§ l k.k. i 180a k.k. i 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 kk I. uznaje oskarżonego A. W. za winnego tego, że w dniu 31 października 2020 roku w M. prowadził w ruchu lądowym motorower znajdując się w stanie nietrzeźwości przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu na urządzeniu A. nr (...), I pomiar – 0,55 mg/l, II pomiar 0,55 mg/l i Alkometr A2.0 I pomiar 0,57 mg/l, II pomiar 0,57 mg/l, nie stosując się do decyzji nr (...). (...).1.106.2019 o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami wydanej przez Starostę (...) w dniu 12 marca 2019 roku, przy czym czynu tego oskarżony dopuścił się w czasie zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego (...) sygn. akt(...) z dnia 12 grudnia 2018 roku, w którym oskarżonemu warunkowo umorzono postępowanie karne tj. występku z art. z art.
§ l k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 kk, i za ten czyn na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 34 § 1 a pkt 1 k.k. przy zastosowaniu art. 37 a k.k. wymierza oskarżonemu A. W. karę roku ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 (trzydziestu dwóch) godzin w stosunku miesięcznym; II. na podstawie art. 42 § 2 i 1 a pkt 2 k.k. wymierza oskarżonemu A. W. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat; III. na podstawie art. 43a § 2 k.k. wymierza oskarżonemu A. W. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5000 (pięciu) tysięcy złotych; IV. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 (stu osiemdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 70 (siedemdziesięciu) złotych tytułem wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 85/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.
Mianowicie akt oskarżenia w tym przedmiocie wpłynął do Sądu Rejonowego w (...) w dniu 31 października 2018 roku. Sprawa ta toczyła się pod sygnaturą (...). W wyniku tego postępowania Sąd Rejonowy w (...) 12 grudnia 2018 roku wydał wyrok, w którym przyjmując, iż oskarżony w dniu 25 lipca 2018 roku około godziny 09:45 w M. prowadził w ruchu lądowym samochód znajdując się w stanie nietrzeźwości przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu 0,48 mg/ l, warunkowo umorzył postępowanie karne na dwuletni okres próby. Jednocześnie w punkcie III tego wyroku Sąd orzekł wobec A. W. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat. Orzeczenie to uprawomocniło się 20 grudnia 2018 roku. Tym samym niezależnie od daty zwrotu prawa jazdy przez oskarżonego zakaz ten obowiązywał w dniu 31 października 2020 roku. A. W. znał treść owego wyroku i orzeczonego w nim zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych będąc w tym zakresie obecnym na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 roku. Informacja ze starostwa (...) k.14 Odpis wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Sączu k. 15 Wyjaśnienia oskarżonego A. W. k. 18-19 Protokół rozprawy w dniu 12 grudnia 2018 roku k.44 akt związkowych W związku z przedmiotowym zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych Starosta (...) decyzją o nr KT. II. (...). 1.
odpowiedzialności karnej za ten czyn zabroniony podlega ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Bezsporne jest, iż owy typ czynu zabronionego jest typem powszechnym i formalnym. Odnosząc się do zawartych w nim znamion należy przypomnieć, iż pojęcie ruchu lądowego jest znacznie szersze aniżeli poruszanie się przez sprawce po drogach publicznych. Nadto wypada zauważyć, iż pojazd mechaniczny posiada swoją jurydyczną definicję, zgodnie z którą tego rodzaju nośnikiem jest pojazd, którego normalne użycie wiąże się z pracą jednostki napędowej w postaci silnika. W dawniejszym orzecznictwie Sądu Najwyższego wątpliwości budziły przypadki gdy sprawca poruszał się pojazdem silnikowym o pojemności poniżej 50 cm 3 jednakże w chwili obecnej przeważa pogląd, iż to nie pojemność silnika stanowi czynnik różnicujący odpowiedzialność karną, lecz ogólne właściwości pojazdu. Tak też użycie roweru wyposażonego w wspomagający silnik elektryczny nie będzie realizować znamion tego występku, gdyż konstrukcja tego pojazdu umożliwia jego eksploatacje jako zwykłego roweru. Natomiast takiej możliwości nie ma w sytuacji pracy motoroweru czy skutera, które to pojazdu dla realizacji ich funkcji muszą posiadać uruchomiony silnik. E. w niniejszej sprawie brak ustalenia po stronie organu postępowania przygotowawczego owej pojemności skokowej tego pojazdu nie jest szczególnie istotna. Jednocześnie należy wskazać, iż stan nietrzeźwości w polskim systemie prawa karnego posiada swoją definicje legalną zawartą w art. 115 § 16 k.k. i jest to przypadek, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Oczywiście z uwagi na brak zawarcia klauzuli nieumyślności dla przyjęcia tego występku niezbędne jest aby sprawca działał co najmniej z zamiarem wynikowym tj. posiadał świadomość możliwości jego popełnienia i przy tym godził się na realizacji wyżej opisanych znamion przedmiotowych. Oskarżyciel publiczny zarzucił A. W. także naruszenie art. 244 k.k. Według normy sankcjonującej zawartej w tym przepisie karze od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności podlega ten kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Odnosząc się do interesującego nas w realiach tego procesu zakazu prowadzenia pojazdów należy wskazać, iż ustawodawca nie zawęził możliwości popełnienia tego przestępstwa jedynie do przypadku kiedy ów zakaz wynika z wyroku prawomocnie skazującego za popełnienie przestępstwa. Brak tej modalizacji wskazuje, iż relewantny na gruncie tego przepisu pozostaje także zakaz prowadzenia pojazdów wydany w wyroku skazującym za wykroczenie czy tak jak w realiach niniejszej sprawy orzeczony przy okazji wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne. Jednocześnie dla spełnienia wymagań strony podmiotowej niezbędne jest ażeby sprawca posiadał świadomość obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów określonej kategorii bądź wszelkich pojazdów mechanicznych. Nadto w akcie oskarżenia wskazano, iż czyn A. W. wypełnił także znamiona art. 180a k.p.k. W świetle tego artykuły występek ten popełnia kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Warto zauważyć, iż inaczej niż w przypadku występku z art.
na kanwie tego przepisu ustawodawca zawęził miejsce jego popełnienia jedynie do drogi publicznej, strefy zamieszkania czy strefy ruchu, które posiadają odpowiednie definicje legalne w ustawie prawo o ruchu drogowym. Dla spełnienie znamion przedmiotowych tego przepisu niezbędne jest też aby owo prowadzenie pojazdu nastąpiło pomimo wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd Rejonowy stoi także na stanowisku, iż cofnięcie uprawnień musi dotyczyć ściśle określonej kategorii pojazdów. Problem w tym przypadku występuje właśnie odnośnie kategorii AM, gdzie osoby urodzone przed 1995 roku nie muszą posiadać uprawnień na prowadzenie tego typu pojazdów mechanicznych. Oczywistym jest też, iż pojęcie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień nie sposób interpretować w sposób rozszerzający i twierdzić, iż znamiona tego występku wyczerpuje także nie stosowanie się do decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Natomiast podobnie jak na gruncie art.
czy art. 244 k.k. występek z art. 180a k.k. można popełnić w dwóch formach zamiaru przewidzianych w art. 9 § 1 k.k. W tym miejscu wypada jeszcze zwrócić uwagę na wyrok Sądu Najwyższego w sprawie V KK 429/20, gdzie Sąd Najwyższy stwierdził, iż przestępstwo z art. 180a k.k. może popełnić tylko osoba, wobec której decyzja administracyjna zapadła i tylko w okresie, na jaki cofnięto tą decyzją uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Zarazem, w okresie uwidocznionym w decyzji o cofnięciu uprawnień, osoba wobec której zapadło takie rozstrzygnięcie nie może ich odzyskać. Okoliczność ta ma istotne znaczenie biorąc pod uwagę wymóg określoności trwania owej decyzji statuowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, co w ocenie Sądu Rejonowego ma istotny wpływ na możliwość formułowania kumulatywnej kwalifikacji przepisów z art. 180 a i 244 k.k, co jest zasadniczym problemem w tym postępowaniu i zostanie potraktowane w odrębnym akapicie. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzenia natury ogólnej Sąd Rejonowy nie miał żadnych wątpliwości, iż A. W. swoim zachowaniem zrealizował znamiona przedmiotowe i podmiotowe czynów zabronionych z art. 178 a § 1 k.k, 244 k.k. i 180a k.k. W tej materii należy wskazać, iż zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego ponad dwukrotnie przekroczyła granice odróżniającą stan nietrzeźwości i stan po użyciu alkoholu. Jednocześnie bezspornym jest, iż A. W. inkryminowanego dnia poruszał się po drodze publicznej, a więc w ruchu lądowym. Co istotne zgodnie z przyjętym wyżej poglądem prawnym należało zważyć, iż kierowany przez niego pojazd tj. motorower z uwagi na swą specyfikę i konieczność użycia silnika w celu poruszania się nim w sposób zgodny z jego właściwościami jest desygnatem pojęcia pojazd mechaniczny. Jednocześnie Sąd Rejonowy nie miał wątpliwości, iż oskarżony działał w tym zakresie w zamiarze bezpośrednim. Tak tylko można wytłumaczyć sytuacje kiedy A. W. zdecydował się prowadzić pojazd mechaniczny około pół godziny po wypiciu przez niego pół litra piwa i 50 mililitrów wódki. Podobnie analiza zgromadzonej w tym postępowaniu dokumentacji w sposób jasny wskazuje, iż A. W. czynu tego dopuścił się w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonym wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie karne. Co istotne oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę z obowiązywania tego środka karnego, albowiem był on obecny podczas ogłoszenia wyroku i przez to musiał mieć wiedze, iż ów zakaz upłynie dopiero w grudniu 2020 roku. Tym samym również w przypadku tego typu czynu zabronionego zachowanie oskarżonego należy określić jako umyślne. Nadto w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż wobec oskarżonego wydano decyzje administracyjną w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat AM. Jednocześnie owa decyzja była prawomocna. Do tego należało zauważyć, iż nie upłynął okres czasu zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a więc dalej istniała podstawa prawna upoważniająca do cofnięcia uprawnień. Jednocześnie A. W. zdawał sobie sprawę z wydania tego rodzaju decyzji. Ów akt administracyjny został doręczony jego dorosłemu domownikowi tj. córce na wiele miesięcy przed inkryminowanym zdarzeniem. Tym samym także nieposłuszeństwo powyższej decyzji administracyjnej A. W. obejmował swoim zamiarem. Należało jednocześnie zważyć, iż pomimo tego, iż A. W. prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych to mimo tego nie doszło do popełnienia typu kwalifikowanego określonego w art.
W tym względzie należało zauważyć, iż dla bytu typu kwalifikowanego koniecznej jest aby ów zakaz prowadzenia pojazdów został orzeczony w związku ze skazaniem. Natomiast w realiach tej sprawy mieliśmy do czynienia z wydaniem wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne, a wiec orzeczenia, które w żaden sposób nie można utożsamiać z pojęciem skazania. Nadto rozszerzająca wykładania tego pojęcia byłaby niewątpliwie analogią na niekorzyść oskarżonego, co przecież jest sprzeczne z rudymentarnymi zasadami prawa karnego mającymi swoje umocowanie w Konstytucji Rzeczpospolitej/. W przedmiotowej sprawie natomiast zaktualizował się problem określenie czy między art. 180 a k.k. i art. 244 k.k. (oczywiście w postaci nie stosowania się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych) zachodzi rzeczywisty czy też pozorny/pomijalny zbieg przepisów. W tym względzie należy zwrócić uwagę, iż orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zawsze niesie za sobą konieczność wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Owa konieczność wynika z art. 182 § 2 k.k.w, zgodnie z tym przepisem organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Co szczególnie istotne w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi jest związana zakresem orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zarówno w aspekcie przedmiotowym tj. rodzaju pojazdów mechanicznych jak i czasowym tj. decyzja musi obejmować okres orzeczony zakazem sądowym. W tym miejscu warto przytoczyć chociażby wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie II SA/Gl 1593/19, gdzie sąd stwierdził, iż z przepisu art. 182 § 2 k.k.w. wynika obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego. Organ ma zatem nie tylko cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami, ale musi także cofnąć je w orzeczonym przez sąd karny zakresie. Pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnosi się przede wszystkim do zakresu przedmiotowego, w jakim sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów. Nie budzi wątpliwości, że wskazane powyżej pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnosi się także do okresu na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, co oznacza, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami musi nastąpić na ściśle wyznaczony okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdu. Tym samym w świetle wymogów prawa administracyjnego nie jest możliwym wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na okres przenoszący czas obowiązywania owego zakazu. Dlatego też stwierdzić należy, iż wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień jest wtórne wobec orzeczonego środka karnego. Zwrócić też należy na art. 103 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień jest obligatoryjne w przypadku orzeczenia sądowego zakazu prowadzenia pojazdów. Dlatego tez Sąd Rejonowy pragnie zwrócić uwagę, iż wydanie zakazu prowadzenia pojazdów musi nieść za sobą wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień. Natomiast z uwagi na związanie zakresem orzeczenia o zakazie należy stwierdzić, iż przepis art. 244 k.k. pochłania na zasadzie konsumpcji art. 180a k.k. Nie można też twierdzić, iż przedmiotowe przepisy dotyczą różnych dóbr prawnych. Tego rodzaju rozumowanie byłoby nieuprawnionym zawężeniem interpretacji przepisów do wykładni a rubrica. Tymczasem niesporne jest, iż obok głównego dobra prawnego określonego w tytule danego rozdziału kodeksu karnego poszczególne przepisu mogą chronić także inne poboczne dobra prawne. Nie ulega wątpliwości, iż tak jest np. w przypadku przestępstwa rozboju, gdzie mienie nie jest jedynym dobrem chronionym za pomocą tego przepisu. Co więcej warto uwagę, iż Sąd Najwyższy w uchwale I KZP 22/11 wskazał, iż artykuł 244 k.k. ma dwojaki przedmiot ochrony. Nie tylko bowiem chroni on właściwe funkcjonowanie sądów poprzez respektowanie orzeczeń sądowych ale też w sposób pośredni bezpieczeństwo w komunikacji odnośnie braku stosowania się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nadto warto zważyć, iż w świetle uchwały I KZP 16/08 przyjmuje się, iż także w rozdziale XXX kodeksu karnego mogą wystąpić pokrzywdzeni, co należy odnieść także do występku z art. 244 k.k. choćby w zakresie niestosowania się do zakazu zbliżania, co także wskazuje przecież na istnienie dwojakiego przedmiotu ochrony, bo przecież tylko zachowanie naruszające dobro prawne konkretnej jednostki może prowadzić do uzyskania statusu pokrzywdzonego. Tym samym Sąd Rejonowy stoi na stanowisku, iż art. 244 k.k. chroni także dobro prawne w postaci bezpieczeństwa w komunikacji i niewłaściwym jest kumulatywne kwalifikowanie art. 180a i 244 k.k. W tym zakresie warto zważyć także na motywy jakie legły za wprowadzeniem do kodeksu karnego tego rodzaju czynu zabronionego. Nie były nimi przecież chęć pogorszenia sytuacji prawnej podmiotów nie stosujących się do zakazu prowadzenia pojazdów, bo przecież zagrożenie przewidziane w art. 180a k.k. jest daleko niższe od zagrożenia z art. 244 k.k. Jak wskazuje się w motywach ustawodawczych powodem wprowadzenia tego przepisu była chęć wprowadzenia odpowiedzialności karnej dla osób, które z innych przyczyn (wymienionych art. 103 ustawy o kierujących pojazdami) mają cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi np. osób którym cofnięto prawo jazdy z uwagi na przekroczenie limitu punktów karnych czy z uwagi na stan zdrowia. To właśnie poruszanie się tego rodzaju osób po drogach w ocenie ustawodawcy wymagał wprowadzenia do polskiego porządku prawnego nowego typu czynu zabronionego. Raz jeszcze należy zaznaczyć, iż wprowadzenie tego przepisu w żadnym stopniu nie zmieniło sytuacji sprawców, którzy nie stosowali się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, gdyż art. 244 k.k. przewiduje w tym zakresie surowszą odpowiedzialność. E. także zakres ustawowego zagrożenia uprawnia do przyjęcia braku rzeczywistego zbiegu przepisów na zasadzie konsumpcji. Warto przypomnieć bowiem, iż zbieg norm sankcjonowanych może być albo rzeczywisty, albo pozorny (nierzeczywisty). Jak wynika z art. 11 § 2 k.k., zbieg przepisów zachodzi wówczas, gdy jeden czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, czyli narusza dyspozycje kilku zakazów karnych. Ustalenie to nie zawsze wymaga stosowania art. 11 § 2 i 3 k.k., ponieważ ocena relacji między przepisami, które naruszył sprawca, może prowadzić do wniosku, że w kwalifikacji prawnej czynu należy powołać tylko jeden z nich. Oceny tej dokonuje się na podstawie reguł wyłączania wielości ocen: zasady specjalności, konsumpcji i subsydiarności. Zastosowanie do ocenianego czynu którejkolwiek z nich usuwa potrzebę korzystania z art. 11 § 2 i 3 kk. W tym przypadku zasada konsumpcji oznacza, że przepis konsumujący (pochłaniający – tu art. 244 k.k. ) wyłącza zastosowanie przepisu konsumowanego (pochłanianego – art. 180a k.k. ). Dotyczy sytuacji, w której jeden ze zbiegających się przepisów zawiera wszystkie znamiona przestępstwa zamieszczone w drugim, a ponadto dodaje jeszcze inne znamiona, których ten drugi przepis nie przewiduje. Tak odnośnie podejmowanego tu problemu prawnego orzekł chociażby Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie IV Ka 616/19. Co więcej powyższy pogląd prawny jest szeroko obecny także w doktrynie prawa karnego zobacz chociażby W. Zontek, Zmiany w części szczególnej, [w:] W. Wróbel (red.), Nowelizacja prawa karnego s. 834; Art. 180a KK red. Stefański 2019, wyd. 24; KK, Art. 180a SPK T. 8 red. Gardocki 2018; Art. 180a KK T. I red. Królikowski 2017 ). Natomiast z uwagi na zasadę subsydiarności brak rzeczywistego zbiegu przepisów przyjmuje Grzegorz Bogdan w komentarzu pod redakcją Włodzimierza Wróbla. Jeszcze raz maksymalnie upraszczając owo zagadnienie należy zwrócić uwagę, iż zawsze w przypadku wydania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zostanie wydana decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami zgodna z zakresem orzeczonego środka karnego. Tym samym (nie licząc nieuprawnionego zaniechania po stronie organu administracyjnego) brak jest możliwości, ażeby zachowanie wyczerpujące znamiona występku z art. 244 k.k. nie wypełniało zarazem znamion czynu zabronionego z art. 180a k.k. Nadto z uwagi na wtórność owej decyzji administracyjnej zachodzi tu brak rzeczywistego zbiegu przepisów (na zasadzie konsumpcji) uniemożliwiający przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji prawnej. Niezasadny jest też argument, iż pominięcie tego przepisu będzie stanowić pewną ulgę dla sprawy. Jego odpowiedzialność karna i tak będzie się bowiem opierać na przepisie surowszym, a więc 244 k.k., w którego znamionach ( z uwagi na treść art. 282 § 2 k.k.w) w sposób dorozumiany zawarto także brak zastosowania się do decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Tym samym kwalifikacja z art. 244 k.k. oddaje ogół kryminalnej zawartości danego zachowania sprawcy. Gdyby przyjmować sposób rozumienia stojący u podstaw wniesienia aktu oskarżenia należałoby przecież chociażby przy przestępstwie rozboju polegającym na stosowaniu przemocy wobec osoby podawać art. 217 k.k., co przecież jest praktyką powszechnie krytykowaną. Dlatego też Sąd Rejonowy w Nowym Sączu pomimo zrealizowania przez A. W. wszystkich znamion czynu zabronionego z art. +\180a k.k. wyeliminował ten przepis z podstawy prawnej skazania. Tym Samym biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań Sąd Rejonowy stwierdził, iż zachowanie oskarżonego A. W. wypełniło znamiona czynu zabronionego z art.
i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Powyższe stwierdzenie aktualizuje konieczność oceny kolejnego elementu struktury przestępstwa tj. stopnia społecznej szkodliwości. Rozpatrując tę problematykę należy stwierdzić, iż ustawodawca w art. 115 § 2 k.k. zawarł zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości. Zgodnie z tym przepisem Sąd oceniając stopień społecznej szkodliwości danego czynu jest zobowiązany wziąć pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W ocenie Sądu Rejonowego czyn oskarżonego A. W. był społecznie szkodliwy w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. jednakże stopień jego społecznej szkodliwości należy ocenić jako średni. W realiach tego procesu należało bowiem zauważyć, iż A. W. poruszał się motorowerem, a więc pojazdem którego użycie niesie ze sobą mniejszy ładunek potencjalnego dla dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa w komunikacji. Co więcej w sprawie tej nie wykazano aby oskarżony miał poruszać się drogą o szczególnie dużym natężeniu ruchu. Podobnie poziom stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego nie był bardzo wysoki. Oskarżony w wydychanym powietrzu posiadał 0,50 mg/l alkoholu, co wprawdzie dwukrotnie przekracza normę kontrawencjonalizującą stan nietrzeźwości od stanu po użyciu alkoholu, niemniej jednak stężenie to nie wykracza poza typowe przypadki charakterystyczne dla przypisanego oskarżonemu czynu zabronionego. Jednocześnie należało stwierdzić, iż stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego był intensyfikowany poprzez naruszenie jednym czynem dwojga dóbr prawnych tj. bezpieczeństwa w komunikacji, a także właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości i powagi orzeczeń sądowych. Nadto wypadało zwrócić uwagę, iż oskarżony zdecydował się naruszyć owe normy sankcjonowane niespełna godzinę po spożyciu alkoholu, co też wskazuje na jego zamiar bezpośredni, co także prowadzi do zwiększenia poziomu karygodności tego zachowania. W związku z powyższym Sąd Rejonowy stwierdził, iż owo zachowanie jest karygodne i jako takie spełnia materialną definicję przestępstwa. Czyn zabroniony popełniony przez A. W. był także zawiniony w świetle normatywnej teorii winy. W tym zakresie należy zważyć, iż oskarżony jest osobą dorosłą, ukształtowaną społecznie, doskonale zdającą sobie sprawę z brzmienia normy sankcjonowanej. Co więcej w niniejszej sprawie nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności prowadzące do powzięcia wątpliwości odnośnie poczytalności oskarżonego w chwili czynu. Podobnie oskarżony nie działał w stanie wyższej okoliczności czy innej anormalnej sytuacji motywacyjnej. Przeciwnie sam wskazał on , iż jego zachowanie było zwykłą głupotą. W ocenie Sądu poziom winy oskarżonego jest wyższy od przeciętnego z uwagi na fakt, iż wobec A. W. było wcześniej warunkowo umorzone postępowanie karne o czyn z art. 178 a § 1 k.k., przez co powinien mieć szczególnie dobrze utrwalony zakaz prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości, abstrahując od kwestii naruszenia tym samym czynem orzeczonego tym wyrokiem środka karnego. Dlatego też Sąd Rejonowy uznał, iż zachowanie oskarżonego było zawiniony, co pozwoliło skompletować pięcioelementową strukturę przestępstwa określoną w art. 1 k.k. W związku z powyższym Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku uznał A. W. za winnego czynu z art. 178 a § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ☐ 3.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.