IV P 76/20

(1), że pracodawczyni K. M. podnosi głos na pracowników, demotywuje i ich obraża. Powódkę dotknęło użycie przez pozwaną słowa „dziwka” wobec pracownicy P. T.

(1). Powódka powiedział te słowa przy kliencie zakładu kosmetycznego. Powódka informowała M. S.

(1), że ma lokal i będzie otwierała go w pobliżu kliniki a z kliniki pozwanej zwolni się P. T.

(1)i będzie współpracować z nią J. S.

(1). (bezsporne, nadto zeznania świadka M. S. k.193 od 02:01:14 do 02:01:51 i od 02:03:50 do 02:06:30). Powódka w trakcie rozmowy z J. S.

(1)przekazała jej informację o tym, że na spotkaniu Kamilka K.-M. użyła wobec pracownicy P. T.

(1)określenia „dziwka”. (bezsporne, nadto zeznania świadka J. S. k.192v od 01:42:37 do 01:44:22). Pozwana na spotkaniu z pracownicą P. T.

(1)nie użyła wobec niej słowa „dziwka”. To powódka przekształciła słowa wypowiedź pozwanej. Pracodawczyni nie zwracała się do pracowników wulgarnie, nie było zachowań, które miałyby świadczyć o mobbingu względem powódki. (dowód: zeznania świadka P. T. k. 192 od 01:29:39 do 01:31:17, od 01:25:33 do 01:27:37 i od 01:35:45 do 01:36:30, M. M. k. 194 od 02:24:33 02:27:57). Powódka na spotkaniu z pozwaną pracodawczynią powiedziała, że jej decyzja o odejściu jest spowodowana między innymi złymi emocjami i jej ciągle odętą twarzą, miną, która sugeruje niezadowolenie, brak humoru oraz lekceważące podejście od pracowników. Powódka powiedziała J. S.

(1), iż podczas spotkania z pracodawczynią określiła ją słowami „czy nie widzi swojego odętego ryja”. (bezsporne, nadto zeznania świadka J. S. k.192v od 01:49:42 do 01:50:50 M. M. k. 194 od 02:23:34 02:24:33). Powódka od dłuższego czasu planowała i przygotowywała się do odejścia z pracy i otworzenia działalności konkurencyjnej i złożyła propozycje pracy w swoim (...). Chciała skłócić pracowników i pozwaną. Próbowała uzyskać od P. T.

(1)numery telefonów kilku wybranych klientów gabinetu pozwanej i przejąć klientkę pozwanej M. L.. Powódka podczas rozmowy z pracodawczynią w czerwcu 2020 r. odnosiła się do niej w sposób niegrzeczny, podniesionym głosem, była nieobliczalna, pobudzona negatywnymi emocjami i ostateczne powiedziała od pozwanej i T. S. „ nie chce mi się z Wami kurwa gadać”. (dowód: zeznania świadka J. S. k.192v od 01:50:50 do 01:53:43, P. T. k.191 od 01:09:51 do 01:11:32, od 01:14:13 do 01:16:14, od 01:21:16 do 01:23:38 i od 01:31:17 do 01:32:54, J. S. od 01:42:37 do 01:44:22, M. S. k. 193 od 01:57:26 do 02:04:36, M. M. od 02:14:10 do 02:34:12, T. S. k. 195 od 02:51:00 do 02:54:38, wydruki z korespondencji k. 46-51). Powódka wykonała zdjęcia brudnych urządzeń kosmetycznych. (dowód: k. 97-100). Strony 2.11.2017 r. zawarły umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. (dowód: akta osobowe powódki cz.B , umowa o zakazie konkurencji k. 8/B). Pracodawczyni 1.07.2020 r. rozwiązała z powódką umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracownika z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych wskazując konkretne przyczyny rozwiązania umowy o pracę. (dowód: akta osobowe powódki cz. C rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia k.2/C). Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego, iż według art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. warunkiem odpowiedzialności pracownika jest jego wina. Nie chodzi jednak o winę w jakiejkolwiek postaci, lecz o winę umyślną lub o "ciężką" winę nieumyślną, czyli o rażące niedbalstwo. O umyślności można zaś mówić wówczas, gdy popełnienie czynu bezprawnego i jego następstwa zostały objęte zamiarem sprawcy, to znaczy świadomością i wolą jego popełnienia. Rażące niedbalstwo zachodzi natomiast wtedy, gdy sprawca nie przewidział wprawdzie następstw swojego postępowania, ale stało się to wskutek niedołożenia należytej staranności i uwagi w stopniu graniczącym z umyślnością (tak: wyrok SN z 2002-02-05 I PKN 833/00). Przy ocenie, czy dane uchybienie stanowiło ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych należy wziąć pod rozwagę towarzyszące temu okoliczności, zwłaszcza stan świadomości i woli pracownika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 października 1997 r., I PKN 300/97, OSNAPiUS 1998 nr 14, poz. 424). Wprawdzie ustawodawca nie sprecyzował w kodeksie pracy pojęcia zawinionego naruszenia obowiązków pracowniczych, wydaje się jednak, że przy ustaleniu ciężkości ich naruszenia winien być brany pod uwagę stopień winy pracownika, intensywność i jej nasilenie (umyślność i rażące niedbalstwo), intencje pracownika, pobudki jego działania (vide: komentarz do kodeksu pracy pod redakcją prof. dr hab. Urszuli Jackowiak, Fundacja Gospodarcza Gdynia 2001, str. 192). Zgodnie z art. 30 § 4 k.p. wskazanie w pisemnym oświadczeniu pracodawcy przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy o pracę na podstawie art. 52 k.p. przesądza o tym, że spór przed sądem pracy toczy się tylko w granicach zarzutu skonkretyzowanego w pisemnym oświadczeniu, a pracodawca pozbawiony jest możliwości powoływania się w toku postępowania na inne przyczyny, które również mogłyby uzasadniać tryb zwolnienia z pracy przewidziany w art. 52 k.p. (wyr. SN z 3.9.1980 r., I PRN 86/80, niepubl.; podobnie wyr. SN z 10.11.1998 r., I PKN 423/98, OSNAPiUS 1999, Nr 24, poz. 789). Z normy art. 61 § 1 k.c., nie wynika że wiążący jest moment faktycznego zapoznania się z treścią oświadczenia woli. Pojęcie „doręczenia” oznacza w tym przypadku nie tyle dostarczenie oświadczenia „do rąk własnych” adresata, co w istocie oznacza zapoznanie się z nim, ile doręczenie w taki sposób, że ma on możliwość zapoznania się z jego treścią. Nie badamy czy rzeczywiście doszło do zapoznania, ale uwzględniając normalny tok czynności weryfikujemy, czy istnieje taka możliwość (por. P. Machnikowski w: Kodeks cywilny. Komentarz pod red. E. Gniewka, Warszawa 2008, komentarz do art. 61, nb 8). Odmowa powoda przyjęcia i podpisania oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy nie wpływa na skuteczność jego złożenia i bieg terminu do wniesienia odwołania. Ciężar udowodnienia przyczyny zwolnienia dyscyplinarnego w niniejszej sprawie spoczywał na pracodawcy (art. 6 k.c.). Sąd nie jest natomiast związany oceną pracodawcy co do stopnia ciężkości naruszenia obowiązków pracowniczych czy zakwalifikowania ich do podstawowych obowiązków pracowniczych. Ponadto przepis art. 52 § 2 k.p. stanowi, że rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. Powódka 20.07.2020 r. wniosła odwołanie od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z 1.07.2020 r., zatem nie naruszyła terminu przewidzianego w treści przepisu art. 264 § 2 k.p. W niniejszej sprawie pracodawca w pisemnym oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę jako przyczyny rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia wskazała, że w czerwcu 2020 r. powódka mówiła M. S.

(1)i J. S.

(1), że pozwana krzyczy na wszystkich, lekceważy i obraża pracowników, jest wobec pracownic opryskliwa i chamska, w stosunku do jednej z pracownic użyła słowa „dziwka”, „kurwa”, powiedziała J. S.

(1), że wobec pracodawczyni użyła słów „ma odęty ryj” , że zrobiła szereg zdjęć obrazujących brud w zakładzie i że może zniszczyć pracodawcę, jak opublikuje te zdjęcia oraz złożyła jej propozycję pracy u siebie, gdy otworzy działalność konkurencyjną, 16.06.2020 r. zachowywała się wobec pracodawczyni w sposób głośny, arogancki i prowokacyjny a podczas zwolnienia lekarskiego w czerwcu 2020 r. zachęcała klientki pracodawczyni do kontaktowania się z nią i proponowała wykonanie usług kosmetycznych we własnym gabinecie. Do podstawowych obowiązków pracowniczych należy między innymi dbanie o dobro zakładu pracy, chronienie mienia i zachowywanie w tajemnicy informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę oraz przestrzeganie w zakładzie pracy zasad współżycia społecznego (art. 100 § 1 pkt. 4 i 6 k.p.). W przedmiotowej sprawie bezsporne było, iż powódka, nawet w obecności klientów, wypowiadała się do innych osób zatrudnionych w gabinecie pozwanej, że pracodawczyni K. M. podnosi głos na pracowników, demotywuje i ich obraża. Co więcej rozpowszechniała wśród pracowników nieprawdziwą informację jakoby pracodawczyni mała określić jedną z pracownic epitetami „dziwka” czy „kurwa”, dążyła by skłócić pracowników z pracodawczynią, co wynika z wiarygodnych zeznań świadków samej P. T.

(1)i M. M.

(2)oraz J. S.

(1)i M. S.

(3). Powódka rozpowszechniała wśród załogi informację jakoby podczas spotkania miała się zwrócić do pracodawczyni słowami „czy nie widzi swojego odętego ryja”, co wynika z jasnych zeznań J. S.

(1)i M. M.

(2). Powódka podczas rozmowy z pracodawczynią w czerwcu 2020 r. odnosiła się do niej w sposób niegrzeczny, podniesionym głosem, była nieobliczalna, pobudzona negatywnymi emocjami i powiedziała od pozwanej „ nie chce mi się z Wami kurwa gadać” co potwierdzają jednoznaczne zeznania T. S., czym zakłóciła porządek i spokój w miejscu pracy. W ocenie sądu powyższe zachowanie powódki polegające na podważaniu dobrego imienia i autorytetu pracodawczyni, próbie skłócenia osób zatrudnionych z pozwaną, pomawianie jej o wypowiedzi i słowa, które faktycznie nie padły, zakłócanie spokoju w miejscu pracy, narusza zasady współżycia społecznego obowiązujące w zakładzie pracy i stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych (porównaj też wyrok SN z 29.06.2005 r. I PK 290/04, wyrok SN z 28.03.2017 r. II PK 18/16 i wyrok SN z 24.05.2001 r. I PKN 400/00). Jak wynika z wzajemnie się uzupełniających zeznań świadków P. T.

(1), J. S.

(1)i M. S.

(3)oraz wydruku k. 46, powódka planowała utworzenie własnego konkurencyjnego dla pracodawczyni zakładu i namawiała współpracownika pozwanej, J. S.

(1)do przejścia do niej. Zdaniem sądu organizowanie przez powódkę konkurencyjnego zakładu, mimo zawarcia umowy o zakazie konkurencji i próba „podebrania” współpracownika pracodawczyni stanowi też ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracownika dbania o dobro zakładu pracy (zobacz też wyrok SN z 5.04.2005 r. I PK 208/04). Ponadto powódka próbowała uzyskać od pracownika pozwanej P. T.

(1)numery wybranych klientów zakładu pozwanej i chciała przejąć klientkę pozwanej M. L., co wynika z stanowczych zeznań P. T.

(1)i wydruku z korespondencji powódki ze świadkiem z 10 czerwca k.

1. Jest to działanie na szkodę pracodawcy uzasadniające również rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 k.p. (porównaj: wyrok SN z 11.03.2020 r. III PK 24/19 i wyrok SN z 27.03.2019 r. II PK 321/17). W ocenie sądu powyższe dowody i okoliczności świadczą o znacznym nasileniu złych intencji powódki wobec pracodawcy i celowym oraz świadomym działaniu na szkodę pozwanej. Zatem w ocenie sądu pozwana nie naruszyła przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia (art. 52 k.p.), w tym również wymogów dotyczących terminu i formy rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia (art. 30 k.p.). Zgodnie z przepisem art. 97 § 3 k.p., jeżeli z orzeczenia sądu pracy wynika, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę, pracodawca jest obowiązany zamieścić w świadectwie pracy informację, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. Wynika to stąd, że zmiana trybu rozwiązania umowy o pracę aktualizuje się dopiero, gdy wyrok wydany w sprawie, której przedmiotem jest ocena zasadności rozwiązania umowy o pracę się uprawomocni. Dopiero od tego momentu na żądanie pracownika, pracodawca będzie zobligowany zamieścić zmianę w treści świadectwa pracy. W rozpoznawanej sprawie z przedmiotowego orzeczenia sądu nie wynika by, rozwiązanie z powódką umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę. Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. i art. 97 § 3 k.p., a contrario oddalił powództwo w całości. O kosztach procesu sąd orzekł stosownie do treści 98 k.p.c. i § 9 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.), zasądzając od powódki na rzecz pozwanej kwotę180 zł tytułem kosztów procesu. Sygn. akt IV P 76/20 ZARZĄDZENIE
2. odnotować zwrot akt wraz z uzasadnieniem,
3. treść niniejszego zarządzenia scalić w jednym pliku z utworzonym plikiem wyroku z uzasadnieniem i umieścić na Portalu Informacyjnym: a. dla pełnomocnika powoda – w celu doręczenia, b. dla pozostałych uczestników – w celu informacyjnym,
4. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć: a. pełnomocnikowi pozwanej zgodnie z pkt 2a niniejszego zarządzenia – w trybie art. 15zzs 9 ust. 2 zdanie 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.),
5. przedłożyć z wpływem środka zaskarżenia, najdalej za 21 dni od wykonania z potwierdzeniami odbioru. C., dnia 6 sierpnia 2021 roku Sędzia Marek Osowicki