(1)Lp. Zarzut I. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, tj.: 1) art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonych, w tym w szczególności T. P.

(1)i zeznań świadków: J. Ż., J. S.

(1), G. K., P. J., D. W.

(1), S. H., A. R., R. N.

(2), R. N.

(1), M. M.

(3), D. P.

(2), M. F., E. R., M. S.

(4)oraz M. T. co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa oskarżonego co do czynów objętych wyrokiem, a zaskarżonych niniejszą apelacją, podczas gdy T. P.

(1)nie działał w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu wyłudzanie towarów oraz pieniędzy na szkodę różnych podmiotów, a prowadził działalność gospodarczą na różnych polach, w ramach której zaciągane przez niego zobowiązania finansowe miały prowadzić do jej rozwoju; 2) art. 424§2 k.p.k. poprzez pominięcie przez Sąd – w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia – motywów zapadłych jednostkowych rozstrzygnięć w zakresie kary wymierzonej oskarżonemu T. P.

(1)tak za poszczególne czyny, jak i kary łącznej, a także przez brak omówienia rozstrzygnięcia co do orzeczenia częściowego solidarnego obowiązku naprawienia szkody przez ww. oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1) Przedmiotowy zarzut nie jest uzasadniony, bowiem sprowadza się do samego zakwestionowania stanowiska sądu czy do polemiki z ustaleniami sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do wniosku o popełnieniu przez sąd istotnego błędu ustaleń. Zarzut taki powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu w zakresie istotnych ustaleń, czego skarżący skutecznie nie czyni (tak też: wyr. SN z 01.03.2007 r., WA 8/07, OSNwSK 2007/1/559). Analiza sposobu procedowania Sądu meriti, a także lektura pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia nie wykazała, aby przeprowadzone postępowanie było dotknięte wadami, a w szczególności nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 7 k.p.k. Dysponując kompletnym materiałem dowodowym Sąd I instancji dokonał jego analizy oraz oceny, którym nie sposób zarzucić dowolności, niekonsekwencji, czy też braku logiki a zarazem sprzeczności z dyspozycją art. 7 k.p.k. Sposób rozumowania Sądu a quo w pełni bowiem odpowiada zasadom logicznego myślenia, odpowiadając zarazem wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego – i w efekcie Sąd orzekający w sprawie na podstawie prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych odnośnie tak udziału oskarżonego T. P.

(1)w zorganizowanej grupie przestępczej, a także dopuścił się czynów przypisanych w wyroku. Sposób redakcji zarzutu – zwalnia od jego dalszej analizy na tym etapie i szczegółowego odniesienia się do tak ogólnie zarysowanego przez skarżącego uchybienia. W treści zarzutu nie przekazuje obrońca żadnych argumentów, które mogły przekonać do zasadności jego tezy, że Sąd a quo błędnie ocenił depozycje oskarżonego, czy wymienionych świadków. Niemniej w dalszej części uzasadnienia – Sąd Apelacyjny zajmie stanowisko odnośnie poszczególnych dowodów składających się na ustalenia stanu faktycznego i przyczyn z jakich doszło do niewielkich w istocie zmian dotyczących wyroku zapadłego wobec T. P.

(1). Ad 2) wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego sporządzone w sprawie uzasadnienie – mimo, że w zakresie odnoszącym się do zapadłych kar jednostkowych, jak i kary łącznej orzeczonej wobec oskarżonego T. P.

(1)jest skondensowane – spełnia warunki wymagane przez aktualne brzmienie art. 424 k.p.k., bowiem w sposób zwięzły, przejrzysty i bez wewnętrznych sprzeczności przedstawia motywy rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Lp. Zarzut II. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na treść wyroku, przez: 1) pominięcie okoliczności – w zakresie zarzucanych i przypisanych zaskarżonym orzeczeniem czynów T. P. przez Sąd Okręgowy – i uznanie, że w tej sprawie nie mamy do czynienia z organizowaniem się grupy przed popełnieniem planowanych przestępstw, co przy braku takiego ustalenia prowadzi do wniosku, że oskarżeni, w tym T. P.

(1), nie wypełnili znamion czynów z art. 258§1 k.k. i art. 65§1 k.k. 2) pominięcie okoliczności– w zakresie zarzucanych i przypisanych zaskarżonym orzeczeniem czynów T. P. przez Sąd Okręgowy – wynikających z wyjaśnień wszystkich oskarżonych, w tym T. P.

(1)co do tego, że ww. prowadził działalność gospodarczą w ramach której zatrudniał pracowników i zaciągał zobowiązania, leasingował samochody, które następnie wynajmował za ustaloną w skali miesiąca opłatę, zawierał umowy o współpracy, które to zdarzenia przeczą istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej o zorganizowanych strukturach i odpowiednim podziale ról, co prowadzi do wniosku, że T. P.

(1)nie wypełnił znamion z art. 258§1 k.k. i art. 65§1 k.k. (punkt XVII wyroku); 3) dowolne ustalenie, że oskarżony T. P.

(1)dokonał wszystkich czynów zarzucanych i przypisanych mu wyrokiem w warunkach, o których mowa w art. 65§1 k.k., podczas gdy prawidłowa analiza wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków, w szczególności J. Ż., J. S.

(1), G. K., P. J., D. W.

(1), S. H., A. R., R. N.

(2), R. N.

(1), M. M.

(3), D. P.

(2), M. F., E. R., M. S.

(4)oraz M. T., prowadzi do , iż ww. oskarżony nie wypełnił znamion czynu z art. 65§1 k.k.; 4) dowolne ustalenie – w stosunku do zarzutu z pkt XXII wyroku – że T. P.

(1)trzykrotnie dokonał wpłat na poczet spłaty długu kwoty w łącznej kwocie 990,44 zł celem pozorowania spłaty zobowiązania, podczas gdy był to urzeczywistniony zamiar spłaty zaciągniętego osobistego zobowiązania tego oskarżonego w (...) Bank (...) S.A., który to zamiar istniał już w dniu zaciągnięcia kredytu, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że oskarżony ten wypełnił znamiona czynu z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k.; 5) dowolne ustalenie – w stosunku do zarzutu z pkt XXII wyroku – i uznanie, że T. P.

(1)popełnił go w ramach zorganizowanej grupy, podczas gdy z okoliczności ujawnionych w toku postępowania wynika, że był to kredyt ww. oskarżonego, który spłacał samodzielnie; 6) dowolne ustalenie, że działania oskarżonych przyczyniły się do upadku firm, takich jak FOTA, podczas gdy z zeznań P. W. wynika, że upadek spowodowany był zmianami gospodarczymi i cenami na rynku sprzętu komputerowego, rosnącą konkurencyjnością innych firm z branży komputerowej; 7) pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień oskarżonego T. P.

(1)i zeznań J. Ż. – w zakresie czynu z pkt XVII wyroku – że ww. oskarżony działający w rzekomej zorganizowanej grupie przestępczej nie brał w tym zdarzeniu udziału, a kredyt pobrała w całości J. Ż. co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że T. P.

(1)wypełnił znamiona czynu z art. 65§1 k.k., a dodatkowo nie zostało wykazane, że ww. oskarżony obejmował swą świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby/podmiotu oraz to, iż doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem; 8) pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień T. P.

(1)i zeznań G. K. – w zakresie czynu z pkt XIX wyroku – że ww. oskarżony popełnił ten czyn w ramach zorganizowanej grup, podczas gdy z okoliczności ujawnionych w toku postępowania wynika, iż żaden inny współoskarżony działający w rzekomej zorganizowanej grupie przestępczej nie brał w tym zdarzeniu udziału, a kredyt pobrał w całości G. K. co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że T. P.

(1)wypełnił znamiona czynu z art. 65§1 k.k. a dodatkowo nie zostało wykazane, że ww. oskarżony obejmował swą świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby/podmiotu oraz to, iż doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem; 9) pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień T. P.

(1)i zeznań D. W.

(2)– w zakresie czynu z pkt XXIV wyroku – że ww. oskarżony popełnił ten czyn w ramach zorganizowanej grup, podczas gdy z okoliczności ujawnionych w toku postępowania wynika, iż żaden inny współoskarżony działający w rzekomej zorganizowanej grupie przestępczej nie brał w tym zdarzeniu udziału, a kredyt usiłował zaciągnąć w całości D. W.

(2), co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że T. P.

(1)wypełnił znamiona czynu z art. 65§1 k.k. a dodatkowo nie zostało wykazane, że ww. oskarżony obejmował swą świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby/podmiotu oraz to, iż doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem; 10) dowolne ustalenie czasokresu działania T. P.

(1)w zorganizowanej grupie przestępczej – w stosunku do zarzutu z pkt XVII wyroku – rozpoczynającego się od daty 5 sierpnia 2011 r., podczas gdy w tym dniu T. P. zaciągnął kredyt na rzecz prowadzonej działalności gospodarczej i samodzielnie go spłacał, a żaden inny współoskarżony zaliczony do zorganizowanej grupy przestępczej nie brał w tym zdarzeniu udziału; 11) dowolne ustalenie w świetle wyjaśnień T. P.

(1), M. J.

(1)oraz zeznań M. B. – w ramach czynu z pkt L wyroku – skutkujące uznaniem, że oskarżony T. P.

(1)wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k., podczas gdy działanie polegające na skierowaniu prośby o przesłanie propozycji na leasing określonego towaru, a potem odstąpienie od tego pomysłu i nie przekazanie firmie leasingowej żadnych dokumentów mających na celu usiłowanie zawarcia kontraktu stanowi niekaralne przygotowanie; 12) dowolne ustalenie – w ramach czynów: LI, LIII, LIV, XX, VIII, XII wyroku – i uznanie, że przekazanie przez T. P.

(1)samochodów, których posiadanie i możliwość ich użytkowania nabył ww. w oparciu o umowy leasingu w dalszy najem – mimo odmiennych postanowień umowy cywilnej – ma potwierdzić istnienie zamiaru po stronie tego oskarżonego już w momencie zawierania tych kontraktów, co do braku spłaty tych zobowiązań, podczas gdy jak wynika z zeznań chociażby R. N.

(2)taka praktyka jest znana leasingodawcom i milcząco akceptowana, a zatem nie zostało wykazane, że ww. oskarżony obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby/podmiotu oraz to, iż doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, co skutkuje błędnym przypisaniem oskarżonemu wypełnienia znamion czynu zabronionego z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. 13) pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień T. P.

(1)– w zakresie czynu z pkt LIII wyroku – i uznanie, że ww. oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k., podczas gdy spłacał zobowiązanie z umowy leasingu za pośrednictwem innych osób, a zatem nie miał zamiaru dokonania tego czynu już w dniu zawarcia ww. zobowiązania, co skutkuje niewykazaniem, że ww. oskarżony obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby/podmiotu oraz to, iż doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem; 14) pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień T. P.

(1)– w zakresie czynów z pkt LIX, XXIII, XXII, LVII, LVI, XXVII, LII, XXV, i LXV wyroku – i błędne ustalenie, że ww. oskarżony przygotowywał zaświadczenia o zatrudnieniu, podczas gdy ww. tylko podpisywał dokumenty in blanco nie mając wiedzy i świadomości w jakim zakresie zostaną one wykorzystane, a także brak dokonania ustaleń w zakresie tego czy rzeczywiście w stosunku do każdego z ww. czynów zaświadczenia pochodzące od T. P. miały znaczenie dla zawarcia umów, co powoduje, iż ww. nie popełnił swoim działaniem znamion zarzucanych i przypisanych mu powyżej czynów; 15) pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień T. P.

(1), M. J.

(1)i zeznań T. S. – w zakresie czynu z pkt XXVI wyroku – co do tego, że ww. oskarżony nie obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenia w błąd innej osoby oraz tego, iż doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, co skutkuje, że swoim zachowaniem nie wypełnił znamion czynu zabronionego z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty sformułowane w apelacji skarżącego obrońcy są w znaczącej większości niezasadne. Ad. 1) – odnośnie okoliczności, które słusznie doprowadziły Sąd meriti do ustalenia, że oskarżony T. P.

(1)oraz pozostali ustaleni sprawcy czynów przypisanych w wyroku dopuścił się w ramach zorganizowanej grupy przestępczej - Sąd Apelacyjny zajął stanowisko w części dot. odpowiedzi na zarzuty sformułowane w sprawie przez obrońcę oskarżonego M. J.

(1). Zwalnia powyższe z obowiązku ponownego jego przytaczania, bo argumentacja obrońcy oskarżonego T. P.

(1)niczego nowego w tej kwestii nie wnosi. Naiwnością byłoby podzielenie narracji obrońcy, że oskarżony T. P.

(1)„pomagając koledze M. J.

(1)nie miał zamiaru popełnienia przestępstwa”, a dokumenty w zasadzie podpisywał „in blanco” – tej tezie przeczą jednoznaczne wnioski jakie wypływają ze wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Powtórzyć należy za Sądem I instancji, że rola oskarżonego w grupie przestępczej nie była marginalna, był on określany „księgowym”. Potwierdza powyższe dodatkowo chociażby fakt odnalezienia na posesji wynajmowanej przez w/wym. teczki z pełnomocnictwami dla oskarżonego oraz dokumentami dotyczącymi innych osób związanych z działalnością przestępczą grupy. Ad.2) – akcentowany silnie przez skarżącego obrońcę fakt, iż oskarżony T. P.

(1)prowadził legalną działalność gospodarczą – nie wyklucza popełnienia w ramach zorganizowanej grupy przestępczej przestępstw przypisanych mu w wyroku. Sąd okręgowy poddał analizie wyjaśnienia oskarżonego T. P.

(1)w zestawieniu z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie – tak osobowym, jak i zabezpieczonymi w sprawie dokumentami (vide str. 60-61 oraz k. 76) i słusznie ocenił, że jego wyjaśnienia nie mają waloru wiarygodności. Ad. 3) wbrew twierdzeniom skarżącego obrońcy, że Sąd meriti nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, że czyny których dopuścił się oskarżony i zostały mu przypisane w wyroku zostały popełnione w warunkach art. 65§1 k.k. Znamię stałego źródła dochodu wynikające z normy art. 65§1 k.k. zrealizowane wszak jest zarówno w sytuacji, gdy działalność przestępcza jest jedynym źródłem dochodu sprawcy, jak i wówczas gdy stanowi dodatkowe, ale regularne źródło dochodu, co oznacza pewną trwałość oraz ciągłość osiąganego dochodu. Ustalone w niniejszej sprawie fakty wykazały, że oskarżony dopuszczał się przestępstw mu przypisanych wielokrotnie i regularnością. Negując wypełnienie znamion art. 65§1 k.k. – obrońca nie podważył skutecznie ani nieprawidłowości ustaleń Sądu meriti co do popełnienia przypisanych mu czynów w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, ani uczynienia sobie z popełnienia przestępstwa stałego źródła dochodu; Ad. 4) i 5) odnośnie czynu XXII przypisanego w punkcie 51 wyroku - kontrola odwoławcza wykazała, że poczynione ustalenia sądu I instancji wskazują udział w zaciągnięciu kredytu w dniu 26 listopada 2011 r. w (...) Bank (...) osobiście i na własny użytek (vide str. 29 uzasadnienia). W tej sytuacji niezbędnym było wyeliminowanie ustalenia, że oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co błędnie zostało przypisane w wyroku. Niemniej brak jest podstaw do uznania, że rację ma kontestujący przypisanie oskarżonemu sprawstwa czynu z art. 286§1 k.k. – bowiem w pełni uprawnione w sprawie jest ustalenie, iż trzykrotna wpłata przez oskarżonego rat w kwotach po 600 zł, 200 zł oraz 190,44 złotych (vide k. 9300a) pozorowała jedynie chęć wywiązania się przez oskarżonego z warunków umowy. Czyn ten (mimo, że popełniony przez oskarżonego indywidualnie) wpisywał się w mechanizm innych oszustw kredytowych popełnionych przez oskarżonego w okresie jego przynależności do grupy przestępczej. Ad. 6) odnośnie czynu XXV przypisanego w punkcie 54 wyroku – okoliczność czy działalność oskarżonego przyczyniła się do upadku firmy (...) jest irrelewantna dla znamion czynu przypisanego w wyroku, a zatem nie może być mowy, by wyrok sądu I instancji był obarczony błędem w ustaleniach faktycznych. Jedynie na marginesie stwierdzić należy, iż uwzględniając łączną wartość niekorzystnego rozporządzenia mieniem ustalonego co do czynów z art. 286§1 k.k. popełnionych na szkodę Firmy (...) przez zorganizowaną grupę przestępczą, w której strukturach działał oskarżony – trudno nie dostrzec, że wystawione przez firmę (...) faktury za pobrany sprzęt i nigdy nie opłacone nie stanowiły realnego obciążenia dla jej działalności (vide uzasadnienie str. 52-55). Ad. 7) odnośnie czynu XVIII przypisanego w punkcie 49 wyroku – ustalenia Sądu są prawidłowe, bo poczynione w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (vide uzasadnienie str. 12-13). Oskarżony T. P.

(1)potwierdził fakt wystawienia J. Ż. zaświadczenia o zatrudnieniu (vide k. 5356, t.60). Zgodnie z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji co do struktury grupy – to oskarżony T. P.

(1)działający w jej strukturach seryjnie wręcz przygotowywał zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach dla osób, które w rzeczywistości nie były zatrudnione w firmie (...). Obrońca oskarżonego akcentując, że oskarżony działał sam – pomija w swej narracji okoliczności wynikające z zeznań świadka J. S. (k. 5988b-5988d., t. 69) – a z nich wszak jednoznacznie wynika w jaki sposób doszło do nawiązania przez J. Ż. kontaktu do osób zajmujących się działalnością przestępczą, a w efekcie właśnie do oskarżonego T. P.

(1). Wręcz naiwne jest argumentowanie przez skarżącego obrońcę, że oskarżony nie wiedział w jakim celu wystawiane jest przez niego przedmiotowe zaświadczenie, przez co nie wykazane zostało w oparciu o zgromadzone dowody, że jego wykorzystanie wypełni znamiona oszustwa wobec podmiotu, w którym zostanie ono złożone. Ocena zeznań świadka J. Ż. nie nasuwa zastrzeżeń co do jej prawidłowości (vide k. 93 uzasadnienia). Ad. 8) odnośnie czynu XIX przypisanego w punkcie 50 wyroku - ustalenia Sądu są prawidłowe, bo poczynione w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (vide uzasadnienie str. 12-13). Ocena zeznań świadka G. K. nie nasuwa zastrzeżeń co do jej prawidłowości (vide k. 92- 93 uzasadnienia). W zasadzie analogiczna sytuacja jak w przypadku zarzutu omówionego powyżej. Argumenty obrońcy nie mogą być cenione inaczej niż próba przedstawienia alternatywnej wersji, która w założeniu będzie korzystniejsza dla oskarżonego. Ad. 9) odnośnie czynu XXIV przypisanego w punkcie 53 wyroku - ustalenia Sądu są prawidłowe, bo poczynione w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (vide uzasadnienie str. 34-35). Ocena zeznań świadka D. K. nie nasuwa zastrzeżeń co do jej prawidłowości (vide k. 91- 93 uzasadnienia). Z uwagi na analogiczną sytuację, jak w przypadkach zarzutów omówionych powyżej argumenty obrońcy nie mogą być cenione inaczej niż próba przedstawienia alternatywnej wersji, która w założeniu będzie korzystniejsza dla oskarżonego. Ad. 10) odnośnie czynu XVII przypisanego w punkcie 48 wyroku - ustalenia Sądu są prawidłowe, bo poczynione w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (vide uzasadnienie str. 1-4, 86-120). Sąd okręgowy w sposób staranny oceniając tak wyjaśnienia wszystkich oskarżonych, jak i inne dowody osobowe – w szczególności zeznania świadka M. S.

(4)prawidłowo skonstatował, że wbrew wyjaśnieniom oskarżonych zdawali sobie sprawę z łączących ich powiązań. Mózgiem wszystkich operacji niewątpliwie był M. J.

(1)– niemniej pozycja oskarżonego T. P.

(1)w strukturze grupy przestępczej bynajmniej nie była podrzędna. Argumenty obrońcy nie mogą być cenione inaczej niż próba przedstawienia alternatywnej wersji, która w założeniu będzie korzystniejsza dla oskarżonego. Czasokres przypisanego oskarżonemu czynu z art. 258§1 k.k. nie wyznacza bynajmniej zaciągnięty w dniu 5 sierpnia 2011 r. kredyt przez oskarżonego T. P.

(1)na rzecz prowadzonej działalności gospodarczej – ale m.in. czyn przypisany w pkt 49 wyroku, który wskazuje na rozpoczęcie wystawiania przez oskarżonego fikcyjnych zaświadczeń o zatrudnieniu. Ad. 11) odnośnie czynu L przypisanego w punkcie 29 wyroku - ustalenia Sądu są prawidłowe, bo poczynione w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (vide uzasadnienie str. 39-40). Wbrew argumentacji obrońcy oskarżonego nie można inaczej ocenić działania oskarżonego jak usiłowania popełnienia czynu z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k., bowiem złożenie dokumentów wymaganych przez bank do zawarcia umowy o leasing 25 sztuk automatów do kawy (...) z deklaracjami podatkowymi, które nie odzwierciedlały rzeczywiście uzyskiwanych przez niego dochodów – nie służyło niczemu innemu jak uzyskaniu owego leasingu. Oskarżony nie dlatego nie uzyskał od banku kwot o które występował – że jego działanie zakończyło się na etapie przygotowania, jak twierdzi obrońca, ale dlatego, że pracownicy banku zaczęli weryfikować złożone dokumenty i zwrócili się o jej uzupełnienie. Ad. 12) obrońca kwestionując sprawstwo oskarżonego w zakresie czynu z punktu XX pomija całkowicie, że zawierając w dniu 30 września 2011 r. (punkt 8 wyroku) umowę leasingu samochodu marki S. nr rej. (...) F oskarżony od samego początku nie realizował warunków tejże umowy – nie uiszczał opłat; w dniu 18.01.2012 r. samochód wynajęty przez oskarżonego przekroczył terytorium RP (vide §3 pkt 2 umowy z k. 802-805); ustalenia Sądu meriti w tym zakresie (vide k. 45-47) są prawidłowe, bo znajdują oparcie we wskazanych dowodach. Wyciągnięte na tej podstawie wnioski Sądu co do zamiaru oskarżonego są prawidłowe – jeśli zważy się nie tylko treść jego wyjaśnień, w których starał się stworzyć taką wersję, która będzie skutkować umniejszeniem jego odpowiedzialności karnej. Zdarzenia kwestionowane przez obrońcę wpisują się w całość działalności przestępczej oskarżonego – a ta w świetle przeprowadzonych dowodów sytuuje go nie jak bezwolnego wykonawcę poleceń innych osób, niemającego wiedzy i świadomości co do procederu w jakim uczestniczy – ale jako „księgowego”, o czym zeznali świadkowie mający z wymienionym kontakty (przede wszystkim vide zeznania świadka M. S.

(2)). Wynika z tychże dowodów w sposób stanowczy, że oskarżony T. P.

(1)m.in. dysponował pełnomocnictwem do reprezentowania firmy (...), dokumentami do kredytu G. K., dokumentami dot. Sp. z o.o. (...), dokumentami dot. zatrudnienia D. P.

(1)w spółce z o.o. (...) i zatrudnienia D. C.

(1)w spółce (...), drukami rozliczeniowymi spółki (...), deklaracjami ZUS tej firmy, dokumentami dot. zawartych umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych (zabezpieczona na posesji wynajmowanej przez P. teczka - k. 987-989 oraz załączniki nr 5 i 6); protokół oględzin rzeczy (teczki zatrzymanej 21.06.2012 r. – k. 1139 -1161); Podkreślenia wymaga, że wprowadzenie w błąd polegało także tego kto faktycznie będzie dysponował autem wynajętym przez oskarżonego. Odnośnie czynu przypisanego w punkcie 34 wyroku (czyn LIV) – istotnie – treść notatki – „opis działalności klienta” wskazuje, iż o tym, że samochody będące przedmiotem leasingu „będą prawdopodobnie podnajmowane zaprzyjaźnionej firmie”, zaś „w ramach umowy podnajmu Pan T. ma zagwarantowane wynagrodzenie, które w całości pokrywa koszty rat leasingu” (vide k. 7676 akt sprawy, t. 39) oskarżony poinformował w rozmowie pracownika firmy (...). Niemniej nie to jest istotą czynu przypisanego. Oskarżony ubiegając się o leasing przedstawił dokumenty, które zawierały nieprawdziwe dane, a także poinformował o swojej sytuacji materialnej niezgodnie z rzeczywistością, tj. m.in. wskazał odnośnie własności trzech nieruchomości, co nie było prawdą. Umowa leasingu nie zawiera przy tym ograniczeń w zakresie „używania” prze leasingobiorcę ani „używania i pobierania pożytków” – vide k. 7680-7686 – ogólne warunki leasingu). Podobnie rzecz ma się z pozostałymi czynami przypisanymi oskarżonemu T. P.

(1)w punktach 30 wyroku (co do czynu LI – vide uzasadnienie str. 40 -41), w pkt 33 wyroku (co do czynu LIII – vide uzasadnienie str. 41-42), Ad. 13) odnośnie czynu LIII przypisanego w pkt 33 wyroku - ustalenia Sądu są prawidłowe, bo poczynione w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (vide uzasadnienie str. 41- 42). Argumenty przedstawione przez skarżącego obrońcę są o tyle chybione, że pomimo postanowień umownych oskarżony T. P.

(3)przekazał przedmiot leasingu innemu podmiotowi. Ad. 14) ocena wyjaśnień oskarżonego T. P.

(1)dokonana na gruncie art. 7 k.p.k. przez Sąd I instancji nie budzi zastrzeżeń w zakresie czynów przypisanych mu w pkt 41 wyroku (czyn z .LIX), w pkt 52 wyroku (czyn XXIII), w pkt 51 wyroku (czyn XXII), w pkt 39 wyroku (czyn LVII i XXI), w pkt 38 wyroku (czyn LVI), w pkt 17 wyroku (czyn XXVII), w pkt 31 wyroku (czyn LII), w pkt 54 wyroku ( czyn XXV), w pkt 55 wyroku (czyn LXV). Nie podważa w żaden sposób oceny Sądu meriti i poczynionych w sprawie ustaleń (vide ustalenia uzasadnienie str. 36-37, 29, 19-22, 30-31, 31-32, 14-15, 52-55) twierdzenie obrońcy oskarżonego, że podpisywał on wyłącznie dokumenty in blanco, a przez to nie miał świadomości czy rzeczywiście i w jakim zakresie zostaną one wykorzystane. Co do wymienionych czynów Sąd meriti dokonał ustaleń faktycznych w oparciu całokształt zgromadzonych w sprawie dowodów, zaś argumenty skarżącego obrońcy powyższej oceny w sposób skuteczny nie podważyły. Ad. 15) co do czynu przypisanego w pkt 47 wyroku (czyn XXVI) zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – w szczególności wyjaśnienia oskarżonego T. P.

(1)oraz zeznania świadków T. S., W. G. oraz S. W. w zestawieniu z treścią umowy o wynajem samochodu – vide k. 4859, t.63) powodują, że co prawda ustalenia Sądu I instancji prawidłowo ustalają okoliczności związane z najmem przez T. P.

(1)samochodu marki P. (...) o nr rej (...) (vide uzasadnienie str. 55 – 56) – to pomijają kwestię kluczową – żaden z dowodów nie wskazuje, że w chwili zawierania umowy oskarżony działał z zamiarem kierunkowym wymaganym art. 286§1 k.k., natomiast jego działaniem w pełni wyczerpane zostały znamiona czynu z art. 284§2 k.k. „Istotą przywłaszczenia (zachowania czasownikowego opisanego w art. 284 § 2 k.k.) jest przecież definitywne oddzielenie uprawnionego od stanowiącej jego własność rzeczy i potraktowania rzeczy jako własnej przez sprawcę, przy czym nie zawsze musi się to łączyć z definitywnym włączeniem mienia do majątku sprawcy, a tym samym zwiększeniem majątku sprawcy o wartość przedmiotowej rzeczy, gdyż w pewnych sytuacjach przy przywłaszczeniu nie dochodzi do powiększenia stanu majątkowego sprawcy (np. w wypadku zniszczenia rzeczy, darowania jej innej osobie lub w inny sposób wyzbycia się jej).” – tak przykładowo: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2020 r., IV KK 119/19. Konkludując: Błąd ustaleń faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.) zachodzi, gdy treść dokonanych ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd nie odpowiada zasadom rozumowania, a błąd mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut taki nie jest uzasadniony, gdy sprowadza się do zakwestionowania stanowiska sądu czy do polemiki z ustaleniami sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom odmiennego poglądu nie wystarcza do wniosku o popełnieniu przez sąd istotnego błędu ustaleń. (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2019 r., II AKa 76/19). Skarżący obrońca generalnie nie wykazał nieprawidłowości w rozumowaniu Sądu w zakresie istotnych ustaleń. Tylko w niewielkim zakresie wniesiona apelacja obrońcy okazała się zasadna – i w efekcie przeprowadzonej kontroli odwoławczej doszło do zmian w skarżonym wyroku. Lp. Zarzut III. Na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażąca surowość orzeczonej kary i środka kompensacyjnego w postaci solidarnego częściowego obowiązku naprawienia szkody w wyniku nienależnego uwzględnienia wszystkich okoliczności łagodzących i obciążających w niniejszej sprawie oskarżonego T. P.

(1). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obrońca T. P.

(1)zarzucając rażącą niewspółmierność (surowość) wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności i środka kompensacyjnego w postaci solidarnego częściowego obowiązku naprawienia szkody podniósł jedynie, że Sąd ten w nienależyty sposób nie uwzględnił wszystkich okoliczności łagodzących i obciążających w niniejszej sprawie oskarżonego – nie wykazując w istocie co legło u podstaw takiego twierdzenia. Rażąca niewspółmierność kary zachodzi wówczas, kiedy zachodzi znacząca dysproporcja między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną. Jeśli kara zostaje wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary z art. 53 k.k. nie można zasadnie twierdzić, że jest ona rażąco surowa. Obrońca nie wykazał, aby Sąd Okręgowy powyższych reguł nie stosował. z uwagi jednak na dokonanie zmian wyroku w zakresie odnoszącym się do oskarżonego T. P.

(1)dalsze kwestie zostaną omówione w punkcie uzasadnienia tego dotyczącym. Lp. Zarzut IV . Na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obraz przepisów prawa materialnego, a to art. 91§1 i 2 k.k. w zw. z art. 85§1 k.k. i art. 86§1 i 2 k.k. poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. zamiast w dniu popełnienia czynów przez oskarżonego T. P.

(1), tj. na mocy przepisów obowiązujących przed dniem 1 lipca 2015 r. przy odpowiednim zastosowaniu art. 4§1 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wobec wydania wyroku reformatoryjnego przez Sąd Apelacyjny - zarzut zdezaktualizował się, przez co nie ma powodu do szczegółowego odnoszenia się do jego treści. Wniosek 1) W przypadku uwzględnienia zarzutów z art. 438 pkt 2 k.p.k. – o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego T. P.

(1)od dokonania zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji; 2) W sytuacji nie podzielenia przez Sąd Apelacyjny zarzutów z art. 438 pkt 2 k.p.k., wobec zarzutów z art. 438 pkt 3 k.p.k. – o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie T. P.

(1)od zarzutów z pkt XVII, XXII, XVIII, XIX, XXIV, LI, LIII, LIV, XX, VIII, XII, LIX, XXVI, XXIII, XXII, LVII, LVI, XXVII, LII, XXV i LXV, ewentualnie o zmianę kwalifikacji prawnej czynów z wyroku przypisanych oskarżonemu przez wyeliminowanie art. 65 k.k., a następnie obniżenie kar jednostkowych i kary łącznej, bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji; 3) W przypadku nie podzielenia przez Sąd Apelacyjny zarzutów z pkt 438 pkt 2 i 3 k.p.k. – wobec zarzutu z art. 438 pkt 1 k.p.k. – o wymierzenie nowej złagodzonej kary łącznej oskarżonemu T. P.

(1); 4) W sytuacji uwzględnienia zarzutów z art. 438 pkt 4 k.p.k. – o zmianę zaskarżonego wyroku i złagodzenie wymierzonych wobec oskarżonego tak kar jednostkowych, jak i kary łącznej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw co uniewinnienia oskarżonego – wobec niezasadności zarzutów obrońcy. Brak podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania – wobec

(1)dalsze kwestie zostaną omówione w punkcie uzasadnienia tego dotyczącym. 3. Apelacja obrońcy oskarżonego M. S.

(1)Lp. Zarzut I. Mająca wpływ na treść orzeczenia obraza przepisów postępowania, tj.: 1) art. 4 k.p.k., 5§2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. poprzez dowolną i jednostronnie niekorzystną dla oskarżonego ocenę materiału dowodowego; 2) art. 424§2 k.p.k. poprzez – poza ogólnymi, dotyczącymi wszystkich oskarżonych wywodami dotyczącymi wymiaru – pominięcie w uzasadnieniu wyroku omówienia rozstrzygnięcia co do kary wymierzonej oskarżonemu M. S.

(1)tak za poszczególne czyny, jak i kary łącznej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut obrońcy nie jest trafny. Ad 1) Zarzut przede wszystkim jest wewnętrznie sprzeczny. Przy jego konstruowaniu ewidentnie bowiem nie zwrócono uwagi na fakt, że naruszenie reguły „ in dubio pro reo” możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy po przeprowadzonym prawidłowo postępowaniu dowodowym i odpowiadającej standardom wynikającym z art. 7 k.p.k. ocenie materiału dowodowego, nadal istnieją niedające się usunąć wątpliwości, które sąd rozstrzyga niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 k.p.k. Przypomnieć także godzi się, że dla oceny, czy został naruszony zakaz „ in dubio pro reo” nie są miarodajne wątpliwości strony procesowej, ale jedynie to, czy sąd orzekający wątpliwości takie powziął i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. Gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu reguły „in dubio pro reo”, albowiem jedną z podstawowych prerogatyw sąd u orzekającego jest swobodna ocena dowodów (art. 7 k.p.k.).Równocześnie wielokrotnie orzecznictwo sądowe wskazuje, że naruszenie przepisów art. 2 § 2 k.p.k. bądź art. 4 k.p.k. - mających charakter gwarancji procesowych - nie może stanowić podstawy apelacji. Przestrzeganie naczelnych zasad procesu karnego jest gwarantowane w przepisach szczegółowych i dopiero wskazanie naruszenia tych konkretnych, szczegółowych przepisów może uzasadniać zarzut apelacyjny, zażaleniowy lub kasacyjny. Niezbędne jest tu zatem wykazanie konkretnej normy prawnej procesowej, którą naruszono w związku z przedmiotową zasadą (tak przykładowo: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2020 r., III KK 147/20, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 11 marca 2020 r., II AKa 217/19). Równocześnie stwierdzić należy, że sformułowany przez obrońcę zarzut ma charakter polemiczny, bo tworzy wersje alternatywne do tych ustalonych przez Sąd orzekający. Przypomnieć należy, że w przypadku stawiania zarzutu opartego o art. 438 pkt 2 lub pkt 3 k.p.k. aby był on skuteczny nie może sprowadzać się do zakwestionowania stanowiska zaskarżonego wyroku przez lansowanie własnego poglądu na ocenę zebranego materiału dowodowego i możliwe do wyciągnięcia na jej podstawie wnioski, ale konieczne jest wykazanie przez skarżącego jakich konkretnie uchybień w procesie oceny poszczególnych dowodów dopuścił się Sąd meriti. W niniejszej sprawie powyższy warunek nie został spełniony. I tak: 1) obrońca oskarżonego wbrew zgromadzonym w sprawie dowodom lansuje tezę, że oskarżonego M. S.

(1)łączyła z oskarżonym M. J.

(1)wyłącznie wieloletnie kontakty towarzyskie, koleżeńskie i „biznesowe”. Wbrew także dowodom zgromadzonym w sprawie skarżący neguje prawidłowość ustaleń Sądu meriti o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez oskarżonego M. J.

(1)i przynależność do tejże grupy oskarżonego M. S.

(1). Skarżący, zmierzając do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, ograniczył się w istocie do prostego zanegowania jej i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego – w tym wyjaśnienia oskarżonego M. S.

(1), który twierdził, że pomagając M. J.

(1)„nie miał zamiaru popełnienia przestępstwa”. Tymczasem Sąd meriti nie tylko dostrzegł wyjaśnienia M. S.

(1)składanie w przedmiotowej sprawie, ale także dokonał oceny depozycji oskarżonego (vide k. 61-63, k.75 oraz k. 84-85 uzasadnienia). Obrońca oskarżonego poza twierdzeniem, że z oceną dokonaną przez Sąd okręgowy nie zgadza się – nie przedstawił żadnych argumentów by uznać, że jest ona sprzeczna z normą art. 7 k.p.k. Nie można zgodzić się z zarzutem, że w sprawie brak jest pełnowartościowych dowodów co do istnienia grupy przestępczej oraz przynależności do niej M. S.

(1)– wskazać w tym miejscu należy, że sam charakter przestępstw stypizowanych w art. 258 k.k. powoduje, że ustalenie faktu istnienia zorganizowanej grupy przestępczej stanowi wypadkową całokształtu zachowań kręgu osób związanych z prowadzeniem określonej działalności przestępczej. W niniejszej sprawie Sąd I instancji drobiazgowo powyższe zachowania wykazał – i nie może być mowy o zaistnieniu wątpliwości zgłaszanych przez skarżącego obrońcę. Podniesione przez skarżącego obrońcę argumenty co do prawidłowości w przypisaniu oskarżonemu czynów z pkt 18, 20, 21, 22, 23, 24, 28, 27,39, 65 wyroku nie przekonują o wadliwości zapadłego orzeczenia. 2) Co do czynu przypisanego w punkcie 18 (punkt XL a/o) – prawidłowe są ustalenia Sądu, bo poczynione zostały w oparciu o całokształt dowodów odnoszących się do tego czynu (vide uzasadnienie k. 7-8) Kontestując powyższe ustalenia Sądu meriti poprzedzone wcześniejszą oceną dowodów obrońca poprzestaje na stwierdzeniu wynikającym z wyjaśnień oskarżonego, że „nie pamięta tej sytuacji i nie zna A. S.

(1)a B. R. może kiedyś widział, ale nie wie kiedy i w jakich okolicznościach – taki sposób argumentacji nie może przynieść oczekiwanego skutku, skoro zarówno z zeznań M. S.

(4), A. S.

(1)oraz zabezpieczonej w sprawie dokumentacji, a także częściowo wyjaśnień samego oskarżonego wynikają fakty przeciwne 3) Co do czynu w punkcie 20 (punkt XLII a/

1. o)– podobnie: obrońca bazuje na fragmencie wyjaśnień oskarżonego, który przyznając fakt wypełnienia dokumentów prezentuje wersję dla siebie korzystną. Tymczasem ustalenia Sądu meriti nie opierają się wyłącznie o wyjaśnienia oskarżonego, ale też o inne dowody, które w swej wymowie nie są już tak korzystne dla oskarżonego (vide uzasadnienie str. 8-11). 4) Co do czynu przypisanego w punkcie 21 (punkt XLIII a/
2. o)– poczynione w sprawie ustalenia Sądu I instancji (vide str. 50 uzasadnienia) nie zostały podważone argumentacją obrońcy. Podkreślenia wymaga, że argument obrońcy, iż oskarżony „nabył samochód z zamiarem jego przywłaszczenia” - nie ma pierwszoplanowego znaczenia. Istota karalnego sprzeniewierzenia z art. 284 § 2 k.k., sprowadza się do nieuprawnionego rozporządzenia przez sprawcę powierzoną mu rzeczą ruchomą, którą otrzymał i posiadał legalnie. Chodzi tutaj o świadome potraktowanie przez sprawcę otrzymanej rzeczy ruchomej jak własnej, co sprowadza się do definitywnego włączenia rzeczy do swojego majątku, a z drugiej do pozbawienia właściciela prawa własności. Odnośnie zaś kwestionowanej wysokości szkody – warto odesłać do pisma (...) z dnia 17.09.2016 r., z którego wynika, że w związku z zaprzestaniem spłaty umowa została rozwiązana z dniem 12.07.2011 r., a w chwili karnego zamknięcia łączna zaległość wynosi 105 176, 92 zł, tj. 89 102, 52 – kapitał pozostały do spłaty, (...),70 – opłaty windykacyjne, 14309,70 nieuregulowane raty kredytu do dnia zamknięcia umowy. Nie ma racji także obrońca twierdząc, że fakt umorzenia postępowania w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę (...) w W. z zawiadomienia Banku (...) ma znaczenie dla prawidłowości przypisania oskarżonemu czynu z art. 284§2 k.k. – obrońca pomija, że powyższe postępowanie dotyczyło czynu z art. 286§1 k.k. 5) Co do czynu przypisanego w punkcie 22 (punkt XLIV a/
3. o)oraz 23 (punkt XLV a/
4. o)– twierdzenia obrońcy oskarżonego, że skoro M. S.

(1)wypełniał jedynie na prośbę M. J.

(1)wskazane mu dokumenty nie wiedząc, że robi coś niewłaściwego, przez co jego rola była w tym zakresie drugorzędna, wręcz marginalna i powyższe winno prowadzić do jego uniewinnienia – rażą wręcz nieprofesjonalizmem. Sąd Okręgowy poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia w oparciu o całokształt dowodów odnoszących się do czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 22 i 23 wyroku (vide uzasadnienie k. 11-12 oraz 15-16), a ocen tychże dowodów skarżący nie podważył skutecznie. 6) Co do czynu przypisanego w punkcie 24 (punkt XLVI a/o) – dość stwierdzić, że Sąd okręgowy nie przypisał oskarżonemu M. S.

(1)roli wiodącej (vide uzasadnienie str. 15-16). Tym samym akcentowanie przez skarżącego, iż rola tego oskarżonego w popełnieniu czynu była drugorzędna – nie ma większego znaczenia dla prawidłowości przypisania oskarżonemu czynu z art. 13§1 k.k. w zw. z art.286§1 k.k. w zb. z art. 297§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k., bowiem w świetle ustaleń Sądu meriti zostały wypełnione przez oskarżonego działającego wspólnie i w porozumieniu z M. J.

(1)znamiona składające się na powyższe przestępstwo, Podkreślenia także wymaga, iż w pełni podzielić należy ustalenie Sądu I instancji odnośnie tego, że M. S.

(1)zajmował bardzo wysoką pozycję w strukturze grupy przestępczej, bowiem był jednym z najbliższych współpracowników M. J.

(1)(vide uzasadnienie k. 86) – a tego ustalenia w żaden sposób skarżący skutecznie nie zanegował. Już choćby z powyższego względu nie można uznać za prawidłowe marginalizowanie roli oskarżonego M. S.

(1)w czynach mu przypisanych. 7) Co do czynu przypisanego w punkcie 28 (punkt XLVII a/o) – obrońca twierdząc, że w sprawie nie ma „pełnowartościowych dowodów udziału oskarżonego M. S.

(1)w popełnieniu tego przestępstwa” całkowicie pomija dowody zgromadzone w sprawie, a będące podstawą ustaleń Sądu I instancji (vide uzasadnienie str. 15-16). W szczególności odesłać godzi się skarżącego do wyjaśnień oskarżonego K. M.

(2), który nie tylko przyznał się do winy, ale złożył w zakresie przedmiotowego czynu wyjaśnienia, z których wprost wynika udział oskarżonego M. S.

(1)(vide t. 40, k. 7937-7940). Dowód z wyjaśnień oskarżonego K. M.

(2)został uznany za Sąd I instancji za wiarygodny (vide uzasadnienie k. 85) – a tejże oceny obrońca w żaden sposób nie zakwestionował. 8) Co do czynu przypisanego w punkcie 27 (punkt XLIX a/

1. o)– odniesienie się do argumentacji przedstawionej przez skarżącego ograniczyć może się do odesłania do pkt 5), bowiem nie przedstawia ono żadnych racjonalnych podstaw, aby marginalizować rolę oskarżonego w popełnieniu przedmiotowego czynu. Nie budzi zastrzeżeń Sądu odwoławczego treść ustaleń Sądu I instancji, bo znajdują one oparcie w przeprowadzonych dowodach. (vide uzasadnienie str. 30 -31). 9) Co do czynu przypisanego w punkcie 39 (punkt LVII a/
2. o)– poczynione przez Sąd I instancji ustalenia stanu faktycznego i poprzedzająca je ocena dowodów będąca podstawą skazania znajdują pełną akceptację Sądu odwoławczego (vide uzasadnienie str. 19 – 22). Obrońca twierdząc inaczej winien przedstawić argumentacją mogącą skutecznie podważyć powyższą ocenę – a tymczasem przedstawił własną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego przez pryzmat wyjaśnień oskarżonego M. S.

(1), który nie przyznał się do winy. Reasumując: stwierdzić należy, że kontrola odwoławcza dokonana przez Sąd Apelacyjny nie wykazała naruszeń swobodnej oceny dowodów na gruncie art. 7 k.p.k. Podzielając w pełni rozważania i wnioski Sądu meriti stwierdzić należy, że ponowne ich przytaczanie jest zbędne. Obrońca oskarżonego podejmując próbę podważenia ocen Sądu I instancji wybiórczo potraktował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy opierając się w swej retoryce na eksponowaniu przede wszystkim treści wynikających z wyjaśnień oskarżonego, a pomijając dowody, które nie są już tak korzystne dla oskarżonego. Stwierdzić także należy, że argument, iż „materiał dowodowy w postaci zeznań świadków jest wyjątkowo skromny, wręcz skąpy” – nie ma najmniejszego znaczenia dla czynienia prawidłowych ustaleń w sprawie. Pomijając nawet to, że jest on nieprawdziwy – bo o winie oskarżonego świadczą skrupulatnie wymienione przez Sąd I instancji zarówno dowody osobowe oraz stosowna dokumentacja – przypomnieć należy, że to nie ilość, a jakość dowodów obciążających oskarżonego przesądza o możliwości czynienia stosownych ustaleń. W polskiej procedurze karnej nie ma wszak zastosowania rzymska zasada „jeden świadek – żaden świadek” i o ile jest to dowód stanowczy można na nim ustalenia w sprawie. Tym bardziej niezrozumiałe jest łączenie ilości dowodów obciążających oskarżonego – z wymiarem kary wobec niego orzeczonej. Ad 2) Obrońca nie wykazał, aby kontestowane przez niego uzasadnienie i wskazywana obraza art. 424 k.p.k. miały wpływ na treść wyroku, a jedynie wówczas możliwe jest formułowanie zarzutu opartego na podstawie z art. 438 pkt 2 k.p.k. Wielokrotnie orzecznictwo sądowe podkreśla, że uzasadnienie jest sporządzane po wydaniu wyroku – nie sposób zatem przyjąć, by czynność następcza – uzasadnienie − mogła wpływać na to, co zostało orzeczone wcześniej − wyrok. Tym samym już tylko z tego powodu zarzut nie może być skuteczny. Lp. Zarzut II. Mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych a jego podstawę, a polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżony dopuścił się zarzuconych i przypisanych mu czynów, podczas gdy brak w tym zakresie pełnowartościowych dowodów, a przynajmniej występują poważne, nie dające się usunąć wątpliwości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Błąd ustaleń faktycznych zachodzi, gdy treść dokonanych ocen i wniosków dokonanych przez sąd nie odpowiada zasadom rozumowania, a mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut nie jest uzasadniony, gdy sprowadza się do zakwestionowania stanowiska sądu czy do polemiki z ustaleniami sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do wniosku o popełnieniu przez sąd istotnego błędu ustaleń. Zarzut taki powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu (tak przykładowo: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2019 r., II AKa 264/18) Wobec bezzasadności zarzutów sformułowanych przez skarżącego i omówionych w punkcie 3.3.I niniejszego uzasadnienia - za oczywiście bezprzedmiotowy należy uznać wynikający z nich zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Lp. Zarzut III. Rażąca niewspółmierność (surowość) wymierzonej oskarżonemu kary. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. O rażącej niewspółmierności kary może być mowa tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, to nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, czyli gdy jest w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą. Na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż kara dotychczas wymierzona jest niewspółmierna w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować i jest zatem również w odczuciu społecznym "karą niesprawiedliwą". Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi – z uwagi jednak na dokonanie zmian wyroku w zakresie odnoszącym się do oskarżonego M. S.

(1)dalsze kwestie zostaną omówione w punkcie uzasadnienia tego dotyczącym. Wniosek 1) o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. S.

(1)od popełnienia zarzucanych mu w punktach XXVIII, XL, XLVII i XLIII wyroku czynów ewentualnie 2) o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania – wobec