e ślubami wieczystymi złożonymi przez niego 20 lat temu. Wiążą one pod sankcją grzechu śmiertelnego w sumieniu z Bogiem i K. Ś. aż do śmierci i dalej na życie wieczne, niezależnie od tego co orzekł Zakon a za nim Najwyższa K. Władza, S. Apostolska. Stąd żyje i będzie żyć tak jak żył (…) od momentu wstąpienia do Salezjanów.
e ślubem: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, mimo, że Zakon i jego zwierzchnicy nie chcą go uważać za swojego współbrata i członka Zgromadzenia. Pozwany dalej wskazał, że jest i pozostaje wierny Panu Bogu i K. oraz swojemu sumieniu, stąd też pozostał, pozostaje i pozostanie w swojej zakonnej cieli, Salezjańskiego (...) Zakonnego przy ulicy (...) w P. i dobrowolnie nigdzie się z niej nie ruszy i nie opuści jej. Jest to cela domu zakonnego , do którego został skierowany przed czterema laty przez Przełożonego dla realizacji pracy duszpasterskiej. Codzienne wiernie ją tu spełnia. Jest temu posłaniu wierny i wiernie je zachowuje. Spełnia kapłańskie i zakonne obowiązki bez zmian sprawując codziennie O. Mszy Św. , odmawiając brewiarz czyniąc osobistą modlitwę i nabożną lekturę. Spełnia kapłański obowiązek wobec Wiernych i niewiernych. Od półtora roku za sprawą głoszonych w Internecie kazań, ogłoszeń i słówek, których wpływ się poszerza się docierają one do coraz większego grona, ucząc kochać Pana Boga ponad wszystko i służyć Bogu, w zgodzie z wiarą katolicką. Ich charakterystyką jest, że uczą też inaczej, bo przeciwko szerzonej od lat herezji modernizmu i szerzących te herezje heretykom, to jest od Soboru (...) II głoszących je oficjalnie i w autorytecie a często w osobach hierarchów i przedstawicieli władz K.. Pozwany wskazał również spełnia sakrament spowiedzi wobec chętnych wiernych oraz, że jego cela stało także kaplicą. Stało się tak dlatego ,ze odmawiają mu bezprawnie i bezzasadnie prawa sprawowania mszy św. W kościele. Dla jej składania zmuszony był do zbudowania w celi ołtarza, dla obowiązanego katolickiemu księdzu codziennego składania na ołtarzu, a nie na stole O. Mszy Św. Jego kaplica – cela jest od ponad półtora roku każdego dnia dla Wiernych katolików miejscem, gdzie za wiedzą i (…) przynajmniej domyślną zgodą Salezjanów, ci Wierni w tejże ofierze Mszy Św. Uczestniczą. W tej zakonnej celi od ostatniego czasu (…) jest obecny Pan J. w Najświętszym Sakramencie. (…) Na drzwiach celi jest stosowna tabliczka informująca j każdego o tym, a drzwi do kaplicy cel są cały czas otwarte. Zaproszeni i oczekiwani w celi są wszyscy łączenie z powodem. O sprawowanej Mszy Ś. każdego informuje zamieszkałych w (...) współbraci każdego dnia dzwon. Od 25.12.2018 r. każdego dnia każda Msza Św. jest transmitowana w czasie rzeczywistym przez Internet na kanale youtube, którego jest właścicielem ,a wygłaszane przez niego publiczne słowa, kazania, ogłoszenia, salezjańskie słówka są na tym kanale dostępne od dnia 15.12.2017 r. wszystkie i wszystkim. Do maja 2019 r, były także szerzone codziennie przez stronę F. pt: W obronie Mszy Ś. W. u Salezjanów na Wronieckiej. Pozwany dalej wskazał, że jego zdaniem właściwym powodem jego eksmisji ma być, aby go jako kapłana i Wiernych Katolików możliwości sprawowania Mszy Św. i oddziaływania przez to trwale i skutecznie na Wiernych katolików pozbawić, a tym samym odciąć możliwość wiązania w świadomości innych katolików, że jego działalność ma miejsce u Salezjanów. Salezjanie chcą to uczynić by móc tych katolików traktować, jako sektę, co już nieoficjalnie czynią. Pozwany zarzucił powodowi, że zaproszeni do kaplicy – celi księża S. i P. nigdy z takiego zaproszenia nie skorzystali, aby wyjaśnić wiernym, że dbając c o swoje dusze powinni z tego miejsca odejść. Pozwany wskazał, ze nie da się Zakonowi uważać jakieś grupy za sektę, jeśli za jej wiedzą modli się każdego dnia w ich domu. Trzeba ich obecność uczynić bezprawną, by pozwanego jako kapłana uczynić odpowiedzialnym i sprawcą tego zachowania. Czyni się to także być może po to, aby potępić i ekskomunikować kapłana. Zdaniem pozwanego to po to konieczna jest salezjanom eksmisja przeprowadzona przez aparat Państwa, przez Sąd. Eksmisje praktyczną mogą, bowiem uczynić każdego dnia – wymieniając drzwi, zamki i wynosząc rzeczy pozwanego. Dalej pozwany wskazał, że pozew ma sprawić, że Sąd , choć nie wprost , to jednak swoim wyrokiem niekorzystnym dla niego ma rozsądzić, stwierdzić i zarządzić przeciwko tej garstce wiernych katolików. Dalej pozwany wskazał, że prawdziwym podłożem toczonej przed Sądem sprawy jest zmaganie o przywrócenie odebranego Salezjańskiemu K. prawa do codziennego sprawowania w tym K. Mszy Ś. w tradycyjnym rycie rzymskim i prawa do głoszenia w nim wiary i nauki nie skażonej potępionymi przez K. Święty herezjami modernizmu. Pozwany dalej zarzucił powodowi, że uczynił już wcześniej wiele zła – usunęli najpierw Mszę Św. w tradycyjnym rycie rzymskim z kościoła na Wronieckiej, natomiast z pozwanego za samo domagania się krzyża na ołtarzu, wina z pewnego źródła jako koniecznego dla ważnej Mszy Św., dalej próbę przyniesienia klęcznika dla osoby przyjmującej Komunię Świętą na kolanach, próbowano zrobić osobę niepoczytalną kierując na badania psychologiczne i psychiatryczne. Do tego doszły incydenty wobec wiernych . Zdaniem pozwanego złożony pozew m ogromne znaczenie dla katolików w Polsce i na całym świecie. Pozwany wskazał też, że po wyrzuceniu go ze Zgromadzenia , aby nie dać Salezjanom żadnych okazji do oskarża go za odprawianie Mszy Ś. dla interesu własnego i korzyści zrzekł się przyjmowania stypendium zwyczajowo składanemu przez Wiernych kapłanowi z tytułu sprawowania przez niego Mszy Św. Utrzymuje się dzięki dobroci i łasce Boga za sprawą dobrych ludzi., nie dysponuje kontem w banku, nie jest posiadaczem żadnych majętności i pieniędzy. Dzięki dobroci wiernych posiada stosowną ilość na wypadek choroby, konieczności opłacenia leków, szpitala czy pogrzebu. Pozwany zarzucił ponadto księdzu A. S.
kan. 699 § 1 KPK, usunął K. M. W.
normą kan. 696 § 1 KPK i oświadczył, ze jego związek ze zgromadzeniem zostaje definitywnie rozwiązany
normą kan. 701 KPK i art. 194 konstytucji Towarzystwa. Dalej wskazano w nim, że dekret ten wraz ze wszystkimi dokumentami zostanie przekazany zainteresowanemu, który
normą kan. 700 KPK cieszy się prawem odwołania do kompetentnej władzy w ciągu 10 dni od otrzymania powiadomienia. Dowód – pismo Przełożonego Generalnego Towarzystwa (...) z dnia 27 lipca (...). wraz z tłumaczeniem przysięgłym k. 15 – 16 Pismem z dnia 9 sierpnia 2018 r. Kongregacja ds. Instytutów (...) potwierdziła dekret wydalenia pozwanego
normą kanonów 696, 699 – 700 Kodeksu Prawa Kanonicznego z powodu uporczywego nieposłuszeństwa prawnym nakazom przełożonych (por. kan. 696 § 1 i 601). W piśmie tym wskazano, że należy przestrzegać wszystko to, co
prawem powinno być zachowane według kanonów 701 i 702 Kodeksu Prawa Kanoniczego. Pismo to doręczono pozwanemu dnia 30 sierpnia 2018 r. Dowód – pismo Kongregacji ds.. Instytutów (...) z dnia 9 sierpnia 2018 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym – k. 17-18 wraz z dowodem doręczenia W Internecie została opublikowany dokument o nazwie: „Informacja o wydaleniu K. M. W.
kan. 701 i 702 Kodeksu Prawa Kanonicznego: ustają śluby oraz prawa i obowiązki księdza M. W.
e słuszności i ewangeliczną miłością jest gotowe , aby na prośbę księdza M. W.
kanonem 701 Kodeksu Prawa Kanonicznego naocznym stwierdzeniem sprawowania przez K. Sakramentu Eucharystii w pomieszczeniu noszącym znamiona kaplicy prywatnej, w której przechowywany jest Najświętszy Sakrament w imieniu Ordynariusza miejsca wezwano pozwanego do osobistego wstawiennictwa u K. K. Metropolitarnej w P. w celu przedstawienia do wglądu w przeciągu 14 d od otrzymania tego pisma niżej wymienionych dokumentów: oryginału dekretu biskupa diecezjalnego, który po wydaniu z instytutu diecezjalnego przyjął K. do swojej diecezji lub przynajmniej zezwolił na piśmie na wykonywania władzy święceń, a tym samym zdjął z K. nałożoną z mocą samego prawa karę suspensy oryginału dekretu kompetentnego ordynariusza wydanego
kanonami (...) i (...) Kodeksu Prawa Kanonicznego, w którym ordynariusz ten zezwala na utworzenie przez K. pomieszczenia noszącego znamiona prywatnej kaplicy i na sprawowanie tam Mszy Ś. oryginału dekretu kompetentnego ordynariusza wydanego
kanonami 934 § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego, w którym ordynariusz ten zezwala księdzu na przechowywanie Najświętszego Sakramentu w wyznaczonym pomieszczeniu. Dalej wskazano, że nie przedstawienie tych dokumentów będzie oznaczało, że pozwany ich nie posiada. Pismo to zostało podpisane przez biskupa G. W. Generalnego oraz księdza dr Ł. N. K.. Dowód – pismo z dnia 13 lutego 2020 r. – k. 238 – 239 W odpowiedzi pozwany ksiądz M. W.
art. 321 § 1 kpc Sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie. Przepis ten określa podstawową zasadę postępowania cywilnego, a mianowicie zasadę dyspozycyjności, która oznacza, że sąd jest związany żądaniem zgłoszonym przez powoda (wnioskodawcę) i nie ma prawa orzekać ponad zgłoszone żądanie. Rozpoznanie przez sąd powództwa nieobjętego żądaniem pozwu stanowi nierozpoznanie istoty sprawy (wyr. SN z 9.2.2011 r., V CSK 239/10, L.). Sąd nie może uwzględnić roszczenia powoda na innej podstawie niż podstawa faktyczna powoływana przez powoda w pozwie i w toku postępowania. Powód może przedstawić nowe uzasadnienie faktyczne i prawne swojego żądania w toku postępowania, jeżeli jednak tego nie uczyni, pozostaje aktualne uzasadnienie faktyczne żądania przedstawione w pozwie (por. wyr. SN z 19.1.2016 r., I PK 16/15, L.). Zmiana podstawy faktycznej żądania powinna nastąpić w piśmie procesowym zmieniającym powództwo. Jak wskazano wcześniej Sąd w niniejszym postępowaniu ma obowiązek ustalić czy powód wykazał istnienie podstawy faktycznej pozwu i czy z taką podstawą może być połączone żądanie pozwu. W przypadku stwierdzenia, że braku podstaw faktycznych powództwa Sąd ma obowiązek oddalić powództwo, a nie ustalać czy są możliwie inne podstawy faktyczne pozwu, nie przywołane przez powoda. Dodatkowo wnioski dowodowe pozwanego zmierzały do oceny czy postępowania pozwanego jest zgodne z zasadami wiary katolickiej oraz czy odprawiana przez niego Msze Św. Są obecnie dopuszczalne w myśl reguł Kościoła (...). Okoliczności te są bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a Sąd cywilny nie może dokonać takich ocen. Z tych samych przyczyn Sąd oddalił również wnioski o przesłuchanie w charakterze A. R. jak również winsoki dowodowe pozwanego przesłuchanie świadków wskazanych w piśmie z dnia 25 marca 2020 r. (k. 208). Zarządzeniami z dnia 2 czerwca 2020 r. i 27 sierpnia 2020 r. na podstawie art. 15 zzs 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.) zarządzono poinformować pełnomocnika powoda i pozwanego i interwenienta ubocznego o tym, że wobec przeprowadzenia w całości postępowania dowodowego Sąd zmierza do zamknięcia rozprawy i wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym i w związku z tym zobowiązać ich do zajęcia ostatecznych stanowisk na piśmie w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że ich stanowisko zawarte w dotychczasowym postępowaniu nie zmieniło się , Sad nie uwzględnił wniosku pozwanego o wyznaczenie rozprawy i uzupełniające przesłuchanie stron. W zakresie dowodu przesłuchanie stron wskazuje się, że dowód z przesłuchania stron kwalifikuje się jako dowód subsydiarny [zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 25.6.2014 r., III AUa 111/14, L.]. Przyjmuje się, że na subsydiarność tego dowodu może wskazywać fakt, iż sąd może dopuścić ten dowód dopiero po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku, gdy pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W myśl art. 299 KPC przesłuchanie stron może bowiem nastąpić dopiero wówczas, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub w razie ich braku fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy pozostały niewyjaśnione, przy czym takie fakty powinny być wskazane w tezie dowodowej (zob. wyr. SN z 16.10.1972 r., I PR 57/72, OSP 1973, Nr 5, poz. 96). Przepis ten wskazuje więc na kolejność postępowania dowodowego – dowód z przesłuchania stron jest przeprowadzany zazwyczaj po wyczerpaniu środków dowodowych lub w sytuacji braku dowodów, gdy pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu dotychczasowe postępowanie dowodowe okazało się wystarczające dla wyjaśnienia okoliczności spornych i brak było podstaw do dopuszczenia dowodu z i uzupełniającego przesłuchania stron. Również to na ile zmieniła się sytuacja w (...) Zakonnym od czasu rozprawy z dnia 26 lutego 2020 r. nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak już wcześniej wskazywano dla rozstrzygnięcia sprawy istotne było to czy pozwany dysponuje skutecznym wobec powoda tytułem prawnym do zajmowania lokalu, a z twierdzeń pozwanego wyrażonych w piśmie z dnia 14 września 2020 r. nie wskazano o żadanych okoliczności pozwalających na ustalenie, ze pozwany takim tytułem dysponował. Odnośnie wyznaczenia kolejnego terminu Sad nie znalazł podstaw do jej wyznaczenia, w sprawie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe to jest rozpoznano wszystkie winsoki dowodowe zgłoszone przez strony czy to na rozprawach czy na posiedzeniu niejawnym. Strony podczas trzech rozpraw miały okazję szeroko przedstawić swoje stanowisko, co też czyniły. Wskazać należy, że na podstawie art. 15 zzs 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.) umożliwiono stron przedstawienie swego końcowego stanowiska w sprawie, co też stron uczyniły, stąd wydano wyrok na posiedzeniu niejawnym. Sąd zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że ksiądz A. S.
art. 8 ust. 1 pkt. 8 ustawą z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1347 ) Powództwo okazało się uzasadnione. Powód upatrywał zasadności powództwa w tym, ze pozwany w związku z wydaleniem go z Zgromadzenia utracił prawo do przebywania w zajmowanym wcześniej lokalu stanowiącym celę klasztorną. W tym miejscu wskazać należy, że
art. 25 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. ((Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) stosunki między państwem a kościołami i innymi związkami wyznaniowymi są kształtowane na zasadach poszanowania ich autonomii oraz wzajemnej niezależności każdego w swoim zakresie, jak również współdziałania dla dobra człowieka i dobra wspólnego.
art. 25 ust. 4 stosunki między Rzecząpospolitą Polską a Kościołem (...) określają umowa międzynarodowa zawarta ze S. Apostolską i ustawy.
art. 1 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską podpisanym w W. dnia 28 lipca 1993 r. (Dz.U. z 1998, nr 51, poz. 318) Rzeczpospolita Polska i S. Apostolska potwierdzają, że Państwo i Kościół (...) są - każde w swej dziedzinie - niezależne i autonomiczne oraz zobowiązują się do pełnego poszanowania tej zasady we wzajemnych stosunkach i we współdziałaniu dla rozwoju człowieka i dobra wspólnego . zgodnie natomiast z art. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1347 ) K. rządzi się w swych sprawach własnym prawem, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 grudnia 2009 r. (K 55/07, OTK-A 2009/11/167) wskazał, że w doktrynie zwraca się uwagę, że wymieniona zasada (zasada poszanowania autonomii państwa oraz kościołów i związków wyznaniowych oraz ich wzajemnej niezależności - każdego w swoim zakresie – przyp. SR) zakłada uznanie odrębności zakresu działania państwa i wspólnot religijnych oraz wykluczenie ingerencji. Każdy z wymienionych podmiotów ma własną sferę działania, organy władzy publicznej nie ingerują w sprawy wewnętrzne wspólnot a organy władzy kościelnej nie ingerują w sprawowanie władzy państwowej . Pojęcia autonomii i niezależności odnoszą się do dwóch aspektów tej samej sytuacji. Pojęcie autonomii odnosi się do sfery wewnętrznej i oznacza prawo do samodzielnego rozstrzygania o sprawach danego podmiotu, natomiast niezależność dotyczy relacji zewnętrznych i jest rozumiane jako brak podporządkowania innym podmiotom (zob. D. Dudek, Równouprawnienie kościołów i związków wyznaniowych na tle konstytucyjnych zasad prawa wyznaniowego, [w:] Prawo wyznaniowe w systemie prawa polskiego, red. A. Mezglewski, Lublin 2004, s. 207). Zasada poszanowania autonomii i wzajemnej niezależności oznacza m.in. prawo wspólnot religijnych do samodzielnego decydowania o swoich sprawach wewnętrznych, w szczególności określania treści swojej wiary, struktur organizacyjnych oraz obsadzania stanowisk kościelnych. Z drugiej strony w myśl zasady autonomii i niezależności, prawo wspólnot religijnych nie obowiązuje bezpośrednio w porządku państwowym, choć może i powinno być brane pod uwagę przy wydawaniu przez organy władzy publicznej rozmaitych rozstrzygnięć dotyczących wspólnot religijnych. Wskazuje się jednak również, ze poszanowanie, autonomia i wzajemna niezależność nie oznaczają jednak równorzędnej pozycji państwa oraz kościołów i związków wyznaniowych. To państwo określa pozycję prawną wspólnot wyznaniowych, respektując ich niezależność i autonomię. Autonomia oraz niezależność kościołów i związków wyznaniowych oznacza przede wszystkim zakaz ingerowania przez państwo w ich wewnętrzne sprawy. Oznacza ona również możliwość tworzenia norm wewnętrznych określających organizację i sposób działania wspólnot religijnych i ich członków. Państwo nie powinno ingerować w treść prawa wewnętrznego oraz działalność wspólnot religijnych. Prawo wewnętrzne kościołów i związków wyznaniowych nie stanowi prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 ust. 1 Konstytucji. Jego normy nie mogą więc nakładać obowiązków na obywateli nienależących do wspólnoty religijnej ani tym bardziej być obwarowane państwowym przymusem. Co do zasady normy wewnątrzkonfesyjne nie mogą wpływać na treść prawa powszechnie obowiązującego ani być podstawą regulowania stosunków horyzontalnych w obrocie powszechnym. W praktyce jednak dopuszczalne jest odwoływanie się do takich norm dla ustalania ważności czynności prawnych dokonywanych na podstawie prawa powszechnie obowiązującego. Przykładem jest ocena ważności umowy w oparciu o prawo kanoniczne, gdy jedną ze stron umowy jest proboszcz kościoła rzymskokatolickiego (SN – IV CKN 88/00, IV CK 108/03, IV CK 480/04, IV CK 582/04). Dopuszczalność oceny ważności czynności prawnych opartych na prawie powszechnie obowiązującym z punktu widzenia prawa konfesyjnego budzi wątpliwości. Jeżeli drugą stroną umowy jest podmiot nienależący do wspólnoty wyznaniowej, nie jest on zobowiązany do znajomości prawa kanonicznego. Uzależnianie ważności czynności prawnych od przestrzegania prawa kanonicznego budzi wątpliwości z punktu widzenia zasady zaufania obywateli do państwa. Implikuje ono bowiem wymóg znajomości prawa kościoła lub związku wyznaniowego, do którego strona umowy nie należy. Odwoływanie się do prawa kościelnego przez organy państwa może rodzić po ich stronie konieczność dokonywania jego wykładni, co wykracza poza ich kompetencje (tak uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2008 r., – III CZP 122/08, OSNC 2009/7-8/115 ). Prawo wewnątrzkościelne może oddziaływać na prawo powszechnie obowiązujące np. w ten sposób, że normy powszechnie obowiązujące gwarantują swobody wskazane w art. 25 ust. 2 – przykładem jest ustawowo chroniona tajemnica spowiedzi .Dla poszanowania autonomii i niezależności kościołów i związków wyznaniowych istotne znaczenie ma wykładnia użytego w art. 25 ust. 3 zwrotu „każdego w swoim zakresie”. W. ona granice autonomii i niezależności. W doktrynie wyróżnia się trzy obszary działalności kościołów i związków wyznaniowych: działalność religijną sensu stricto, sprawy organizacyjno-samorządowe, majątkowe i finansowe oraz wykonywanie funkcji religijnych sensu largo. Ingerencja państwa nie powinna w zasadzie dotyczyć pierwszej sfery. Najdalej idącej ingerencji podlegają kwestie finansowe, np. podatki . Cytowanego zwrotu nie należy odczytywać w ten sposób, że związki wyznaniowe mogą określać zakres przedmiotowy działania państwa. Nie sprawują one bowiem żadnej władzy publicznej. Kościoły i związki wyznaniowe mogą być też adresatami norm prawa powszechnie obowiązującego, które reguluje kwestie w ogóle niemieszczące się w zakresie wskazanym w art. 25 ust. 3. Kościoły i związki wyznaniowe uczestniczą w debacie publicznej, na takich samych zasadach jak inne zrzeszenia. Jeśli przedmiotem tej debaty są kwestie konfesyjne, szczególną podstawą uczestnictwa w niej wspólnot religijnych jest art. 25 ust. 3 Konstytucji. O formule skoordynowanej separacji decyduje przede wszystkim konstytucyjny nakaz współdziałania państwa z kościołami i związkami wyznaniowymi dla dobra człowieka i dobra wspólnego. Formuła ta wykracza poza niezależność i autonomię każdego w swoim zakresie. Zakłada zbieżność aksjologicznych podstaw i celów działania państwa i wspólnot religijnych. Takie założenie jest spójne z preambułą Konstytucji. Umożliwia ono wspólne realizowanie celów publicznych przez państwo i związki wyznaniowe. Nakłada też na państwo pewne obowiązki w odniesieniu do wspólnot religijnych, np. w zakresie ochrony zabytków. (…). Formuła separacji skoordynowanej rozszerza dopuszczalny zakres działania kościołów i związków wyznaniowych w sferze publicznej. Rodzi ona jednak dwa problemy. Po pierwsze, wymaga jednoznacznego wyodrębnienia kościołów i związków wyznaniowych spośród innych zrzeszeń. W niektórych przypadkach może to być trudne, gdyż wymaga od państwa dokonania oceny doktryny religijnej i przekonań światopoglądowych. Równocześnie art. 25 ust. 2 nakłada na państwo ograniczenia w dokonywaniu takich ocen. Po drugie, obecność kościołów i związków wyznaniowych w sferze publicznej zwiększa prawdopodobieństwo występowania kolizji ich uprawnień z wolnościami i prawami osób niebędących członkami kościołów lub związków wyznaniowych (Tuleja Piotr [w:] Florczak-Wątor Monika, Naleziński Bogumił, Radziewicz Piotr , Tuleja Piotr (red.). Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, WKP 2019, komentarz do art. 25 dostępny w Lex i cytowane tam piśmiennictwo). Podzielając powyższe poglądy Sąd kierując się zasadą autonomii K. i Państwa uznał, że w ramach niniejszego procesu nie ma możliwości oceny prawnej skuteczności wydalenia pozwanego księdza M. W.
kanonom 701 (...) przez prawne wydalenie tym samym ustają śluby oraz prawa i obowiązki wynikające z profesji. Jeśli jednak członek jest duchownym, nie może wykonywać święceń, dopóki nie znajdzie biskupa, który go przyjmie po odbyciu odpowiedniej próby w diecezji,
postanowieniem kan. 693, albo przynajmniej zezwoli na wykonywanie święceń.
kanonem 702 § 1 ci, którzy
prawem opuszczają instytut zakonny lub zostali z niego prawnie wydaleni, nie mogą się od niego niczego domagać za jakąkolwiek pracę w nim wykonaną.
. jednakże instytut winien zachować słuszność i ewangeliczną miłość wobec wydalonego członka.
kanonem (...) § 1 KPN Suspensa, która może być stosowana jedynie do duchownych, zabrania: 1° wszystkich lub tylko niektórych aktów władzy święceń; 2° wszystkich lub tylko niektórych aktów władzy rządzenia; 3° wykonywania wszystkich lub niektórych uprawnień lub zadań związanych z urzędem.
ustawa lub nakaz mogą postanawiać, że po wyroku skazującym lub deklarującym suspendowany nie może ważnie wykonywać aktów rządzenia.
zakaz nigdy nie dotyczy: 1° urzędów lub władzy rządzenia, które nie podlegają władzy przełożonego ustanawiającego karę; 2° prawa do mieszkania, jeśli przestępca posiada je z racji urzędu; 3° prawa do zarządzania dobrami, które ewentualnie należą do urzędu zajmowanego przez suspendowanego, jeśli kara wiąże mocą samego prawa.
suspensa zabraniającą pobierania dochodów, stypendium, pensji czy innych podobnych, zawiera w sobie obowiązek zwrócenia wszystkiego, co zostało bezprawnie przyjęte, nawet w dobrej wierze.
kanonem (...) § 1KPN zakres suspensy w granicach ustalonych poprzednim kanonem określa sama ustawa lub nakaz albo wyrok lub dekret wymierzający karę.
ustawa, nie zaś nakaz, może ustanowić suspensę wiążącą mocą samego prawa bez żadnego określenia lub ograniczenia; tego zaś rodzaju kara sprowadza wszystkie skutki, wymienione w kan. (...), § 1. Suspensa księdza M. W.
kanonem 654 (...) przez profesję zakonną członkowie zobowiązują się publicznym ślubem do zachowania trzech rad ewangelicznych, zostają konsekrowani przez posługę K. Bogu i włączeni do instytutu z prawami i obowiązkami określanymi w prawie. Profesja zakonna to zatem śluby zakonne, które pozwany przyjął.
kanonem 665 § (...) zakonnicy powinni mieszkać we własnym domu zakonnym zachowując życie wspólne i nie opuszczać go bez zezwolenia swego przełożonego. Gdy natomiast chodzi o dłuższą nieobecność w domu, to przełożony wyższy, działając za zgodą swojej rady, może dla słusznej przyczyny zezwolić zakonnikowi na przebywanie poza domem instytutu, jednak nie dłużej niż rok, chyba że chodzi o ratowanie zdrowia, odbycie studiów lub wykonywanie apostolatu w imieniu instytutu. Z kanonu tego wynika zatem, że jednym z elementów życia zakonnego jest obowiązek zamieszkiwania zakonnika w domu zakonnym. Skoro z momentem wydalenia pozwanego księdza M. W.
art. 710 kc przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Cechami charakterystycznymi użyczenia, odróżniającymi je od zbliżonego typologicznie najmu, ale za to upodobniającymi do darowizny, są ujęta w opisie ustawowym nieodpłatność oraz motyw bezinteresowności, dlatego wyłącznym obowiązkiem użyczającego pozostaje znoszenie używania rzeczy przez biorącego oraz powstrzymywanie się od jakichkolwiek czynności unicestwiających lub tylko ograniczających jego – wynikające z umowy – uprawnienie. Treść stosunku użyczenia, a zarazem jego społeczno-gospodarcza funkcja sprowadzają się zatem do – motywowanego zazwyczaj chęcią pomocy, dobroczynnością lub inną bezinteresowną pobudką – przysporzenia przez użyczającego korzyści kontrahentowi. Użyczenie można więc także określić jako bezinteresowne pozbawienie się użytku ze strony użyczającego dla wygody biorącego (uzasadnienie uchwały SN z dnia 8 lipca 1992 r., III CZP 81/92, OSNCP 1993, nr 3, poz. 30). Stosunek prawny zawarty pomiędzy stronami w związku z przybyciem pozwanego do domu zakonnego w P. bez wątpienia ma charakter stosunku prawnego rozumianego jako takie relacje „(...) między przynajmniej dwiema osobami, w których zachowania jednej strony (działania lub zaniechania) wywołują reakcję innej strony (działanie lub zaniechanie) i podlegają kontroli norm społecznych (prawnych, moralnych, obyczajowych, wewnątrzorganizacyjnych itp.) (definicja za Z Banaszczyk [w:] Prawo cywilne Część ogólna System Prawa Prywatnego pod red. M. Safjana, 2012, s. 935 – 936, Legalis) Stosunek cywilnoprawny jest natomiast stosunkiem prawnym regulowanym przez przepisy prawa cywilnego. Skoro stosunek prawny związany z używaniem celi zakonnej przez pozwanego jest regulowany w drodze analogii przez normy prawa cywilnego , to należy uznać za za stosunek cywilnoprawny z tej przyczyny wszelkie spory związane z takim stosunkiem należy uznać za sprawy cywilne w rozumieniu art. 1 kpc. Skoro strony łączył stosunek prawny zbliżony do umowy użyczenia zawiązany na czas przebywania pozwanego w (...) Zakonnym w P. to z momentem wydalenia go z Zakonu, ustały wszelkie prawa związane z profesja zakonną, to z momentem wydalenia go zakonu doszło również do zakończenia stosunku cywilnoprawnego, na podstawie którego pozwany mógł korzystać z powierzonego mu pomieszczenia.
art. 718 § 1 KC stosowanym w drodze analogii w niniejszej sprawie po zakończeniu użyczenia biorący do używania obowiązany jest zwrócić użyczającemu rzecz w stanie niepogorszonym; jednakże biorący nie ponosi odpowiedzialności za zużycie rzeczy będące następstwem prawidłowego używania. Zatem po skutecznym wydaleniu pozwanego księdza M. W.
art. 53 ust. Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność sumienia i religii, a
ust. 2 tego przepisu wolność religii obejmuje wolność wyznawania lub przyjmowania religii według własnego wyboru oraz uzewnętrzniania indywidualnie lub z innymi, publicznie lub prywatnie, swojej religii przez uprawianie kultu, modlitwę, uczestniczenie w obrzędach, praktykowanie i nauczanie. Wolność religii obejmuje także posiadanie świątyń i innych miejsc kultu w zależności od potrzeb ludzi wierzących oraz prawo osób do korzystania z pomocy religijnej tam, gdzie się znajdują. Zgodnie jednak z art. 64 ust. 1 każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia,
ust. 2 własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej.
ust. 3 własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Nie ulega wątpliwości, że wielokrotnie może dochodzić i dochodzi do kolizji rożnych wolności i praw chronionych przez Konstytucję. Wskazać jednak należy, że
at. 31 ust 2 Konstytucji RP każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych. Nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. W doktrynie wskazuje, że s formułowany w art. 31 ust. 2 zdanie pierwsze nakaz poszanowania wolności i praw innych stanowi podstawę horyzontalnej ochrony wolności oraz horyzontalnego obowiązywania wolności i praw z rozdziału II Konstytucji. Horyzontalny wymiar wolności i praw polega na tym, że przepisy Konstytucji wyrażające wolności i prawa człowieka określają relacje prawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi prawa prywatnego, w odróżnieniu od wymiaru wertykalnego, który odnosi się do relacji między osobą a władzą publiczną. Wymiar horyzontalny może polegać na bezpośrednim kształtowaniu przez przepisy ustawy zasadniczej sytuacji prawnej między osobami lub na kształtowaniu jej w sposób pośredni (Tuleja Piotr, op. cit., komentarz do art. 31). Skoro przepisy rangi konstytucyjnej nakazują każdemu szanować wolności prawa i innych, to sytuacji konfliktu czy kolizji takich norm należy wybrać takie rozwiązanie, które pozwoli na poszanowanie każdej wolności i każdego prawa. Korzystanie, zatem przez księdza M. W.
art. 336 kc posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).
art. 342 kc nie wolno naruszać samowolnie posiadania, chociażby posiadacz był w złej wierze.
art. 343 § 1 kc posiadacz może zastosować obronę konieczną, ażeby odeprzeć samowolne naruszenie posiadania, a
art.. 343 § 2kc posiadacz nieruchomości może niezwłocznie po samowolnym naruszeniu posiadania przywrócić własnym działaniem stan poprzedni; nie wolno mu jednak stosować przy tym przemocy względem osób. Posiadacz rzeczy ruchomej, jeżeli grozi mu niebezpieczeństwo niepowetowanej szkody, może natychmiast po samowolnym pozbawieniu go posiadania zastosować niezbędną samopomoc w celu przywrócenia stanu poprzedniego. Niedopuszczalne jest zatem naruszanie posiadania i dokonanie samowolnej eksmisji bez wyroku Sądu pozwany mógłby bowiem żądać przywrócenia naruszonego posiadania.
art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 611) w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu albo braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia najmu socjalnego lokalu ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu.
ust. 3 Sąd, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, orzeka o uprawnieniu osób, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną.
ust. 4. Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu wobec: 1)kobiety w ciąży, 2)małoletniego, osoby niepełnosprawnej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426) lub ubezwłasnowolnionego oraz osoby sprawującej nad nim opiekę i wspólnie z nim zamieszkałej, 3)obłożnie chorego, 4)emeryta lub rencisty spełniającego kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, 5)osoby posiadającej status bezrobotnego, 6)osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały - chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany lub ich sytuacja materialna pozwala na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.
ust. 5 Sąd może orzec o braku uprawnienia do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, w szczególności jeżeli nakazanie opróżnienia następuje z przyczyn, o których mowa w art. 13.
ust. 6 orzekając o uprawnieniu do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, sąd nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez gminę oferty zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu.
ust. 7 przepisu ust. 4 nie stosuje się do osób, które utraciły tytuł prawny do lokalu niewchodzącego w skład publicznego zasobu mieszkaniowego, z wyjątkiem osób, które były uprawnione do używania lokalu na podstawie stosunku prawnego nawiązanego ze spółdzielnią mieszkaniową albo z towarzystwem budownictwa społecznego. Zdaniem Sądu pozwany bez wątpienia jest lokatorem w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy (najemca lokalu lub osoba używająca lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności), zatem Sąd ma obowiązek orzec o uprawnieniu pozwanego do lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia. Zdaniem Sądu pozwanemu nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego. Wskazać bowiem należy na specyficzna sytuację pozwanego. Jest on nadal katolickim księdzem. W jego sytuacji ma zatem zastosowanie kanon 701 (...), z którego wynika, że jeśli jednak wydalony członek jest duchownym, nie może wykonywać święceń, dopóki nie znajdzie biskupa, który go przyjmie po odbyciu odpowiedniej próby w diecezji,
postanowieniem kan. 693, albo przynajmniej zezwoli na wykonywanie święceń. Nie ma obecnie żadnych znanych Sądowi przyczyn natury faktycznej i prawnej, aby pozwany
cytowanym przepisem mógł znaleźć biskupa, który go przyjmie albo zezwoli na wykonywanie święceń. Zatem tylko i wyłączenie od inicjatywy pozwanego zależy czy zostanie on przyjęty przez innego biskupa. Pozwany nie wskazał, że nie jest to sytuacja niemożliwa, choć nie wynika z jego zeznań, aby podejmował starania i działania w tym kierunku. Dodatkowo wskazać należy, że Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanego w tym zakresie w jakim twierdził on, że nie wie w jakiej wysokość ofiary otrzymuje. W ten sposób pozwany uniemożliwił Sądowi jego ocenę sytuację finansową. W zakresie kosztów procesu Sąd na podstawie art. 98 § 1 i 2 kpc obciążył pozwanego kosztami procesu jako przegrywającego proces nie znajdując żadnych podstaw, do nieobciążania go kosztami procesu. Do poniesionych kosztów należy zaliczyć opłatę sądową w kwocie 200 zł , koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł ustalone w oparciu o § 7 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Jako, że Miasto P. złożyło interwencję uboczne po stronie powodowej, to również interwenienta należy uznać za podmiot wygrywający procesu, stad Sąd zasądził na jego rzecz kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ustalona na podstawie § 7 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265) SSR Mariusz Gotowski
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.