poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu dokonania wszechstronnej oceny dowodów z dokumentów, pominięciu istotnej dla sprawy ich treści oraz pominięciu faktów bezspornych, co skutkowało pominięciem istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w sytuacji, gdy z dokumentów wynika, że przedmiotowe nieruchomości nie stanowiły gospodarstwa rolnego proboszcza i nie były przeznaczone na utrzymanie proboszcza, przy czym część nieruchomości została wyłączona od przejęcia, tj. 10.00.00 ha, przeznaczona bowiem została na utrzymanie księdza proboszcza jak wynika z protokołu w sprawie przejęcia na rzecz Państwa nieruchomości ziemskiej Katolickiej Gminy K. D. gm. J., powiat R. z dnia 4 maja 1951 r., niezależnie od pozostawienia 8,09.96 ha na cele kultu religijnego oraz wyłączenia budynków m.in. plebanii z ogrodem i budynkami gospodarczymi, - art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art.
przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu wszechstronnej oceny dowodów z dokumentów, pominięciu istotnej dla sprawy ich treści, co skutkowało wadliwym ustaleniem, że proboszczowi parafii rzymskokatolickiej w D. nie poręczono gospodarstwa rolnego w sytuacji, gdy z treści dokumentów jednoznacznie wynika, że do takiego poręczenia doszło, co zostało stwierdzone w trybie art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o przejęciu przez Państwo dóbr martwej ręki przez Urząd ds. Wyznań orzeczeniem z dnia 21 października 1971 r., którym poręczono gospodarstwo rolne proboszcza, - art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art.
przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu wszechstronnej oceny dowodów z dokumentów, pominięciu istotnej dla sprawy treści opinii biegłego geodety na okoliczność zajęcia gruntu działki nr (...) powierzchniowymi wodami płynącymi rzeki O., przy jednoczesnym braku ustalenia, że zajęcie to nastąpiło w 2009 r., co skutkowało błędnym przyjęciem, że roszczenie odszkodowawcze z tytułu przejścia prawa własności gruntu działki nr (...) z mocy prawa na Skarb Państwa nie uległo przedawnieniu, - art.
w zw. z art. 45 Konstytucji RP poprzez brak części ustaleń faktycznych i dostatecznego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku, - art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 130 ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 z późn. zm. - dalej jako: „u.g.n.") przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zasądzeniu odszkodowania, które zostało ustalone na podstawie wyceny nieruchomości dokonanej z uwzględnieniem aktualnego przeznaczenia nieruchomości w sytuacji, gdy z art. 130 ust. 1 u.g.n. wynika, że wysokość odszkodowania powinna zostać ustalona według stanu i przeznaczenia nieruchomości z daty jej przejęcia przez Państwo, - § 52 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm. - cyt. dalej jako „rozporządzenie") w zw. z art. 159 u.g.n. i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez ich niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że w sprawie wycena nieruchomości powinna zostać dokonana na podstawie § 52 ust. 2 rozporządzenia, z uwzględnieniem przeznaczenia nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania w sytuacji, gdy przepis ten jako niekonstytucyjny, wydany z przekroczeniem zakresu delegacji, sprzeczny z przepisami aktu hierarchicznie wyższego, nie powinien mieć zastosowania w sprawie, - art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że przejęciu nie podlegały tylko te nieruchomości ziemskie, które stanowiły gospodarstwa rolne proboszczów i które Państwo poręczyło pełniącym te funkcje duchownym (art. 1 ust. 2 ustawy o dobrach martwej ręki) i tylko te nieruchomości podlegają aktualnie postępowaniu regulacyjnemu, jeśli obowiązek wydzielenia (poręczenia) nie został spełniony, - art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1989 r. w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1-3 ustawy o dobrach martwej ręki przez ich niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że sporne nieruchomości podlegają regulacji bowiem zostały przejęte na podstawie przepisów ustawy o dobrach martwej ręki w sytuacji, gdy Sąd ustalił, że przy braku jakichkolwiek ustaleń, że nieruchomości stanowiły gospodarstwo rolne proboszcza, przy braku jakichkolwiek ustaleń, że na terytorium powodowej parafii takie gospodarstwo, o konkretnej powierzchni, funkcjonowało w dacie przejęcia nieruchomości; - art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1989 r. w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1-3 ustawy o dobrach martwej ręki przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że sporne nieruchomości podlegają regulacji, w sytuacji, gdy Sąd ustalił, że w wykonaniu ustawy o dobrach martwej ręki nastąpiło wydzielenie i pozostawienie gospodarstwa rolnego proboszcza o powierzchni 10,00.00 ha oraz zabudowań gospodarczych z ogrodem i plebanią, - art. 1 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1 - 3 w zw. z art. 8 i 9 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o dobrach martwej ręki przez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że poręczenie gospodarstw rolnych proboszczów oznaczało normatywne wyodrębnienie tego typu gospodarstw niezależnie od ówczesnego ich stanu prawnego, że dotyczyło wszelkich nieruchomości ziemskich na terytorium danej parafii niezależnie od tego, czy na terenie parafii znajdowało się gospodarstwo, które stanowiło uposażenie proboszcza i jaką miało powierzchnię, czy dochody z gospodarstwa przeznaczone były na inne cele, zaś samo gospodarstwo stanowiło własność K. Parafialnego, albo innej kościelnej osoby prawnej przez przyjęcie, że zamiarem ustawodawcy było normatywne wyodrębnienia dużych gospodarstw proboszczowskich (do 100 ha) przez przekazanie proboszczom gospodarstw rolnych na terenie parafii stanowiących własność różnych kościelnych osób prawnych, z których dochody przeznaczone były na różne cele, że chodziło o uprzywilejowanie proboszczów przez poręczenie im gospodarstw rolnych o często kilku, kilkunastokrotnie większej powierzchni od tych, które do tej pory były przeznaczone na ich uposażenie; - art. 1 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1 -3 w zw. z art. 8 i 9 ust. 1 pkt 1 -5 ustawy o dobrach martwej ręki przez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że na podstawie tej ustawy przejęciu podlegały wszelkie kościelne nieruchomości ziemskie znajdujące się w posiadaniu proboszczów w granicach do 50 ha, a na terenie województw: (...), (...) i (...) do 100 ha, a zatem zarówno te, z których dochody przeznaczone były na utrzymanie proboszczów, jak również te, z których dochody przeznaczone były na utrzymanie obiektów sakralnych i odbudową kościołów, wykonywanie działalności charytatywno-opiekuńczej, utrzymanie służby kościelnej itp. w sytuacji gdy z ww. przepisów wynika, że przejęciu nie podlegały tylko te nieruchomości ziemskie, które stanowiły podstawę zaopatrzenia proboszczów, zaś nieruchomości ziemskie, z których dochody przeznaczone były na utrzymanie i odbudowę kościołów, wykonywanie działalności charytatywno- opiekuńczej, utrzymanie służby kościelnej i inne cele podlegały przejęciu przez Państwo zaś dochód z tych nieruchomości miał tworzyć Fundusz Kościelny przeznaczony na ww. cele; - art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1989 r. w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1-3 ustawy o dobrach martwej ręki przez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedmiotem postępowania regulacyjnego są wszelkie kościelne nieruchomości ziemskie o powierzchni do 100 ha, niezależnie od tego, jakiej kościelnej osobie prawnej przysługiwało prawo własności tych nieruchomości i czy dochody z nieruchomości były przeznaczone na utrzymanie proboszcza w sytuacji, gdy z ww. przepisów wynika, że przedmiotem regulacji mogą być tylko nieruchomości, które zostały poręczone proboszczom do 100 ha, a które pomimo tego poręczenia zostały przejęte przez Państwo, że chodzi o nieruchomości, które stanowiły gospodarstwa rolne, a dochody z nich były przeznaczone na utrzymanie proboszczów nadto, że ustawodawca uwzględnił w ten sposób podział majątku kościelnego na terytorium parafii na majątek kościelny stanowiący własność kościoła parafialnego i majątek beneficjalny stanowiący własność beneficjum proboszczowskiego, którego część przeznaczona była na utrzymanie proboszcza (beneficjata); - art. 472 ust. 2 w zw. z art. 233 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne oraz art. 188 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia roszczenia o odszkodowanie przez zajęcie gruntu działki nr (...) powierzchniowymi wodami płynącymi rzeki O. i w związku z tym nabycie przez Skarb Państwa prawa własności tego gruntu z mocy prawa przed 2009 r., chociaż na podstawie ww. przepisów odszkodowanie z ww. tytułu uległo przedawnieniu w terminie dwóch lat od nastąpienia zdarzenia w postaci zajęcia gruntu powierzchniowymi wodami płynącymi. Mając powyższe zarzuty na uwadze, pozwany wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu przed Sądem I i II instancji według norm przepisanych, przy czym na podstawie art. 32 ust. 3 ustawy o Prokuratorii General
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.