Sygn. akt I.C 113/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2021 roku Sąd Okręgowy w Suwałkach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Małgorzata Szostak-Szydłowska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Łempicka po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 roku w Suwałkach na rozprawie sprawy z powództwa (...) W. przeciwko A. J. i K. J. o zapłatę I. zasądza od pozwanych A. J. i K. J. na rzecz powoda (...) W. kwotę 181.084,17 zł (sto osiemdziesiąt jeden tysięcy osiemdziesiąt cztery 17/100 złote) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty, przy czym spełnienie świadczenia przez jedno z pozwanych zwalnia drugie, zastrzegając pozwanemu K. J. uprawnienie do powoływania się w toku egzekucji na ograniczenie jego odpowiedzialności do majątku objętego małżeńską wspólnością majątkową; II. zasądza od pozwanych na rzecz powoda kwotę 14.472,- zł (czternaście tysięcy czterysta siedemdziesiąt dwa złote) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, przy czym spełnienie świadczenia przez jedno z pozwanych zwalnia drugie, tytułem zwrotu kosztów procesu. Małgorzata Szostak-Szydłowska Sygn. akt I.C. 113/21 UZASADNIENIE Powód (...) w W. w dniu 20 stycznia 2021 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wystąpił z pozwem o zapłatę przeciwko K. J. i A. J., domagając się zasądzenia solidarnie od pozwanych kwoty 181.084,17 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, z jednoczesnym zastrzeżeniem pozwanemu K. J. prawa do powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie odpowiedzialności do składników majątku objętych wspólnością ustawową małżeńską, a także zasądzenia solidarnie od pozwanych kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty. W uzasadnieniu żądania powód wskazał, iż w dniu 05 czerwca 2017 r. pozwana A. J. zawarła z (...) Bank S.A. w W. umowę kredytu konsolidacyjnego w kwocie 149.955,39 zł, na co pozwany K. J. – jako małżonek pozwanej A. J. – wyraził zgodę. Na podstawie ww. umowy pozwana A. J. zobowiązała się do terminowej spłaty określonej sumy pieniężnej na rzecz banku. W związku brakiem terminowego regulowania rat przedmiotowa umowa została wypowiedziana przez (...) Bank S.A. w W., a pozwana pomimo wezwania nie spłaciła wymagalnego zadłużenia. Powód jednocześnie zaznaczył, iż w dniu 15 października 2019 r. zawarł z (...) Bank S.A. w W. umowę przelewu wierzytelności, na podstawie której nabył wierzytelność w stosunku do pozwanej A. J., wynikającą z umowy kredytu z dnia 05 czerwca 2017 r. Na dochodzoną przez powoda kwotę składały się: - 145.432,94 zł – niespłacony kapitał, - 5.205,65 zł – odsetki umowne naliczone od dnia 20 listopada 2017 r. do dnia 10 lipca 2018 r. według stopy procentowej w wysokości 9,4% zgodnie z postanowieniami umowy kredytu, - 19.905,88 zł – maksymalne odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone od niespłaconego kapitału od dnia 11 lipca 2018 r. do dnia 01 lipca 2019 r. według zmiennej stopy procentowej w wysokości 14% zgodnie z postanowieniami umowy kredytu, - 10.539,70 zł – odsetki ustawowe za opóźnienie od niespłaconego kapitału od dnia 17 października 2019 r. jako dnia następnego po dniu zawarcia umowy cesji do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu. Nakazem zapłaty z dnia 27 stycznia 2021 r. wydanym w postępowaniu upominawczym w sprawie sygn. akt I.Nc. 15/21 Sąd Okręgowy w Suwałkach żądanie powoda uwzględnił w całości. Od orzeczenia powyższego, w przepisanym terminie, pozwani K. J. i A. J. wnieśli sprzeciw, zaskarżając je w całości i domagając się oddalenia powództwa oraz zasądzenia od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Argumentując swoje stanowisko w sprawie pozwani zanegowali zasadność żądania pozwu tak co do zasady jak i co do wysokości. I tak, w pierwszej kolejności pozwani podnieśli, iż K. J. nie był stroną umowy kredytu z dnia 05 czerwca 2017 r., wobec czego – ich zdaniem – umowa ta nie mogła zrodzić po stronie pozwanego żadnego stosunku zobowiązaniowego. Dalej, pozwani zakwestionowali legitymację procesową czynną powoda podnosząc, iż umowa przelewu wierzytelności i wyciąg z załącznika do umowy cesji nie są wystarczające do uznania, że strona powodowa nabyła konkretną wierzytelność przeciwko pozwanym wskazaną w pozwie. Z samej umowy cesji nie wynika bowiem, że powód faktycznie nabył jakąkolwiek wierzytelność przeciwko pozwanym, a załącznik do umowy sprzedaży wierzytelności nie pozwala na stwierdzenie, na podstawie jakich dokumentów został wystawiony. Dlatego też nie sposób zweryfikować, czy przedmiotem przelewu wierzytelności była rzeczywiście ta konkretna wierzytelność przysługująca zbywcy wierzytelności wobec pozwanych. Jednocześnie z ostrożności procesowej pozwani podkreślili, iż niewykazane pozostało również skuteczne zbycie wierzytelności, albowiem nie wiadomym jest, czy cena za dokonanie przelewu wierzytelności została uiszczona. Jednocześnie pozwani wskazali, iż nie otrzymali wezwania do zapłaty zaległych należności w terminie 14 dni roboczych od doręczenia wezwania, połączonego z informacją o możliwości wystąpienia o restrukturyzację kredytu także w terminie 14 dni roboczych od doręczenia wezwania. Powyższe czyniło bezskutecznym wypowiedzenie umowy kredytu. Bezskuteczności tej pozwani upatrywali również w tym, iż powód nie wykazał okoliczności doręczenia im tegoż wezwania oraz wypowiedzenia umowy. Sam wyciąg z książki nadawczej – zdaniem pozwanych – to zbyt mało, by okoliczność tę udowodnić. Końcowo zaś pozwani podnieśli, iż przewidziane w umowie z dnia 05 czerwca 2017 r. koszty kredytu (prowizja za udzielenie kredytu – 38.088,67 zł i opłata dla pośrednika kredytowego – 11.985,72 zł) zostały im narzucone przez bank, a nadto były bardzo wysokie i niczym nieuzasadnione, co czyni je sprzeczne z art. 5 k.c. Nie bez znaczenia – ich zdaniem – było również to, iż odsetki od przedmiotowych kosztów kredytu jako niezgodne z normami prawnymi nie powinny być w ogóle naliczone. Na dalszym etapie postępowania pozwani zanegowali także wydruk historii rachunku bankowego i wyciąg z ksiąg banku, które to nie mogą stanowić dowodu na wysokość ich zobowiązania. W toku postępowania, powód podtrzymał swoje stanowisko w sprawie w całości, jednak z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd braku skuteczności nadania wezwania przed wypowiedzeniem oraz wypowiedzenia – wystąpił z żądaniem ewentualnym i wniósł o zasądzenie od pozwanych solidarnie na swoją rzecz kwoty 69.901,20 zł, stanowiącej sumę wymagalnych i niespłaconych rat kredytu za okres od marca 2018 r. do czerwca 2021 r. (tj. 40 rat x rata kredytu w wysokości 1.747,53 zł) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia niniejszego żądania do dnia zapłaty z zastrzeżeniem pozwanemu K. J. prawa do powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie jego odpowiedzialności do składników majątku objętych wspólnością ustawową majątkową małżeńską. Powód zarazem podkreślił, że nieuiszczone raty kredytu, których termin zapłaty upłynął, mogą stanowić elementy składowe żądania zapłaty, niezależnie od wypowiedzenia umowy kredytu. Wymagalność każdej z rat stanowi bowiem dzień następny po dniu jej terminu płatności wyznaczony w umowie kredytu. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 05 czerwca 2017 r. w ramach umowy kredytu konsolidacyjnego nr (...) Bank S.A. w W. udzielił pozwanej A. J. kwoty 149.955,39 zł, podlegającej spłacie w 144 ratach kapitałowo-odsetkowych (wysokość raty: 1.747,53 zł) i oprocentowanej według zmiennej stopy procentowej, która na datę zawarcia umowy wynosiła 9,40% w stosunku rocznym, stanowiącej sumę stopy bazowej uzależnionej od wysokości stopy referencyjnej WIBOR 3M oraz stałej marży banku 7,67 %. Kwota kredytu obejmowała przy tym sumę 24.731,- zł udostępnioną A. J. na spłatę zobowiązań, sumę 75.150,- zł na cele konsumpcyjne, 38.088,67 zł na sfinansowanie prowizji za udzielenie kredytu i sumę 11.985,72 zł na sfinansowanie opłaty uiszczanej przez klienta na rzecz pośrednika kredytowego. Całkowita kwota kredytu wyniosła 99.881,- zł, zaś okres kredytowania został wskazany do dnia 20 czerwca 2029 r. Całkowity koszt kredytu – według umowy – oznaczał wszelkie koszty, które klient był zobowiązany ponieść w związku z umową, znane w momencie zawarcia umowy i wymienione w umowie, w szczególności odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże, jeżeli były znane bankowi oraz koszty usług dodatkowych w przypadku, gdy ich poniesienie było niezbędne do uzyskania kredytu, obliczony zgodnie z ustawą o kredycie konsumenckim. Kredytobiorca przy tym oświadczył, że przed zawarciem umowy uzyskał wyjaśnienia jej dotyczące, w tym wyjaśnienia co do treści informacji przekazywanych przed zawarciem umowy oraz postanowień zawartych w umowie w sposób umożliwiający mu podjęcie decyzji dotyczącej umowy kredytu, jak również otrzymał wyjaśnienia zgłaszanych wątpliwości. W umowie kredytu przewidziano ponadto, że w przypadku opóźnienia w terminowym regulowaniu przez A. J. zobowiązań pieniężnych wynikających z umowy, bank będzie pobierał od kwoty niespłaconych w terminie zobowiązań odsetki od zadłużenia przeterminowanego naliczane według zmiennej stopy procentowej, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 14% w stosunku rocznym, wyliczanej jako suma dwukrotności stopy referencyjnej NBP i 3,5 punktów procentowych, lecz nie więcej niż odsetki maksymalne. Na wypadek braku spłaty rat w terminach określonych w umowie lub niedotrzymania innych warunków umowy przewidziano na rzecz banku prawo jej wypowiedzenia w terminie 30 dni, za uprzednim wezwaniem kredytobiorcy na piśmie do zapłaty zaległych rat w terminie nie krótszym niż 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, za jednoczesnym poinformowaniem go o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania. Pozwana A. J. zobowiązała się nadto informować bank o każdej zmianie swego adresu zamieszkania (adresu do korespondencji), podanego w umowie kredytu jako: K. (...), (...)-(...) K.. Na zawarcie umowy kredytu szczegółowo opisanego powyżej zgodę wyraził małżonek A. K. J.. Kwota kredytu została przekazana A. J. w dniu 08 czerwca 2017 r. w sposób określony w umowie. (dowód: umowa kredytu z dnia 05 czerwca 2017 r. – k. 15-19v, dyspozycja wypłaty kredytu wraz z załącznikiem – k. 20-20v, wyciąg z ksiąg bankowych – k. 21-22v, odpis skrócony aktu małżeństwa – k. 88-88v). Wobec zaległości w spłacie rat kredytu, pismem z dnia 04 kwietnia 2018 r. (...) Bank S.A. w W. wezwał pozwaną A. J. do spłaty zaległości, obejmującej kwoty następujące: kapitał – 318,55 zł, odsetki umowne – 1.050,66 zł, odsetki karne – 0,98 zł, tj. łącznie 1.370,19 zł – w terminie 14 dni. W piśmie tym zawarto też informację o możliwości wystąpienia do banku z wnioskiem o restrukturyzację zadłużenia w terminie 14 dni roboczych od jego otrzymania. Przedmiotowe wezwanie zostało nadane na adres pozwanej wskazany w umowie kredytu (tj. K. (...), (...)-(...) K.) w dniu 05 kwietnia 2018 r. (dowód: wezwanie do zapłaty – k. 23-23v, dowód nadania w postaci wyciągu z książki nadawczej – k. 24-25, historia spłat – k. 111, historia zadłużenia – k. 112-121). Następnie, pismem z dnia 24 maja 2018 r., (...) Bank S.A. w W. wypowiedział pozwanej A. J. umowę kredytu z dnia 05 czerwca 2017 r. z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, liczonego od daty doręczenia ww. pisma. W piśmie tym wskazano, iż wymagalne zadłużenie A. J. na dzień 24 maja 2018 r. wynosi łącznie 148.808,95 zł, w tym: kapitał – 145.432,94 zł, odsetki umowne – 3.360,57 zł, odsetki karne – 15,44 zł. Jednocześnie w piśmie tym wskazano, że w wypadku wpłaty co najmniej kwoty 6.620,73 zł bank uzna wypowiedzenie umowy kredytu za niebyłe. Przedmiotowe pismo nadano na adres pozwanej wskazany w umowie kredytu w dniu 28 maja 2018 r. (dowód: wypowiedzenie umowy wraz z wezwaniem do zapłaty – k. 26-26v, dowód nadania w postaci wyciągu z książki nadawczej – k. 27-28v). W dniu 15 października 2019 r. (...) Bank S.A. w W. zawarł z powodem H. (...) w W. umowę przelewu wierzytelności, obejmującą m.in. wierzytelność z tytułu umowy kredytu z dnia 05 czerwca 2017 r. wobec pozwanej A. J.. W umowie tej przewidziano, iż wymagalne wierzytelności stanowiące jej przedmiot (rozumiane jako suma kapitału, odsetek, kosztów, prowizji i opłat) przechodzą na rzecz cesjonariusza z chwilą i pod warunkiem uiszczenia pełnej ceny nabycia. W ciągu 5 dni roboczych po zapłacie pełnej ceny nabycia (...) Bank S.A. w W. zobowiązał się sporządzić i przekazać nabywcy poświadczone notarialnie oświadczenie o przeniesieniu własności, potwierdzające przelew wierzytelności oraz fakt zapłaty ceny nabycia w całości. Ponadto w terminie 14 dni od dnia przejścia wierzytelności miał być sporządzony i przekazany nabywcy załącznik nr 3A uzupełniony o dodatkowe dane konkretyzujące wierzytelności i w tym celu strony miały podpisać aneks do umowy z podpisami notarialnie poświadczonymi. W dniu 30 października 2019 r. (...) Bank S.A. w W. sporządził poświadczone notarialnie oświadczenie o przeniesieniu wierzytelności wobec uiszczenia w całości ceny nabycia przez (...) w W.. W tym też dniu strony umowy przelewu zawarły też w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi aneks nr (...) do umowy, którym to aneksem został sporządzony i uzupełniony o dodatkowe dane załącznik nr 3A do umowy zawierający listę wierzytelności. O zawarciu umowy przelewu pozwana A. J. została zawiadomiona pismem z dnia 22 listopada 2019 r., którym wezwano ją do zapłaty istniejącego zadłużenia wynikającego z umowy kredytu z dnia 05 czerwca 2017 r. w kwocie 171.548,51 zł do dnia 10 grudnia 2019 r. (dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 29-37, pełnomocnictwa – k. 38-38v, 43-43v, 45-46v, aneks nr (...) do umowy przelewu wierzytelności – k. 40-41, załącznik nr 3A do umowy przelewu wierzytelności – k. 42, aneks nr (...) do umowy przelewu wierzytelności – k. 44-44v, wyciąg z KRS – k. 10-12v, 47-53, wyciąg z rejestru funduszy inwestycyjnych – k. 9-9v, zawiadomienie o przelewie wierzytelności i wezwanie do zapłaty wraz z klauzulą – k. 54-56v, oświadczenie o przeniesieniu wierzytelności – k. 109-110). W okresie od chwili przekazania pozwanej kwoty kredytu, tj. od dnia 08 czerwca 2017 r. do 12 października 2020 r. pozwani A. J. i K. J. dokonali następujących wpłat na poczet przedmiotowej umowy: w dniu 19 lipca 2017 r. – 1.748,- zł, w dniu 20 lipca 2017 r. – 1.748,- zł (spłata z nadpłat), w dniu 29 sierpnia 2017 r. – 1.770,- zł, w dniu 20 września 2017 r. – 23,81zł (spłata z nadpłat), w dniu 22 września 2017 r. – 1.725,- zł, w dniu 20 października 2017 r. – 1,07 zł (spłata z nadpłat), w dniu 07 listopada 2017 r. – 1.797,- zł, w dniu 20 listopada 2017 r. – 47,78 zł (spłata z nadpłat), w dniu 22 grudnia 2017 r. – 1.770,- zł, w dniu 26 stycznia 2018 r. – 2.000,- zł, w dniu 27 lutego 2018 r. – 1.570,- zł, w dniu 27 marca 2018 r. – 2.000,- zł (dowód: wyciąg z rachunku bankowego – k. 21-22v, historia spłat – k. 111). Zgromadzone w sprawie niniejszej i przywołane powyżej dowody z dokumentów ocenił Sąd jako wiarygodne. Żadna ze stron nie negowała ich bowiem, a okoliczności sprawy nie dawały podstaw do kwestionowania ich autentyczności tudzież prawdziwości faktów, które w nich zostały stwierdzone. Pozwani kwestionowali jedynie wyciąg z ksiąg bankowych powoda i wydruk historii rachunku bankowego przedstawiony przez powoda. Należy w tym miejscu zaważyć, iż co prawda wyciąg z ksiąg bankowych, stosownie do obecnego stanu prawnego (art. 95 ust. 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 1896) traktować należało jako dokument prywatny, stanowiący wyłącznie dowód na fakt złożenia oświadczenia przez jego autora (art. 245 k.p.c.), co również ma odniesie do wydruku historii z rachunku bankowego, jednakże strona pozwana oprócz swoich gołosłownych twierdzeń w tym zakresie nie powołała żadnego racjonalnego argumentu, który przemawiałyby za uznaniem braku prawidłowości wyliczeń w nich zawartych, ani nie przedstawiła potwierdzeń zapłaty na poczet umowy kredytowej kwot innych niż wskazane przez powoda. Dlatego też Sąd Okręgowy nie widział podstaw, aby podważać wiarygodność tych dokumentów. Sąd zważył, co następuje: Powództwo, jako zasadne, zasługiwało na uwzględnienie. Roszczenia powoda znajdowały oparcie w zawartej przez jego poprzednika prawnego (...) Bank S.A. w W. i pozwaną A. J. umowie kredytowej z dnia 05 czerwca 2017 r. oraz w treści art. 69 ust. 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 1896). Zgodnie z tym przepisem, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Umowa kredytu powinna przy tym być zawarta na piśmie i określać w szczególności: strony umowy, kwotę i walutę kredytu, cel, na który kredyt został udzielony, zasady i termin spłaty kredytu, wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany, sposób zabezpieczenia spłaty kredytu, zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu, terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych, wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje, warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy (art. 69 ust. 2 ww. ustawy). W sprawie niniejszej poza sporem pozostawał fakt, iż w dniu 05 czerwca 2017 r. (...) Bank S.A. w W. zawarł z pozwaną A. J. umowę o kredyt konsolidacyjny, na mocy której pozwana otrzymała do swej dyspozycji określoną kwotę środków pieniężnych, zobowiązując się jednocześnie do jej spłaty w 144 miesięcznych ratach. Strona powodowa wykazała powyższe okoliczności, przedkładając stosowną umowę, której podpisanie pozwana A. J. potwierdziła oraz przedkładając wyciąg z rachunku bankowego ksiąg bankowych oraz historię spłat, dowodzące faktu wypłaty pozwanej kwoty kredytu, a którego to faktu strona pozwana również nie negowała. Pozwani K. J. i A. J. w sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, jak również w kolejnym piśmie procesowym podnosili natomiast zarzuty: braku wykazania zasadności powództwa co do pozwanego K. J. (nie był on stroną przedmiotowej umowy kredytu), braku legitymacji procesowej czynnej powoda, braku wymagalności roszczenia powoda, sprzeczności z zasadami współżycia społecznego kosztów pożyczki (w tym narzucenie klientowi wzorca umowy) i niedopuszczalność naliczania odsetek od kosztów kredytu oraz zarzut niewykazania roszczenia co do wysokości. W ocenie Sądu Okręgowego, żaden z tych zarzutów nie okazał się jednak skuteczny. W pierwszej kolejności odnieść się należało do zarzutu braku legitymacji procesowej czynnej powoda, jako zarzutu najdalej idącego, albowiem jego uwzględnienie skutkowałoby oddaleniem powództwa bez potrzeby merytorycznego odnoszenia się do żądania pozwu. W ramach tego zarzutu należy przede wszystkim mieć na uwadze, iż powód dochodzi przedmiotowego roszczenia jako nabywca wierzytelności. Wierzyciel może bowiem bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania (art. 509 § 1 k.c.). Jednakże w takiej sytuacji dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie (art. 513 § 1 k.c.) Uregulowany w art. 509 k.c. przelew wierzytelności należy do czynności prawnych rozporządzających, bowiem przenosi na nabywcę wierzytelność przysługującą zbywcy, tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia. Podkreślić należy, że warunkiem skutecznej cesji wierzytelności jest istnienie tego prawa. Aby wierzytelność mogła być przedmiotem przelewu, musi być w dostateczny sposób zindywidualizowana poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika. Judykatura przyjęła, że oznaczenie wierzytelności to wskazanie stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Elementy te w momencie zawierania umowy przelewu powinny być oznaczone lub przynajmniej oznaczalne. Natomiast do chwili przejścia wierzytelności z majątku zbywcy do majątku nabywcy winno nastąpić dokładne sprecyzowanie pozostałych elementów stosunku zobowiązaniowego, w ramach którego istnieje zbywana wierzytelność (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 r., III CKN 423/99, Biul. SN 2000/1/1). Zauważyć w tym zakresie należy, że po pierwsze, powód przedłożył, jako dowód w niniejszej sprawie, umowę przelewu wierzytelności z dnia 15 października 2019 r., zawartą z (...) Bank S.A. w W. (w tym aneksy do umowy i potwierdzone notarialnie podpisy pod umowami) oraz załącznik nr 3A do wskazanej umowy, zawierający wykaz wierzytelności (k. 29-46v). Wykazał w ten sposób fakt nabycia wierzytelności względem pozwanych. Treść umowy przelewu wierzytelności wyraźnie wskazuje, iż jej przedmiot stanowią należności objęte listą wierzytelności określone w załączniku nr 3 i załączniku nr 3A. Wspomniany załącznik nr 3A (k. 42) określa m.in. dane przedmiotowe umowy, z której wynika wierzytelność, tj. umowa kredytowa nr (...) z dnia 05 czerwca 2017 r., dane podmiotowe dłużnika, tj. pozwanej A. J., jej PESEL, adres zamieszkania, pierwotnego wierzyciela (...) Bank S.A. w W., a także łączną kwotę zadłużenia: 170.544,47 zł. W ocenie Sądu, dane pozwalają na jednoznaczną identyfikację i konkretyzację wierzytelności wobec pozwanej, jako wierzytelności stanowiącej przedmiot umowy przelewu. Po drugie, nie można się zgodzić z pozwanymi, jakoby nie ziścił się warunek zawieszający powstanie skutku rozporządzającego umowy przelewu w postaci zapłaty ceny przez nabywcę, a tym samym, aby nie zostało wykazane, że przeniesienie wierzytelności rzeczywiście nastąpiło. W treści umowy przelewu wierzytelności jej strony ustaliły, iż przejście wierzytelności na powodowy Fundusz nastąpi pod warunkiem i z chwilą zapłaty ceny nabycia w pełnej wysokości, na dowód czego (...) Bank SA zobowiązał się sporządzić i przekazać nabywcy poświadczone notarialnie oświadczenie o przeniesieniu własności, potwierdzające przelew wierzytelności oraz fakt zapłaty ceny nabycia w całości (§ 2 ust. 2 i ust. 3 umowy). Oświadczenie to zostało sporządzone w dniu 30 października 2019 r. w obecności notariusza (k. 109-110) i wprost w nim wskazano, iż warunek w postaci uiszczenia w całości ceny nabycia został spełniony. Skutecznego przeniesienia na powoda wierzytelności przysługującej wierzycielowi pierwotnemu w stosunku do strony pozwanej dowodzi ponadto fakt zawarcia aneksu nr (...) do umowy przelewu wierzytelności i przekazania powodowi przez bank załącznika nr 3A do umowy przelewu wierzytelności, który to załącznik został uzupełniony o dodatkowe dane konkretyzujące wierzytelności (w tym wierzytelność w stosunku do strony pozwanej), których w przeciwnym razie – ze względu na tajemnicę bankową – bank nie mógłby udostępnić. Skuteczne przeniesienie wierzytelności na rzecz powoda zostało też zaznaczone w historii rachunku bankowego prowadzonego dla obsługi kredytu (k. 22). Następnie, Sąd rozważał zarzut braku wymagalności roszczenia powoda. Z treści umowy kredytowej z dnia 05 czerwca 2017 r. wynika, że N. Bank może wypowiedzieć umowę kredytu z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, w przypadku braku spłaty kwoty kredytu w terminie ich wymagalności (tj. spłaty rat w dniu 20-go każdego kolejnego miesiąca, począwszy od 20 lipca 2017 r. do 20 czerwca 2029 r.) lub niedotrzymania przez kredytobiorcę innych warunków udzielenia kredytu określonych w umowie kredytu (ust. III. pkt
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.