(3), przy jednoczesnym nie uwzględnieniu stanowczych i konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego nie przyznającego się do winy i braku jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających sprawstwo A. N.

(1); a ponadto z ostrożności procesowej - rażącej niewspółmierności kary łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu oraz grzywny 150 stawek po 40 złotych oraz przepadek korzyści majątkowej w kwocie 31.666 zł i 60.000 zł. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego Z. G.: I. W zakresie pkt XLVI wyroku w ramach zarzucanych oskarżonemu czynu w pkt LVII

(57): 1. obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenie tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.

(1), który na rozprawie w dniu 25 września 2012 r. (k. 18509v) zeznał, nie zna Z. G. i nie handlował z nim narkotykami a M. W.

(3)kupując od niego narkotyki nigdy nie mówił, że kupował je dla Z. G. i pominięciu zeznań tego świadka z których wynikało, że oskarżony nie nabywał w celu dalszej dystrybucji od M. W.

(3)środków odurzających w postaci kokainy. 2. obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenie tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.

(2)na rozprawie w dniu 22 października 2012 r. zeznał, że jako oskarżony w sprawie 822/11 Sądu Rejonowego dla Warszawy M. w W. został prawomocnym wyrokiem uniewinniony a inkryminował go M. W.

(3)i pominięciu zeznań tego świadka, z których wynikało, że zeznania świadka koronnego w niniejszej sprawie są niewiarygodne. 3. obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenie tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.

(3)i uznaniu ich za wiarygodne podczas gdy analiza zeznań świadków G. L.

(1). D. P.

(2)i wyjaśnień oskarżonego J. D., prowadzi do wniosku, że zeznania świadka koronnego są niewiarygodne w odniesieniu co do okresu współpracy, relacji i znajomości że świadkiem G. L.

(1)i oskarżonym D., a wiarygodność świadka koronnego została podważona w procesie D. P.

(2)II. W zakresie punktu XLVI wyroku w ramach zarzucanych oskarżonemu czynu w pkt LVIII

(58)1. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżony Z. G. w nieustalonych bliżej dniach w okresie pomiędzy 23 września 2004 roku a połową lipca 2007 roku przebywając w Oddziale Zewnętrznym W. B. ZK W. - B. przy ul. (...) w W., działając wbrew przepisom Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w realizacji z góry powziętego zamiaru wspólnie i w porozumieniu z A. N.

(1)PS. N. oraz nieustalonym mężczyzną kilkakrotnie nabywał w celu dalszej dystrybucji od M. W.

(3)) środki odurzające w postaci marihuany podczas gdy jak wynika z nadesłanej dokumentacji z Aresztu Śledczego W. B. i Zakładu Karnego w I. zakreślony okres czasowy nie pokrywa się z rzeczywistym okresem przebywania osadzonego wówczas Z. G. w Oddziale Zewnętrznym W. B. ZK W. B. przy ul. (...) w W., a ponadto jak wynika z dokumentacji zakładów karnych, M. W.

(3)nie było wśród odwiedzających oskarżonego a oskarżony nie korzystał z zezwoleń na czasowe opuszczenie jednostki. 2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenie tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.

(3)i uznaniu ich za wiarygodne podczas gdy analiza zeznań świadka koronnego w oparciu o nadesłaną dokumentację więzienną wskazuje że są one niewiarygodne w odniesieniu do pobytu oskarżonego Z. G. w Oddziale Zewnętrznym W. B. ZK W. B. przy ul. (...) w W., okresu zatrudnienia. Osób odwiedzających i korzystania przez oskarżonego z przepustek. III. W zakresie punktu XLVII wyroku w ramach zarzucanych oskarżonemu czynów w pkt LIX

(59)1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenie tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.

(3)i uznaniu ich za wiarygodne podczas gdy analiza całokształtu materiału dowodowego zeznań świadków G. L.

(1), D. P.

(2)i wyjaśnień oskarżonego J. D., prowadzi do wniosku, że zeznania świadka koronnego są niewiarygodne w odniesieniu co do okresu współpracy, relacji i znajomości ze świadkiem G. L.

(1)i oskarżonym J. D. IV. W zakresie punktów XLVI, XLVII, XLVIII wyroku tj. LVIILVIII (57 i 58) i LIX

(59)aktu oskarżenia w ramach zarzucanych oskarżonemu czynów 1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenie tj., art. 391 § 1 i 3 k.p.k., przez brak właściwej kontroli nad tym, czy świadek koronny M. W.

(3)nie zeznaje odmiennie niż w trakcie postępowania przygotowawczego, a także sądowego co doprowadziło do złożenia przez świadka zeznań sprzecznych z jego pierwotnymi relacjami w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, to jest wskazania równych okresów poznania, nawiązania współpracy, osób od których świadek koronny miał nabywać dla oskarżonego środki odurzające, okresu pobytu w Oddziale Zewnętrznym W. B. ZK W. B. przy ul. (...) w W., a następnie nieujawnienia tych sprzeczności i braku wezwania świadka do ustosunkowania się do tych sprzeczności, co w rezultacie uniemożliwiło należytą ocenę wiarygodności jego zeznań złożonych w trakcie rozpraw.

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenie tj., art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażającej się w braku odniesienia się merytorycznego i weryfikacji zeznań świadka koronnego w sytuacji niezgromadzenia dowodów pośrednich i bezpośrednich wskazujących na sprawstwo oskarżonego, ani w postępowaniu przygotowawczym ani w sądowym. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego K. M.:
2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka koronnego M. W.

(3), który to błąd polegał na ustaleniu winy oskarżonego i popełnienia przez niego zarzucanych mu czynów w oparciu o zeznania świadka koronnego, podczas gdy zeznania te nie powinny zostać uznane za wiarygodne z uwagi na fakt, że były one bardzo ogólne i niespójne, ponadto nie zawierały szczegółowych informacji, świadek koronny odmiennie wskazywał istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, w szczególności ilości narkotyków i płynu BMK przeznaczonego do produkcji amfetaminy, odmiennie określał oskarżonego, przez co nie sposób ustalić, jakiej osoby w rzeczywistości dotyczyły jego zeznania, co więcej, zeznania nie zostały potwierdzone żadnym innym wiarygodnym materiałem dowodowym, przez co - z uwagi na występujące w nich sprzeczności - nie powinny zostać uznane za wiarygodne i wystarczające do uznania winy K. M.; 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu wyjaśnień współoskarżonego B. B.

(6), który to błąd polegał na ustaleniu winy oskarżonego i popełnienia przez niego zarzucanych mu czynów również w oparciu o zeznania tego współoskarżonego, podczas gdy zeznania te nie powinny zostać uznane za wiarygodne z uwagi na fakt, że B. B.

(6)w przeszłości przez wiele lat nadużywał alkoholu oraz korzystał z innych używek, w czasie składania wyjaśnień przed Sądem cierpiał na poważne problemy zdrowotne, a w 2014 r. przeszedł krwotoczny udar mózgu, co spowodowało u niego zaniki pamięci i niemożność potwierdzenia składanych wcześniej wyjaśnień, a ponadto jego wyjaśnienia nie były konsekwentne i spójne, zachodziły w nich sprzeczności, różnie określał oskarżonego K. M. i nie mógł go rozpoznać, a ponadto jego wyjaśnienia nie zostały potwierdzone innymi dowodami, przez co nie powinny zostać uznane za wiarygodne i wystarczające do uznania winy K. M.; 3. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień współoskarżonego B. B.

(6)oraz świadka koronnego M. W.

(3), który to błąd polegał na uznaniu, że zeznania świadka koronnego i B. B.

(6)są spójne, podczas gdy w rzeczywistości zachodziły między nimi istotne różnice, w szczególności w zakresie ilości narkotyków, która to okoliczność ma istotne znaczenie dla ustalenia winy oskarżonego, ponadto oboje mieli problem z określeniem oskarżonego i odmiennie go określali, które to okoliczności potwierdzają, że zeznania świadka koronnego i wyjaśnienia B. B.

(6)nie są wiarygodne i nie potwierdzają się wzajemnie, przez co nie powinny zostać ocenione za wystarczające do uznania winy K. M.; 4. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka koronnego i niezasadnego przyznania im większej wiarygodności niż wyjaśnieniom B. B.

(6), który to błąd polegał na przyjęciu w wyroku ilości narkotyków i płynu BMK wskazywanych przez M. W.

(3), pomimo tego, że ilości te nie zostały potwierdzone żadnymi innymi dowodami, a z wyjaśnień B. B.

(6)wynikały ilości mniejsze, zatem Sąd — nie mogąc w żaden sposób zweryfikować prawdziwości twierdzeń obu mężczyzn i jednoznacznie stwierdzić ilości narkotyków i płynu BMK — winien był — z uwagi na fakt, iż jest to okoliczność mająca wpływ na wymiar kary - przyjąć wartości mniejsze i na tej podstawie wymierzyć oskarżonemu karę; 5. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka D. P.

(2)i W. G., który to błąd polegał na uznaniu tych zeznań za niemające znaczenia dla sprawy, podczas gdy D. P.

(2)wskazywał, że toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne z pomówienia świadka koronnego M. W.

(3)i został w tym postępowaniu uniewinniony, natomiast W. G. wskazywał, że świadek koronny często zażywał kokainę w dużych ilościach oraz opisywał jego zachowanie po spożyciu narkotyku, które to okoliczności podważają wiarygodność zeznań świadka koronnego wskazując na jego skłonność do konfabulacji, wskazywanie nieprawdziwych okoliczności w celu pomówienia innych osób, jak również wskazując na możliwość błędnego odtwarzania wydarzeń z przeszłości na skutek zażywania narkotyków. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego M. S.

(1): 1) mającą wpływ na jego treść - obrazę przepisów postępowania, a mianowicie: a) naruszenie przepisu art. 2 k.p.k., w zw. z art. 9 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 § 1 k.p.k., poprzez zaniechanie realizacji zasady dążenia do wykrycia prawdy materialnej i zaniechanie wyjaśnienia rozbieżności w depozycjach świadków M. W.

(3), B. B.

(6)i P. R.

(1), dotyczących zarzucanych oskarżonemu czynów w zakresie różnic rodzaju i ilościach narkotyków jakimi miał obracać oskarżony, które to okoliczności nasuwały poważne wątpliwości, a ich wyjaśnienie mogłoby doprowadzić do odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy w zakresie popełnienia przez oskarżonego M. S.

(1)inkryminowanych czynów, b) naruszenie przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez nie zastosowanie przez Sąd Okręgowy w Warszawie zasady swobodnej kontrolowanej oceny dowodów i popadnięcie przez Sąd w dowolność ocen w zakresie przyznania wiarygodności zeznaniom M. W.

(3)oraz błędną ocenę innych dowodów zgromadzonych w sprawie w tym w szczególności zeznań P. R.

(1), z których wynika, że M. S.

(1)nigdy nie brał udziału w obrocie płynem BMK, ani heroiną to jest niedopełnieniu określonego przepisem art. 410 k.p.k. obowiązku wydania orzeczenia w oparciu o całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego w niniejszej sprawie;

1. c)naruszenie przepisu art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego wbrew naczelnej regule procesu karnego - in dubio pro reo;
2. d)naruszenie przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 1 k.p.k., polegającą na naruszeniu, wyrażonej tym przepisem zasady swobodnej lecz kontrolowanej oceny dowodów oraz zasady domniemania niewinności, poprzez popadnięcie przez Sąd w dowolność w zakresie oceny szeregu okoliczności przemawiających za tym, że w przedmiotowej sprawie zgromadzone, sprzeczne dowody w postaci zeznań świadków a nie są wystarczające do wykazania winy M. S.

(1)w zakresie inkryminowanych czynów. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego S. O.

(1): - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na treść orzeczenia, poprzez przyjęcie, iż oskarżony popełnił zarzucane mu w pkt. LXVI, LXVII czyny. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego R. M. : 1) mające wpływ na jego treść - obrazę przepisów postępowania, to jest: a) naruszenie przepisu art. 7 k.p.k., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i popadnięcie przez Sąd Okręgowy w Warszawie, XVIII Wydział Karny w dowolność ocen w szczególności w zakresie uznania za wiarygodne zeznań świadków M. W.

(3)i M. J.

(3), których to relacje były wzajemnie sprzeczne, nieprecyzyjne i jako takie nie pozwalały na wydanie wyroku skazującego w stosunku do oskarżonego R. M.; b) naruszenie przepisu art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. poprzez niedopełnienie obowiązku wydania orzeczenia w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, a nadto nie zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia koniecznych elementów, a przede wszystkim szczegółowego wskazania, jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej materii oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a także brak wyjaśnienia sprzeczności pojawiających się w zeznaniach świadków: M. W.

(3)i M. J.

(3);

1. c)naruszenie przepisu art. 5 § 2 k.p.k. przez rozstrzygnięcie zachodzących w sprawie wątpliwości dotyczących rzekomego wprowadzenia do obrotu znacznych ilości środków odurzających wyłącznie na niekorzyść oskarżonego R. M.; i w efekcie 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydanego orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść i polegał na nietrafnym ustaleniu, że oskarżony R. M. dopuścił się zarzuconych mu czynów, w sytuacji, gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do odmiennego wniosku. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego P. W.: 1. obrazy przepisów postępowania, które miały wpływ na treść wyroku, a to: - art. 2 par.2 k.p.k., art. 5 par.2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 391 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 424 k.p.k. wyrażającą się w dokonaniu dowolnej, wręcz subiektywnej oceny dowodów, polegającej w szczególności na:
2. a)bezwarunkowym przyznaniu prymatu wiarygodności zeznaniom świadka koronnego M. W.

(3)oraz świadkowi B. B.

(6)korzystającemu z dobrodziejstwa art.60 k.k., przy jednoczesnym zdyskredytowaniu wszelkich dowodów pozostających z nimi w sprzeczności, pomimo, iż winny być one oceniane z dużą dozą ostrożności;

1. b)bezpodstawnym zdyskredytowaniu wyjaśnień oskarżonego P. W., który konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i składał wyjaśnienia na okoliczność stawianych mu zarzutów;
2. c)braku precyzyjnej podstawy faktycznej i prawnej wyroku, polegającej na nie wskazaniu jakie dowody legły u podstaw konkretnych ustaleń Sądu. 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, poprzez uznanie winy oskarżonego P. W., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza by dopuścił się on zarzucanych mu czynów. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego M. W.

(2): 1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka koronnego M. W.

(3), który to błąd polegał na ustaleniu winy oskarżonego i popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu wyłącznie w oparciu o zeznania świadka koronnego, podczas gdy zeznania te nie powinny zostać uznane za wiarygodne z uwagi na fakt, że były one niespójne, ponadto nie zawierały szczegółowych informacją, świadek koronny odmiennie wskazywał istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, w szczególności ilości narkotyków, nie potrafił wyjaśnić w jaki sposób obliczył te ilości i skąd wynikają różnice, co więcej, zeznania nie zostały potwierdzone żadnym innym wiarygodnym materiałem dowodowym, przez co — z uwagi na występujące w nich sprzeczności -nie powinny zostać uznane za wiarygodne i wystarczające do uznania winy M. W.

(2); 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka D. P.

(2)i W. G., który to błąd polegał na uznaniu tych zeznań za niemające znaczenia dla sprawy, podczas gdy D. P.

(2)wskazywał, że toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne z pomówienia świadka koronnego M. W.

(3)i został w tym postępowaniu uniewinniony, natomiast W. G. wskazywał, że świadek koronny często zażywał kokainę w dużych ilościach oraz opisywał jego zachowanie po spożyciu narkotyku, które to okoliczności podważają wiarygodność zeznań świadka koronnego wskazując na jego skłonność do konfabulacji, wskazywanie nieprawdziwych okoliczności w celu pomówienia innych osób, jak również wskazując na możliwość błędnego odtwarzania wydarzeń z przeszłości na skutek zażywania narkotyków; 3. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka koronnego i niezasadnego nieuwzględnienia wynikających z nich różnic w podawanych ilościach narkotyków oraz przyjęcie w rozstrzygnięciu ilości większych pomimo tego, że w czasie postępowania/sądowego M. W.

(3)wskazał mniejsze ilości marihuany i kokainy, które rzekomo sprzedał M. W.

(2)i w zeznaniach wskazywał, że ilości te mogły być mniejsze niż wskazane na początku i zawarte w zarzutach, to znaczy wskazał, że łączna ilość kokainy wynosiła 15 kg, natomiast łączna ilość marihuany mogła być o 20 kg mniejsza, zatem Sąd - nie mogąc w żaden sposób zweryfikować prawdziwości twierdzeń świadka i jednoznacznie stwierdzić ilości narkotyków - winien był - z uwagi na fakt, iż jest to okoliczność mająca wpływ na wymiar kary - przyjąć wartości mniejsze i na tej podstawie wymierzyć oskarżonemu karę. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego M. B.: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu przez Sąd I Instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na uznanie, że Oskarżony M. B. dopuścił się czynów z art. 56 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 kk, podczas gdy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego; - obrazy przepisów prawa karnego procesowego, które miały wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności art. 5 §2 kpk, art. 7 kpk oraz 410 kpk polegające na dokonaniu oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów przede wszystkim poprzez niesłuszne przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom świadka koronnego M. W.

(3)oraz tzw. małego świadka koronnego B. B.

(6)w zakresie: • odpłatnego nabywania przez M. B. od M. W.

(3)i B. B.

(6)celem dalszej dystrybucji substancji psychotropowych w postaci marihuany, amfetaminy i heroiny w znacznych ilościach; • pośredniczenia w transakcji pomiędzy M. W.

(3)w wyniku której M. W.

(3)nabył znaczną ilość środków odurzających w postaci marihuany; • uznania, w myśl art. 65 §1 k.k., iż M. B. uczynił sobie z popełnianych przestępstw stałe źródło dochodów; • nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego w postaci wyjaśnień Oskarżonego jak i braku jakichkolwiek innych dowodów, notatek czy też zarejestrowanych rozmów i in. mogących przemawiać za tezą o dystrybucji tak ogromnych ilości substancji psychotropowych jak i o stałej współpracy z M. W.

(3)i B. B.

(6)w pośredniczeniu w transakcjach substancji psychotropowych. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego M. S.

(2): 1. naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnym zastosowaniu art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w sytuacji, w której Sąd I instancji ustalił, że oskarżony M. S.

(2)przeznaczał heroinę na własny użytek, udzielał innym osobom oraz odsprzedawał głównie osobom uzależnionym; 2. mającą wpływ na jego treść obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. i art. 4 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów z wyjaśnień oskarżonego M. S.

(2), a także, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów z wyjaśnień i zeznań świadków M. W.

(3)i B. B.

(6); 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym uznaniu, że oskarżony M. S.

(2)uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających oraz, że pobierał od M. W.

(3)i B. B.

(6)heroinę do tzw. „sprzedaży komisowej”, jak również, błędnym uznaniu, że oskarżony zbywał heroinę innym osobom, z czego uczynił sobie stałe źródło dochodu. III. naruszenie powagi rzeczy o sądzonej w zakresie skazania oskarżonego M. S.

(2)za czyn popełniony w okresach od maja do czerwca 2005 roku oraz w dniach 12-19 grudnia 2005 roku, za które to czyny oskarżony M. S.

(2)został już skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie z dnia 2 lipca 2007 r. w sprawie sygn. akt: II K 360/06. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonej M. S.

(3): 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który niewątpliwie miał wpływ na treść wyroku na skutek nieuzasadnionej odmowy wiarygodności w całości wyjaśnieniom oskarżonej M. S.

(3), dotyczących przekazania jej raz przez M. W.

(3)pod nieobecność męża „torebki z brązowym proszkiem”; uwzględnienie w pełni wyjaśnień oskarżonej M. S.

(3)skutkowałoby ustaleniem innego stanu faktycznego, niż to uczynił Sąd, zwłaszcza w kontekście ustalenia ilości narkotyków przekazanych przez M. W.

(3), ich rodzaju, rzekomej pomocy M. W.

(3)oskarżonej M. S.

(3); 2. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary w wysokości 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł, zważywszy iż oskarżona przyjęła w ramach rzekomej pomocy od świadka M. W.

(3)jednorazowo środki odurzające w małej ilości, o wartości rynkowej 200 zł, będąc w trudnej sytuacji osobistej po tymczasowym aresztowaniu męża, oskarżona sama sprawowała opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, a zatem wymiar kary powinien być łagodniejszy. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego J. K.

(2): 1. mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. art 7 KPK w zw. z art. 410 KPK wynikającą z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie ich/jednostronnej, wybiórczej i dowolnej analizy z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, oraz > oparcie się w istocie jedynie na treści zeznań świadka koronnego M. W.

(3), z jednoczesnym uznaniem za niewiarygodne treści wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w jakim sprzeczne one były z treścią zeznań świadka M. W.

(3), podczas gdy zeznania świadka koronnego, złożone na różnych etapach niniejszej sprawy uznać należy za pozbawione przymiotu wiarygodności w newralgicznych dla sprawy fragmentach jako niespójnie i wewnętrznie sprzeczne; > przyjęcie, że wyjaśnienia oskarżonego nie są w pełni wiarygodne i spójne w sytuacji, gdy prawidłowa ich analiza w zestawieniu z zeznaniami świadka koronnego M. W.

(3)na różnych etapach postępowania prowadzić powinna do wniosku, iż są one zupełne, logiczne i korespondują z pozostałą częścią materiału dowodowego, za wyjątkiem w pewnym zakresie zeznań świadka koronnego, których z kolei nie można w pełni obdarzyć przymiotem wiarygodności; 2. mające wpływ na treść orzeczenia błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegające na > bezpodstawnym ustaleniu przez Sąd, że oskarżony „uczestniczył w obrocie nie mniej niż kilkudziesięciu kilogramów heroiny", podczas gdy analiza materiału dowodowego zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku o braku możliwości uczestniczenia przez oskarżonego w obrocie narkotykami na tak wielką skalę, przy uwzględnieniu czasokresu przypisanego oskarżonemu czynu (2002 - 2006) oraz faktu, że był on w tym czasie osobą silnie uzależnioną od środków odurzających, wielokrotnie poddawaną leczeniu od uzależnienia od heroiny; > bezpodstawnym ustaleniu przez Sąd, że oskarżony „z popełnianego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu", podczas gdy wniosek ten w żadnym razie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tym bardziej, że stopa życiowa oskarżonego w tym czasie nie uległa jakiejkolwiek poprawie > bezpodstawnym ustaleniu w uzasadnieniu wyroku (s. 16 uzasadnienia wyroku), że „jak spotkali się ponownie w 2002 roku oskarżony oświadczył, że dalej zajmuje się handlem heroiną z tym, że przeszedł na ilości hurtowe”, podczas gdy wypowiedź ta została wyrażona przez M. W.

(3)w odniesieniu do ponownego spotkania z J. K.

(2), kiedy to właśnie M. W.

(3)przeszedł na ilości hurtowe; 3. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego w sytuacji, gdy: > bezwzględna kara pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy jest w stopniu oczywistym nieadekwatna i jawi się jako nadmiernie dolegliwa mając na uwadze w szczególności okoliczności dotyczące bezpośrednio osoby oskarżonego; > kwalifikacja przyjęta przez Sąd pozwalała na orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (zwłaszcza przy hipotetycznej, koniecznej eliminacji z opisu czynu art. 65 § 1 KK) wobec niecelowości wymierzania wobec oskarżonego bezwzględnej kary pozbawienia wolności po upływie 12 lat (!!!!) od popełnienia przypisanego mu czynu, mając tym bardziej na uwadze zmiany jakie zaszły w postępowaniu oskarżonego, w postaci „odcięcia się" przez niego od towarzystwa związanego ze środkami odurzającymi, kontynuacji nauki, ukończenia szkoły wyższej oraz rozpoczęcia działalności gospodarczej związanej z grafiką komputerową. Zarzuty apelacji adw. M. Ł., obrońcy oskarżonego Ł. B.: - obrazy prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5, art. 7 i art. 410 kpk poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie w sposób całkowicie dowolny, że na podstawie zebranego materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków, w tym przede wszystkim świadka koronnego M. W.

(3)i pozostałych materiałów oraz zgromadzonych w sprawie dowodów bezspornie wynika, iż oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego nie daje podstaw do jednoznacznego wyciągnięcia takiego wniosku, a wszelkie wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść oskarżonego; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na treść tego orzeczenia polegający na bezzasadnym daniu wiary zeznaniom świadka koronnego, które nie zostały poparte innymi dowodami, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, w sytuacji gdy ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji prowadzą do całkowicie odmiennych wniosków. Zarzuty apelacji adw. G. N., obrońcy oskarżonego Ł. B.: 1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka koronnego M. W.

(3), który to błąd polegał na ustaleniu winy oskarżonego i popełnienia przez niego zarzucanych mu czynów w oparciu o zeznania świadka koronnego, podczas gdy zeznania te nie powinny zostać uznane za wiarygodne z uwagi na fakt, że były one bardzo ogólne i niespójne, ponadto nie zawierały szczegółowych informacji, świadek koronny odmiennie wskazywał istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, w szczególności ilości narkotyków, co więcej, zeznania nie zostały potwierdzone żadnym innym wiarygodnym materiałem dowodowym, przez co - z uwagi na występujące w nich sprzeczności - nie powinny zostać uznane za wiarygodne i wystarczające do uznania winy Ł. B.; 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka D. P.

(2)i W. G., który to błąd polegał na uznaniu tych zeznań za niemające znaczenia dla sprawy, podczas gdy D. P.

(2)wskazywał, że toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne z pomówienia świadka koronnego M. W.

(3)i został w tym postępowaniu uniewinniony, natomiast W. G. wskazywał, że świadek koronny często zażywał kokainę w dużych ilościach oraz opisywał jego zachowanie po spożyciu narkotyku, które to okoliczności podważają wiarygodność zeznań świadka koronnego wskazując na jego skłonność do konfabulacji, wskazywanie nieprawdziwych okoliczności w celu pomówienia innych osób, jak również wskazując na możliwość błędnego odtwarzania wydarzeń z przeszłości na skutek zażywania narkotyków; 3. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu wyjaśnień współoskarżonego B. B.

(6), który to błąd polegał na ustaleniu winy oskarżonego i popełnienia przez mego zarzucanych mu czynów również w oparciu o zeznania tego współoskarżonego, podczas gdy zeznania te nie powinny zostać uznane za wiarygodne z uwagi na fakt, że B. B.

(6)w przeszłości przez wiele lat nadużywał alkoholu oraz korzystał z innych używek, w czasie składania wyjaśnień przed Sądem cierpiał na poważne problemy zdrowotne, a w 2014 r. przeszedł krwotoczny udar mózgu, co spowodowało u niego zaniki pamięci i niemożność potwierdzenia składanych wcześniej wyjaśnień, a ponadto jego wyjaśnienia nie były konsekwentne i spójne, zachodziły w nich sprzeczności, określał pseudonimem oskarżonego także inną osobę, a ponadto jego wyjaśnienia nie zostały potwierdzone innymi dowodami, przez co nie powinny zostać uznane za wiarygodne i wystarczające do uznania winy Ł. B.; 4. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień współoskarżonego B. B.

(6)oraz świadka koronnego M. W.

(3), który to błąd polegał na uznaniu, że zeznania świadka koronnego i B. B.

(6)są spójne, podczas gdy w rzeczywistości zachodziły między nimi istotne różnice, w szczególności w zakresie ilości narkotyków, która to okoliczność ma istotne znaczenie dla ustalenia winy oskarżonego, które to okoliczności potwierdzają, że zeznania świadka koronnego i wyjaśnienia B. B.

(6)nie są wiarygodne i nie potwierdzają się wzajemnie, przez co nie powinny zostać ocenione za wystarczające do uznania winy Ł. B.; 5. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść a będący skutkiem naruszenia przez Sąd art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka koronnego i niezasadnego przyznania im większej wiarygodności niż wyjaśnieniom B. B.

(6), który to błąd polegał na przyjęciu w wyroku ilości amfetaminy i marihuana wskazywanych przez M. W.

(3), pomimo tego, że ilości te nie zostały potwierdzone żadnymi innymi dowodami, a z wyjaśnień B. B.

(6)wynikały ilości mniejsze, zatem Sąd - nie mogąc w żaden sposób zweryfikować prawdziwości twierdzeń obu mężczyzn i jednoznacznie stwierdzić ilości narkotyków - winien był - z uwagi na fakt, iż jest to okoliczność mająca wpływ na wymiar kary - przyjąć wartości mniejsze i na tej podstawie wymierzyć oskarżonemu karę. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego R. G.: 1) obrazy przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.: a) art. 7 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, wyrażającą się w wadliwym uznaniu zeznań świadka koronnego M. W.

(3)wiarygodne podczas gdy jego zeznania są niekonsekwentne a przez to niewiarygodne, z jednoczesnym zbagatelizowaniem faktu, iż z zeznań tego świadka jednoznacznie wynika, że szukał zemsty na R. G. za to, że rzekomo z nim zdradziła go jego ówczesna narzeczona, a obecnie żona, co w rezultacie rzutuje na wiarygodność zeznań tego świadka w kontekście udziału oskarżonego R. G. w przedmiotowych zdarzeniach, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych skutkującego przypisaniem oskarżonemu R. G. sprawstwa zarzucanych mu czynów, b) art. 7 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, wyrażającą się w wadliwym uznaniu wyjaśnień oskarżonego R. G. za niewiarygodne i przyjęcie, że stanowiły one jedynie przyjętą przez niego linię obrony podczas gdy są one jasne, konsekwentne i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym w tym przede wszystkim w opinii psychiatrycznej dotyczącej oskarżonego, z której wynika że jest on uzależniony od środków psychotropowych co potwierdza wyjaśnienia oskarżonego, że zaopatrywał się w narkotyki u M. W.

(3)jedynie na własne potrzeby, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych skutkującego przypisaniem oskarżonemu R. G. sprawstwa zarzucanych mu czynów, c) art. 424 § 2 kpk poprzez nie odniesienie się w treści uzasadnienia wyroku do zindywidualizowanych okoliczności, które sąd miał na względzie przy wymiarze poszczególnych kar oraz kary łącznej wymierzonej względem oskarżonego R. G. oraz całkowity brak uzasadnienia wysokości nałożonego na oskarżonego przepaści korzyści majątkowej, nie znajdującego poparcia w żadnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, co wskazuje na istotne braki w uzasadnieniu uniemożliwiające kontrolę instancyjną w/w wyroku. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego A. M.: 1. art. 4 k.p.k., 7 k.p.k. oraz 410 k.p.k., polegające na naruszeniu zasady swobodnej kontrolowanej oceny materiału dowodowego i popadnięciu w dowolność ocen w zakresie, w jakim Sąd Okręgowy uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego A. M., a bezkrytycznie uznał za wiarygodne depozycje M. W.

(3), pomimo, że są one niekonsekwentne, sprzeczne na poszczególnych etapach postępowania co do ilości narkotyków nabywanych przez oskarżonego jak również dat i miejsc w których przekazywane były A. M. środki odurzające, a w konsekwencji obrazy tych przepisów także: 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który miał wpływ na treść orzeczenia, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż oskarżony A. M. popełnił czyn zarzucony mu w punkcie XCVI

(96)aktu oskarżenia.

1. obrazy przepisu prawa materialnego, a mianowicie: - art. 65 § 1) k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy popełniony przez oskarżonego czyn zakwalifikowany z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie wypełniał znamion tego przepisu, a w szczególności, w prawidłowo ustalonym przez Sąd stanie faktycznym brak było podstaw do przyjęcia, iż oskarżony A. M. z popełnienia zarzucanego mu czynu uczynił sobie stałe źródło dochodu, co skutkowało wyeliminowaniem przez Sąd orzekający z opisu czynu zwrotu „który to narkotyk następnie zbywał nieustalonym osobom, wprowadzając do obrotu znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny”. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego Z. K.:
2. obrazy przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 25.06.1997 r. o świadku koronnym poprzez jego nieuwzględnienie pomimo, że M. W.

(3)kierował zorganizowaną grupą przestępczą, wobec czego jego zeznania nie powinny stanowić podstawy ustaleń faktycznych w sprawie.

1. obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj.: 2.
2. art. 4 k.p.k., 5 k.p.k., 6 k.p.k., 7 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez: 2.1.
3. dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób niepełny, wybiórczy i dowolny, a nie swobodny, pomijający okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego oraz analizę sprawy dokonaną wbrew całokształtowi materiału dowodowego, sprowadzające się do uznania, że Z. K. brał udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci kokainy podczas, gdy całokształt okoliczności sprawy, ocenionych zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logiki nie pozwalają na przypisanie mu zarzucanych aktem oskarżenia przestępstw; 2.1.
4. uznanie świadka oskarżenia M. W.

(3)za wiarygodne i rzeczowe źródło dowodowe, podczas, gdy w jego zeznaniach występują rozbieżności i nieścisłości (na które zwracał uwagę sam oskarżony B. B.

(6)), niepozwalające na dokonywanie w oparciu o składane przez niego depozycje konkretnych ustaleń w sprawie; 2.1.3. nieuwzględnienie w ustaleniach dotyczących funkcjonowania zorganizowanej grupy przestępczej okoliczności, iż grupą tą kierował świadek koronny M. W.

(3)i oskarżony B. B.

(6). Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonej J. K.

(3): 1) Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie obu czynów opisanych w pkt. 29 aktu oskarżenia, tj. w pkt. XCIX

(99)i pkt C

(100), który miał wpływ na jego treść polegający na całkowicie nieprawidłowym przyjęciu, iż zgromadzone w toku postępowania dowody i ustalone okoliczność, dają podstawy do uznania, iż oskarżona J. K.

(3)w ramach rzucanych jej obu czynów swoim zachowaniem wyczerpała znamiona występku z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art 12 kk w zw. z art 65§ 1 kk, co skutkowało skazaniem oskarżonej J. K.

(3)za oba z zarzucanych jej czynów, podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu materiału dowodowego przeprowadzona przy uwzględnieniu wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności zaś właściwa ocena wszystkich dowodów, w tym zeznań i wyjaśnień świadka koronnego M. W.

(3)i zeznań B. B.

(6)„małego świadka koronnego” korzystającego z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania i uznania ww. oskarżonej winy i sprawstwa obu czynów; 2) obrazy przepisów postępowania, tj. art. 2 §2 kpk art. 7 kpk, art. 92 kpk mających wpływ na treść orzeczenia polegającą na ukształtowaniu przez Sąd meriti przekonania o sprawstwie i winie osk. J. K.

(3)nie na całokształcie okoliczności ujawnionych w postępowaniu mających znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i ich prawidłowej, swobodnej, a nie dowolnej ocenie, ale wyłącznie - i to wybiórczo - na podstawie zeznań i wyjaśnień świadka koronnego M. W.

(3)i zeznań B. B.

(6)korzystającego z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary i ich bezkrytycznej ocenie oraz uznaniu za w pełni wiarygodne i wartościowe bez jakiegokolwiek ich potwierdzenia w zeznaniach innych osobowych źródeł dowodowych, pomimo ich wewnętrznej i zewnętrznej sprzeczności, niezgodności z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz błędnym nie daniu wiary w jakiejkolwiek części z wyjaśnień oskarżonej konsekwentnie nieprzyznającej się do winy podczas gdy: a) nie zostały wyjaśnione okoliczności i motywy po raz kolejny podjęcia w dniu 10 lipca 2007 r. przez świadka M. W. współpracy z Centralnym Biurem Śledczym Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości1 Narkotykowej Komendy Głównej Policji Zarządu w W., skoro dzień wcześniej, w dniu 09 lipca 2007 r. M. W.

(3)został zatrzymany przez funkcjonariuszy z KRP W. III, a w dniu 13 czerwca 2008 r. na okazanej podejrzanemu M. W.

(3)w spr. o RSD-100/07.PR-IV-X.Ds.-10/07 tablicy poglądowej nr 109 z sześcioma zdjęciami kobiet M. W.

(3)nie rozpoznał J. K.

(3), której zdjęcie oznaczono nr „4" (k.8297), a nadto z ujawnionej notatki urzędowej funkcjonariusza CBŚ KGP z dnia 11 czerwca 2008 r. jednoznacznie wynika, iż dopiero na podstawie systemu teleinformatycznego policji zostały ustalone dane personalne osoby o której podejrzany M. W.

(3)mówił w swoich wyjaśnieniach jako „żona C." lub „(...)” (np. k. 1127-1130), a którą okazała się być J. K.

(3)(k. 7915), a J. K.

(3)podczas konfrontacji z M. W.

(3)także oświadczyła, że nie zna M. W.

(3)(t. CXIII, k.39-42) oraz w zabezpieczonym notatniku i telefonie komórkowym M. W.

(3)(k.9934-9947) nie znaleziono żadnych zapisów i rozliczeń dot. osoby J. K.

(3), co stoi w sprzeczności z zarzucanym w jej pkt 29 a.o. i przypisanym jej w pkt. C

(100), wyroku czynem, iż oskarżona miała nabywać w celu dalszej dystrybucji heroinę także od M. W.

(3), który zeznając na rozprawie w 2015 r. już jako świadek koronny od dnia 09 lutego 2010 r. kategorycznie podał, iż „ja nigdy jej nie przekazywałem narkotyków” i „bezpośrednio z nią nie miałem żadnych transakcji”(k.23695), a całą wiedzę dot. J. K.

(3)czerpał od osk. B. B.

(6)(k. 23695); b) Sąd meriti całkowicie pominął zeznania świadka B. B.

(6)złożone na rozprawie w dniu 19 marca 2012 r., iż J. K.

(3)w 2003 roku brała i ode mnie małe ilości heroiny głównie po 10 gram. W sumie około 150 gram. Akurat wczoraj czytałem a/o i to mi utkwiło w pamięci i tylko dlatego podaję dokładne ilości” , a dzień później na rozprawie 20 marca 2012 r. świadek B. B.

(6)uszczegóławiając uprzednie zeznania podał Sądowi, iż „ja nie prowadziłem żadnych zapisków z przeprowadzanych przeze mnie transakcji” podczas przy ocenie wiarygodności zeznań i wyjaśnień tego świadka, tak jak świadka koronnego zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego są niewątpliwie co do zasady bardziej wiarygodne niż składane po kilkunastu latach od zdarzenia wobec powszechnie uznanej i sprawdzonej wiedzy, iż pamięć człowieka, w tym także świadka traci na ostrości z upływem czasu przez co staje się coraz mniej szczegółowa i wiarygodna, a coraz bardziej subiektywna, wątpliwa, a nawet autosugestywna, jak mogło mieć miejsce w przypadku świadków M. W.

(3)i B. B.

(6). z ostrożności procesowej na wypadek nie uwzględnienia przez Sąd odwoławczy podniesionych powyżej zarzutów i uznaniu sprawstwa i winy oskarżonego podnoszę także zarzut: 3) rażąco niewspółmiernej kary jednostkowej kary łącznej 1 (jednego) roku pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej na okres 3 (trzech) lat tytułem próby i łącznej kary grzywny w wymiarze 70 (siedemdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) zł, w sytuacji stale pogarszającego się stanu zdrowia oskarżonej ze diagnozowanym niedowładem nóg, z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności bez możliwości podjęcia pracy, po przebytych sepsach i czekającą na kolejne operacje, z rentą i dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej kwocie 1060 zł miesięcznie i bez majątku, to nawet najniższa kara jest niewspółmiernie surowa wobec orzeczenia grzywny rażąco przekraczającej obiektywne możliwości finansowe oskarżonej, które nie jest w stanie realnie ponieść, co uzasadnia orzeczenie ich w zdecydowanie niższej, adekwatnej wysokości, by nie pogłębiać niezaspokajania już i tak podstawowych potrzeb życiowych oskarżonej. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego B. B.

(4): I. obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj.:

1. art. 7 k.pk - poprzez dokonanie istotnych ustaleń w sprawie w sposób dowolny, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego a w konsekwencji uznanie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu w toku postępowania czynów w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do takiej konstatacji,
2. art. 7 k.p.k. - poprzez dokonanie oceny dowodu z zeznań świadków bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego a w konsekwencji uznanie ich za spójne i wiarygodne w sytuacji gdy jedynie w sposób pozorny wzajemnie ze sobą korespondują,
3. art. 7 k.p.k. - poprzez dowolne nie danie wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części w której wskazywał on, iż to jednak nie on popełnił zarzucane mu aktem oskarżenia czyny,
4. art. 7 k.p.k. i art. 5 par. 2 k.p.k. - poprzez dowolną ocenę zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego i nierozstrzygnięcie o pojawiających się wskutek tych rozbieżnych zeznań wątpliwości na korzyść oskarżonego, w sytuacji gdy wątpliwości tych nie dało się skutecznie usunąć w toku postępowania. II. obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.:
5. mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a polegający na ustaleniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika wniosek przeciwny. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonej K. D.

(2): 1) obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na nierozważeniu w sposób obiektywny lecz dowolny całości zebranego materiału dowodowego i skazanie oskarżonej przy uznaniu za wiarygodne zeznań świadka W., w sytuacji gdy żadna z pozostałych stron ani żaden inny dowód nie potwierdza okoliczności popełnienia zarzuconego czynu ani wskazanych ilości przekazanych środków odurzających; 2) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, wynikający z dowolnej oceny dowodów, polegający na przyjęciu, iż zebrany i ujawniony w przedmiotowym postępowaniu materiał dowodowy, w tym w szczególności zeznania świadka W. w oparciu o którego to zeznania Sąd I Instancji poczynił praktycznie całokształt ustaleń faktycznych upoważnia do uznania winy i popełnienia przypisanych oskarżonej czynów, podczas gdy prawidłowa i dogłębna analiza całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie w żadnym razie nie pozwala na potwierdzenie procederu obrotu środkami odurzającymi przez oskarżoną, trwającego prawie 10 lat. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego B. W.: - obrazy przepisów postępowania karnego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 6, 7, 410, 424 § 1-2 oraz art. 440 k.p.k. polegające na poczynieniu ustaleń faktycznych (Wyłącznie)w oparciu o wyjaśnienia i zeznania świadka koronnego M. W.

(3), które miały charakter wyjaśnień oraz zeznań obciążających o charakterze sensu largo, bez podania jakichkolwiek konkretnych, sprawdzalnych szczegółów, bez potwierdzenia innymi dowodami, zwłaszcza bez sprawdzenia linii obrony oskarżonego, czego nie uczyniły organy ścigania, co spowodowało, że ów błąd w postaci pozyskania dowodów obowiązkowych przeniknął do postępowania sądowego, toteż prawo do obrony oskarżonego zostało poważnie naruszone, a tym samym zasada „uczciwego procesu”, zwłaszcza że motywy zaskarżonego orzeczenia nie omawiają poważnych luk materiału dowodowego i nie dokonują analizy istniejących wątpliwości, przez co zaskarżone orzeczenie należało ocenić, jako rażąco niesprawiedliwe. - orzeczenie rażąco surowej kary za przypisany oskarżonemu występek, bez dostatecznego uwzględnienia, iż miał on miejsce przeszło dziesięć lat wstecz, oskarżony po odzyskaniu wolności (11 kwietnia 2012r.) zachowuje się bez zarzutu, zmienił dotychczasowe życie, założył rodzinę, posiada bardzo dobre opinie, pracuje, które to zachowanie jednoznacznie wskazuje, że zerwał z dotychczasowym środowiskiem, toteż zasługuje na znacznie łagodniejsze potraktowanie w zakresie orzeczonej kary pozbawienia wolności, którą adekwatną będzie kar dwóch lat. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego M. G.

(1): 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu przez Sąd I Instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na uznanie, że oskarżony M. G.

(1)dopuścił się czynu z art. 56 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 kk, podczas gdy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego; 2) obrazy przepisów prawa karnego procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności art. 5 §2 kpk, art. 7 kpk oraz 410 kpk polegającą na dokonaniu oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów przede wszystkim poprzez niesłuszne przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom świadka koronnego M. W.

(3)w zakresie: • odpłatnego nabywania przez M. G.

(1)od M. W.

(3)celem dalszej dystrybucji substancji psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości 20 kg; • uznania, w myśl art. 65 §1 kk, iż M. G.

(1)uczynił sobie z popełnianych przestępstw stałe źródło dochodów w szczególności w sytuacji, kiedy w akcie oskarżenia brak jest kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu z art. 65 §1 kk zaś okres w którym oskarżony miał rzekomo dystrybuować te substancje wynosił zaledwie 4 miesiące zaś oskarżony miał swoje stałe źródło utrzymania w postaci prowadzonego gospodarstwa rolnego oraz hodowli psów i kotów; • nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego w postaci wyjaśnień oskarżonego jak i braku jakichkolwiek innych dowodów w postaci zeznań świadków, notatek, zarejestrowanych rozmów i in. mogących przemawiać za tezą o dystrybucji tak ogromnych ilości substancji psychotropowych jak i o stałej współpracy z M. W.

(3)w pośredniczeniu w transakcjach substancji psychotropowych. 3) całkowite pominięcie przez Sąd I Instancji okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego takich jak brak wcześniejszej karalności za podobne przestępstwa, wzorowa opinia o oskarżonym w AŚ w R. w trakcie 2 letniego aresztu (same wnioski nagrodowe bez kar i nagan), wzorowe postępowanie oskarżonego w trakcie trwania postępowania i brak jakichkolwiek konfliktów z prawem, prawidłowa sytuacja rodzinna i wychowawcza oraz zawodowa oskarżonego, stałe źródło utrzymania w formie działalności rolniczej i prowadzonej hodowli psów rasy owczarki belgijskie i kotów syberyjskich, co powinno być przez Sąd uwzględnione i przy uznaniu sprawstwa oskarżonego winno przekładać się na istotne zmniejszenie orzeczonego wymiaru kary; 4) rażącą niewspółmierność orzeczonej w stosunku do oskarżonego kary w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności w konfrontacji z orzeczoną karą pozbawienia wolności w stosunku do innych współoskarżonych, w stosunku do których przy tożsamym zarzucie obrotu środkami odurzającymi w ilościach nie mniejszej niż 20 kg orzeczona została kara pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ n iezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne lub niezasadne. Z treści wywiedzionych środków odwoławczych wynika, że skarżący obrońcy oskarżonych przede wszystkim kwestionują ocenę materiału dowodowego, wykluczając wiarygodność depozycji świadka koronnego M. W.

(3), wywodząc z tego brak możliwości poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych. Powtarzającym się zarzutom towarzyszy szeroko przytoczone orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów powszechnych określające kryteria wiarygodności zeznań świadka koronnego, należące do kanonu w zakresie tej sfery interpretacji normy art.7 k.p.k. Formułowane na jego tle zarzuty nie respektowania dyrektyw oceny dowodów odnoszą się do nich wybiórczo, gdyż w sposób abstrahujący od całego kontekstu dowodowego, w sposób instrumentalnie podporządkowany tezom wywiedzionych apelacji. Natomiast zarówno treść dowodów, jak i ich ocena, odzwierciedlone w pisemnych motywach wyroku wskazują, że odpowiadają one wymogom zawartym w cytowanych przez skarżących orzeczeniach. Z uzasadnienia wyroku wynika istotnie, że podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie stanowiły głównie zeznania świadka koronnego M. W.

(3). Kwestionowanie wiarygodności świadka koronnego z powodu jego przestępczej przeszłości w aspekcie etycznym, jak i poprzez podnoszenie argumentu profitu w postaci uniknięcia za nie pełnej odpowiedzialności nie może być skuteczne, wszak nie tyle kwestionuje wartość dowodu, co instytucję świadka koronnego, przeciwstawiając wskazane względy jej pragmatyzmowi. Tym samym formułowane na tym poziomie ogólności zarzuty odnoszące się do motywacji, bez konkretnych, udowodnionych i przekonujących fatów nie mogą być skuteczne. Zauważyć należy, że skarżący nie kwestionują wiedzy i związku (...) z działalnością przestępczą. Wynikająca z dowodów niniejszego postępowania, opisana przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku działalność przestępcza datowana od końca lat 90-tych ubiegłego wieku, jako członka różnych grup przestępczych, lub współpracującego z nimi, dotyczyła przede wszystkim handlu wszystkimi rodzajami narkotyków i produkcji amfetaminy, jak też handlu płynami i odczynnikami służącymi do produkcji amfetaminy. Sąd wskazał, że brał on udział w produkcji w dwóch laboratoriach około tony amfetaminy sprzedał i kupił około 400 kg kokainy, około pół tony heroiny, amfetaminę w ilościach przekraczających tonę, około dwóch ton marihuany i 200 000 do 300 000 tabletek ecstasy a także w przemycie kokainy i heroiny oraz sprzedaży tysiąca litrów płynu BMK i 100 l płynu PMK. Jego depozycje dotyczą dokonywanych na przestrzeni około 10 lat działań przestępczych uczestniczących w tym osób. Sąd wskazał, że M. W.

(3)w toku wielokrotnych, w tym składanych przed sądem, zeznań i wyjaśnień, eksperymentów procesowych i konfrontacji opisał bardzo szczegółowo od kogo nabywał środki odurzające i substancje psychotropowe, komu je zbywał, podawał rodzaje a także wskazywał cechy czy jakość substancji. Podawał ceny transakcyjne poszczególnych narkotyków i wskazywał okoliczności, od których były uzależnione, czy z których wynikały. Kiedy miał wiedzę to wskazywał skąd wcześniej, czyli przed inkryminowaną transakcją, pochodziły nabywane narkotyki i komu potem były zbywane. Podawał cechy i szczegóły indywidualizujące zarówno poszczególne osoby i powiązania pomiędzy uczestnikami obrotu oraz produkcji. Wskazywał miejsca transakcji, czasami nietypowe sytuacje, które im towarzyszyły. Konsekwentnie podawał ilości narkotyków w czasie poszczególnych transakcji wskazując jakie zwykle poszczególne osoby zbywały czy zbywały albo jakie były granice tych ilości. Podawał okresy i częstotliwość transakcji. Relacje M. W.

(3)tworzą logiczny i spójny obraz tak rozległego, długotrwałego procederu, w którym uczestniczył on i osoby oskarżone w niniejszej sprawie. Świadek koronny przesłuchiwany był wielokrotnie, przez funkcjonariuszy policji, prokuratorów i sąd a także pytania zadawali mu oskarżeni i ich obrońcy, a przebieg tych przesłuchań był różny, jak sposób ich przeprowadzania. Lektura protokołów przesłuchania M. W.

(3)obrazuje odmienne sposoby przesłuchiwania, co skarżący pomijają. Jeśli zważyć na rozmiar i wzajemną zależność podawanych przez świadka informacji, w tak różnych warunkach, na przestrzeni długotrwałego postępowania, trudno obiektywnie i w zgodzie z normą art. 7 k.p.k., powziąć wątpliwości co do ich zaistnienia. Ujawnione natomiast rozbieżności znajdują logiczne i obiektywne uzasadnienie, co wykazał Sąd meriti. Dotyczą bowiem łącznych ilości substancji psychoaktywnych będących przedmiotem obrotu poszczególnych osób. Jak świadek wielokrotnie powtarzał, zarówno w stosunku do sprzedaży, kupna, jak i produkcji, nie prowadził ogólnej ewidencji, gdyż nie było to do niczego potrzebne, co jest logicznie uzasadnione. Pamiętał natomiast ilości narkotyków w czasie poszczególnych transakcji, częstotliwość, czy okres relacji handlowej. Wielokrotnie w toku przesłuchań na tej podstawie dokonywał wyliczania ogólnych ilości narkotyków będących przedmiotem transakcji z udziałem poszczególnych osób. Sąd Okręgowy uwzględniając wynikłe stąd różnice, przyjął najmniejsze spośród podanych przez świadka ilości. Kolejnych pojedynczych korekt w tym zakresie dokonał Sąd Apelacyjny. Ujawnione rozbieżności nie zaburzają obrazu całego procederu a tym samym nie podważają wiarygodności świadka. Podobnie szczegółowo świadek opisał okoliczności produkcji amfetaminy w laboratoriach w G. i C., udział w nich poszczególnych osób oskarżonych został szczegółowo opisany w uzasadnieniu wyroku na stronach 66-76. Ustalenia faktyczne odpowiadają treści dowodów. Sąd Okręgowy szczegółowo chronologicznie opisał motywy sprawców i proces organizowania a w tym przenoszenia laboratorium. Opisał role swoją, swojego współpracownika B. B.

(6), oraz rolę P. M.

(1)– swojego szwagra, głównie zajmującego się kupowaniem chemii do produkcji, przewozem linii technologicznych i urządzeń, jak też rozwożeniem wyprodukowanej amfetaminy; zajmujących się bezpośrednio produkcją D. P.

(1)i E. S., pomagających im S. T.

(1)i W. S.

(1), na posesji J. K.

(4)w G. i wynajętej na ten cel przez J. F. posesji w C. od Z. W. a nawet rolę swojego teścia W. M.. Jak też opisał udział innych osób jako odbiorców narkotyku P. R.

(1)i T. Z.

(1). Opisana produkcja amfetaminy znajduje także powiązanie z jej zbytem. Szczegółowość i niezmienność relacji M. W.

(3)w tym zakresie potwierdza ocenę zeznań tego źródła dowodowego. Nie są także zasadne zarzuty formułowane w kierunku kwestionowania sprawności intelektualnej świadka. Kwestia ta jednak na poziomie oceny psychologicznej rozstrzygnięta została przez biegłego psychologa. Z opinii psychologicznej (t. 115 k. 12937 – 12940) wynika, że M. W.

(3)ma powyżej przeciętnej rozwinięte zdolności spostrzegania, a bardzo dobra werbalizacja myśli sprzyja prawidłowemu odtwarzaniu zapamiętanego materiału spostrzeżeniowego. Nie występują u niego zaburzenia pamięci i nie ma on skłonności do konfabulacji. Z opinii wynika, że zażywanie w przeszłości przez M. W.

(3)narkotyków nie ma negatywnego wpływu na złożone przez niego wyjaśnienia i zeznania. Nadto indywidualne właściwości badanego, w tym jego sprawność umysłowa, cechy osobowości, dobry stan psychofizyczny oraz sytuacja w jakiej się znalazł przed i po uzyskaniu statusu świadka koronnego, miały i mają mobilizujący wpływ na składanie wyjaśnień i zeznań, w których ujawnia się prawidłowy proces odtwarzania zapamiętanego materiału spostrzeżeniowego. Nie znalazły więc uznania zarzuty bezpośrednio dotyczące wartości tego dowodu, jak też nie znajdują potwierdzenia zarzuty o braku jego weryfikacji innymi dowodami. Opisana przez świadka koronnego sieć powiązań, relacji oskarżonych, ilość opisanych transakcji z określeniem ich charakteru, jak i okoliczności produkcji narkotyków znalazły potwierdzenie w szeregu dowodów, wskazanych przez Sąd I instancji i ocenionych na tle całokształtu materiału dowodowego, tak jak depozycje M. W.

(3), odzwierciedlone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na stronach 120 – 170. Jakkolwiek depozycje M. W.

(3)to swoista kanwa materiału dowodowego, to potwierdzone zostały szeregiem osobowych i rzeczowych dowodów. Zważyć należy, że M. W.

(3)przystępując do składania wyjaśnień i potem zeznań nie miał świadomości w jakim zakresie jego depozycje zostaną zweryfikowane. Zatem uznanie ich wiarygodności wobec pozytywnej weryfikacji szeregiem innych dowodów odpowiada dyrektywom normy art. 7 k.p.k. Nie mogą być skuteczne zarzuty oparte na twierdzeniu, że jakiś element opisanego procederu nie był równolegle potwierdzony innym dowodem. Dowodzenie w procesie karnym nie wymaga, aby każdy element zeznań wskazany przez świadka, w tym także koronnego, potwierdzony został innym dowodem, lecz wiarygodność jego wersji a tę Sąd wykazał szeregiem innych do