ale tylko w kontekście zmiany siły nabywczej pieniądza w stosunku do daty zawarcia umowy; tymczasem sąd pierwszej instancji rozpoznając kolejne wytaczane przez powoda żądania, dokonywał ponownej waloryzacji świadczenia już uprzednio zwaloryzowanego, prowadząc do bezpodstawnego uprzywilejowania jednej ze stron kontraktu; innymi słowy, za każdy razem sąd stosował tzw. metodę waloryzacji rozszerzonej, opierającej się na kryterium średniej płacy z daty umowy w porównaniu z wysokością tej płacy w dacie wymagalności kolejnych rat; zauważyć zaś należy, że skoro wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia rosła, to sąd dokonywał za każdym razem podwójnej waloryzacji świadczenia, mimo że tylko raz miała miejsce istotna zmiana siły nabywczej pieniądza; -jak wynika z dołączonych do niniejszej sprawy akt uprzednio prowadzonych postępowań, powód nabył prawo do renty w dniu 12 lutego 2007 r.; w pierwszej sprawie przeciwko (...) SA prowadzonej pod sygn. akt VI Cupr 167/09 domagał się waloryzacji renty od sierpnia 2007 r. ; dlatego też, zdaniem Sądu Okręgowego, wysokość przeciętnego wynagrodzenia w tym właśnie miesiącu powinna być podstawą waloryzacji należnej mu miesięcznej renty; wówczas to przeciętne miesięczne wynagrodzenie netto wynosiło 2.008,65 zł, a zatem wysokością odpowiadającą kwocie 14.420 st. zł z 1988 r. była wówczas kwota 545,56 zł ((...) %) i taką też kwotę strona pozwana powinna wypłacać powodowi tytułem comiesięcznej renty; od tego czasu nie nastąpiła w ocenie Sądu II instancji istotna zmiana siły nabywczej pieniądza, która skutkowałaby dopuszczalnością kolejnych waloryzacji w oparciu o każdorazową wyższą kwotę przeciętnego wynagrodzenia w myśl art.
renty odroczonej), dokonana przez sąd na podstawie art.
k.c., nie wyklucza możliwości ponownej waloryzacji świadczenia, ale jest to możliwe tylko w razie późniejszej istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza (vide : uchwała Sądu Najwyższego z 21 października 1994 r., III CZP. 135/94, OSNC 1995/2/37), natomiast powód nie wykazał, aby od 2007 r. nastąpiła istotna zmiana siły nabywczej pieniądza, który to dowód obciążał go po myśli art. 6 k.c. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy jest zdania, że wysokość należnej powodowi renty odroczonej za okres 10 miesięcy, tj .od grudnia 2012 r. do września 2013 r. ,wynosiła 5.455,60 zł (10 x 545,56 zł). Skoro w tym czasie strona pozwana dobrowolnie zapłaciła na rzecz powoda kwotę 1.790 zł, o tę sumę należało pomniejszyć należną ubezpieczonemu wysokość renty, co przekłada się na 3.665,50 zł, dlatego też taka właśnie kwota należy się powodowi za sporny okres. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, w szczególności co do zasadności obciążenia strony pozwanej ryzykiem skutków zmiany siły nabywczej pieniądza. Z tych przyczyn zaskarżony wyrok podlegał jedynie niewielkiej zmianie w pkt. I przez podwyższenie kwoty 3583,20 zl do 3665,50 zł, co nie miało żadnego znaczenia dla orzeczenia o kosztach procesu, natomiast dalej idąca apelacja powoda oraz apelacja strony pozwanej w całości podlegały oddaleniu / art. 386 § 1 kpc w zw. z art. 385 kpc oraz art. 505
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.