Sygn. akt VIII K 264/21 WYROK ŁĄCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 maja 2021 r. Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sławomir Więckowski Protokolant: sekr. sądowy Marlena Barszczewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Gabrieli Kieres- Rynkowskiej po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2021 r. i 6 maja 2021 r. sprawy: skazanego S. B. ur. (...) w T. syna J. i G. z domu S. skazanego prawomocnymi wyrokami:
(7)z dnia 25 lutego 2005 r., I KZP 36/04, OSNKW 2005 roku, Nr 2, poz. 13). Granice kary łącznej pozbawienia wolności określa art. 86 § 1 kk. Zgodnie z jego treścią, Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa (zasada absorcji) poprzez orzeczenie jako kary łącznej kary w wymiarze powyżej najwyższej z wymierzonych kar jednostkowych, a poniżej sumy tych kar (zasada asperacji) do sumy tych kar (zasada kumulacji), przy czym granice kary grzywny limitowane są ilością 540 stawek dziennych. Wymierzając karę łączną grzywny Sąd określa na nowo wysokość stawki dziennej, kierując się wskazaniami z art. 33 § 3 kk, przy czym nie może ona przekraczać najwyższej ustalonej poprzednio (art. 86 § 2 kk). Jak wskazano w orzecznictwie, wydając wyrok łączny Sąd powinien rozważyć przede wszystkim, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono te kary, istnieje ścisły związek podmiotowy lub przedmiotowy, czy też związek ten jest dość odległy lub w ogóle go brak, a ponadto powinien rozważyć, czy okoliczności, które zaistniały już po wydaniu poprzednich wyroków, przemawiają za korzystnym lub niekorzystnym ukształtowaniem kary łącznej (wyr. SN z 25 października 1983 roku, IV KR 213/83, OSNKW 1984/5-6/65). „W aspekcie przedmiotowym związek zbiegających się realnie przestępstw wyrażają kryteria przedmiotowe poszczególnych przestępstw, a to bliskość czasowa ich popełnienia (największa - gdy czyny przestępcze popełniane są równocześnie lub bezpośrednio po sobie), osoby pokrzywdzonych (największa ścisłość związku zachodzi, gdy kilkoma przestępstwami pokrzywdzono tę samą osobę), rodzaj naruszonego dobra prawnego (im bardziej zbliżone dobra, tym większa bliskości przestępstw, zatem największa przy tożsamości dóbr), sposób działania sprawcy itd. W aspekcie podmiotowym chodzi o motywy bądź pobudki stymulujące sprawę, rodzaj i formę winy itd.” (wyr. SA w Krakowie z 19 stycznia 2005 roku, II AKa 274/04, KZS 2005/1/14). Ponadto, wskazuje się, iż zastosowanie zasady pełnej absorcji lub pełnej kumulacji jest rozstrzygnięciem skrajnym, zaś przeciwko zastosowaniu zasady pełnej absorpcji przemawia brak szczególnie bliskich powiązań - tak czasowych, jak i rodzajowych - pomiędzy przypisanymi oskarżonemu czynami (wyr. SA w Lublinie z 27 kwietnia 2006 roku, II AKa 80/06, LEX nr 183575). „Całkowitą absorpcję można zastosować albo wtedy, gdy wszystkie czyny wykazują bardzo bliską więź podmiotową i przedmiotową, albo orzeczone za niektóre z czynów kary są tak minimalne, że w żadnym stopniu nie mogłyby rzutować na karę łączną, albo też istnieją jakieś inne szczególne okoliczności dotyczące osoby oskarżonego (wyr. SA w Katowicach z 13 listopada 2003 roku, II AKa 339/03, LEX nr 183336). Jednocześnie należy wskazać, iż „w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i bez warunkowego zawieszenia - orzeczenie kary bez warunkowego zawieszenia jej wykonania nie jest dopuszczalne. Objęcie takich kar karą łączną byłoby możliwe jedynie wówczas, gdyby sąd, stwierdziwszy istnienie przesłanek z art. 69 k.k., zdecydował się na warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej pozbawienia wolności” (wyr. SN z 16 grudnia 2005 roku, V KK 414/05, OSNwSK 2005/1/2519). W niniejszej sprawie, należy wskazać, iż zachodziły formalne przesłanki do połączenia w wyroku łącznym kar pozbawienia wolności orzeczonych w sprawie VIII K 897/13 oraz w pkt I wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 12 września 2016 roku w sprawie II K 732/
- Inne kary orzeczone wobec S. B. nie można połączyć z karą orzeczoną w sprawie VIII K 897/
- Sąd łącząc kary pozbawienia wolności w wyżej wymienionych sprawach mógł orzec ją w granicach od kary 1 roku i 4 miesięcy orzeczonej w sprawie VIIIK 897/13 do sumy kar tj. do 2 lat i 4 miesięcy. Sąd zastosował zasadę częściowej absorpcji, mając na względzie różnice czasowe w odnośnie popełnianych czynów. Mając powyższe na uwadze Sąd na art. 569 § 1 k.p.k., art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 k.k w miejsce kar pozbawiania wolności orzeczonych: w wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 22 stycznia 2014 roku w sprawie VIII K 897/13 oraz w pkt I wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 12 września 2016 roku w sprawie II K 732/16 orzekł wobec S. B. karę łączną 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Natomiast odnośnie pozostałych kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec S. B. w wyrokach Sądu Rejonowego w Toruniu : z dnia 5 lipca 2016 roku w sprawie II K 653/15, w pkt II i III wyroku z dnia 12 września 2016 roku w sprawie II K 732/16, z dnia 30 września 2019 roku w sprawie VIII K 842/16 oraz wyroku Sądu Rejonowego w Golubiu Dobrzyniu z dnia 22 sierpnia 2016 roku w sprawie II K 186/16 Sąd zgodnie z art. 4§1 kk zastosował przepisy obowiązujące po 24 czerwca 2020 roku, gdyż wyrok w sprawie VIII K 842/16 uprawomocnił się w dniu 7 sierpnia 2020 roku. Zgodnie z obecnie obowiązującym art. 85 §1 kk karę łączną orzeka się jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające. Przepis ten brzmi identycznie jak obowiązujący przed 1 lipca 2020 roku. Inaczej jedynie zostały określone granice orzekanej kary łącznej, gdyż zgodnie z art. 86 §1 kk Sąd orzeka karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzanych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Warunki do wydania wyroku łącznego w tym zakresie spełniają kary pozbawienia wolności orzeczone: w wyrokach Sądu Rejonowego w Toruniu : z dnia 5 lipca 2016 roku w sprawie II K 653/15, w pkt II i III wyroku z dnia 12 września 2016 roku w sprawie II K 732/16, wyroku z dnia 30 września 2019 roku w sprawie VIII K 842/16 oraz wyroku Sądu Rejonowego w Golubiu Dobrzyniu z dnia 22 sierpnia 2016 roku w sprawie II K 186/
- Sąd w tym przypadku mógł orzec karę łączną w granicach od 4 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności do sumy kar tj. 9 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim związek czasowy pomiędzy poszczególnymi czynami. Sąd miał na względzie, iż większość przestępstw dotyczyła ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Pierwsze z przestępstw zostało popełnione w październiku 2014 roku, a ostatnie 17 września 2015 roku, zatem należy uznać , iż zostały one popełnione w dość krótkich odstępach czasowych. Jak już wskazano dotyczyły one ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, natomiast skazanie w sprawie II K 186/16 dotyczyło występku z art. 209 §1 kk Istotne znaczenie przy wymiarze Sąd wziął pod uwagę bardzo dobrą opinię S. B. z zakładu karnego . Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 569 § 1 k.p.k., art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 k.k w miejsce kar pozbawiania wolności orzeczonych w wyrokach Sądu Rejonowego w Toruniu : z dnia 5 lipca 2016 roku w sprawie II K 653/15, w pkt II i III wyroku z dnia 12 września 2016 roku w sprawie II K 732/16, z dnia 30 września 2019 roku w sprawie VIII K 842/16 oraz wyroku Sądu Rejonowego w Golubiu D. z dnia 22 sierpnia 2016 roku w sprawie II K 186/16 orzekł wobec S. B. karę łączną 5 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. W niniejszej sprawie istniały również podstawy do orzeczenia kary łącznej grzywny, gdyż warunki do ich wydania spełniały kary grzywny orzeczone w sprawach: II K 732/16 i VIII K 842/
- Mając na uwadze , iż skazania w tych sprawach dotyczyły przestępstw tego samego rodzaju, popełnionych w tym samym okresie Sąd na art. 569 § 1 k.p.k., art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 i 2 k.k w miejsce kar grzywien orzeczonych w sprawach Sądu Rejonowego w Toruniu o sygnaturach : II K 732/16 i VIII K 842/16 orzekł w stosunku do skazanego S. B. karę łączną grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po przyjęciu jednej stawki za równoważnej kwocie 100 złotych . Sąd przyznaje, iż Sąd powinien orzec karę powyżej granicy najwyższej z kar. Zdaniem Sądu, orzeczona wobec S. B. kary łączne pozbawienia wolności i grzywny są adekwatne w stosunku do kar jednostkowych wymierzonych w poszczególnych wyrokach oraz spełni ona cele kary, przede wszystkim w zakresie prewencji szczególnej, jak również ogólnej. Na na podstawie art. 575§1 kpk Sąd stwierdził, iż utracił moc wyrok łączny Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 20 czerwca 2017 roku w sprawie II K 465/17 i kara łączna orzeczona w pkt IV wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 12 września 2016 roku w sprawie II K 732/16 . Na podstawie art. 577 kpk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie I wyroku zaliczył skazanemu dwa dni zatrzymania od dnia 2 lutego 2013 roku do dnia 4 lutego 2013 roku sosowane sprawie VIII K 897/13 oraz okres kary pozbawienia odbytej w sprawie II K 467/17 od dnia 22 lipca 2016 roku godz. 9.00 do dnia 20 kwietnia 2018 roku, godz. 9.00 oraz skraca ją o 26 dni co wynika z wykonania kary grzywny w sprawie VIII K 897/13 i uznał orzeczoną w pkt I wyroku karę łączną za odbytą. Natomiast na podstawie art. 577 kpk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie II wyroku zaliczył S. B. okres kary pozbawienia odbytej w sprawie II K 467/17 od dnia 20 kwietnia 2018 roku godz. 9.00 do dnia 22 sierpnia 2020 roku, godz. 9.00 oraz okres odbytej kary pozbawienia wolności w sprawie VIII K 842/16 od dnia 22 sierpnia 2020 roku godz. 9.00 do dnia 6 maja 2021 roku. Sąd stwierdził również, iż w pozostałym zakresie wyroki podlegające połączeniu podlegają odrębnemu wykonaniu. Zważywszy, że skazany przebywa obecnie w zakładzie karnym, nie ma majątku, wydatkami poniesionymi w sprawie o wydanie wyroku łącznego obciążono Skarb Państwa.