powódką A. R. była chybiona i nieprawidłowa, a przyczyny mające ją usprawiedliwiać – nieprawdziwe i bezzasadne, co skutkować musiało koniecznością uwzględnienia żądania zgłoszonego przez powódkę i przywrócenia jej do pracy u pozwanego na dotychczasowych warunkach pracy i płacy w myśl art. 45§ 1 k.p. i orzeczenia jak w punkcie 1 wyroku. Sąd , orzekając jak w punkcie 1 wyroku, nie dopatrzył się jakichkolwiek przeszkód w restytucji stosunku pracy. Stanowisko zajmowane wcześniej przez powódkę do chwili wyrokowania nie zostało obsadzone, a A. R. nie podjęła innego zatrudnienia. Sąd miał także na uwadze fakt, iż powódka to kobieta 55-letnia, która przepracowała w pozwanym Ośrodku Sportu i Rekreacji w J. w sposób nieprzerwany 26 lat , jest osobą samotną, nadal cierpi na schorzenia, które dały podstawy do zakwalifikowania jej do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i że brakuje jej zaledwie 5 lat do osiągniecia wieku emerytalnego. Jest okolicznością powszechnie znaną, iż w J., jego okolicy oraz w całym powiecie (...), ofert pracy dla osób takich, jak powódka nie ma i skoro pozwany w sposób nieprawidłowy, z przyczyn nieprawdziwych i bezzasadnych, rozwiązał z powódką umowę o pracę za wypowiedzeniem, to obecnie winien powódkę do pracy przywrócić. Nie mógł także znikać z pola widzenia brak wniosku pozwanego o orzeczenie o roszczeniu alternatywnym do dochodzonego przez powódkę i brak stosownej inicjatywy dowodowej pracodawcy zmierzającej do przekonania Sądu- w myśl art. 45 § 2 k.p.- o niemożliwości lub niecelowości przywrócenia powódki do pracy, co - z uwagi na obowiązującą w procesie cywilnym zasadę kontradyktoryjności -zwalniało Sąd z obowiązku poszukiwania z urzędu argumentów przemawiających za odmową orzeczenia o restytucji rozwiązanego stosunku pracy. W punktach 2-3 wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania, a to na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu wyrażonej w art. 98 k.p.c. W punkcie 2 wyroku Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa-Kasy Sądu Rejonowego w Inowrocławiu, opłatę od pozwu w kwocie 1.944,00zł., od uiszczenia której z mocy ustawy zwolniona była powódka, orzekając tak na podstawie art.98 k.p.c. w zw. z art. 113 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r.o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.), zaś w punkcie 3 wyroku - zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 180,00zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z §9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz. 1804). I., dnia 29 października 2020r. Sędzia Alicja Lisiecka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.