z art. 169 § 3 kpc poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że pozwana winna doręczyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu pełnomocnikowi powoda i z uwagi na niedopełnienie tego obowiązku wniosek podlegał zwrotowi; d) dyspozycji art. 504 § 2 kpc w zw. z art. 139 § 1 i 3 kpc poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że termin do wniesienia sprzeciwu nie został zachowany podczas gdy termin ten nie rozpoczął biegu z uwagi na nieprawidłowe awizowanie przesyłki przez pocztę i w konsekwencji nie doręczenie pozwanej nakazu zapłaty wraz z pozwem. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca podała, że mylnie Sąd Rejonowy ocenił, iż wniosek o przywrócenie terminu powinien być doręczony również pełnomocnikowi drugiej strony w trybie art.
Wskazała, że złożenie tego wniosku nastąpiło tylko z ostrożności procesowej na wypadek gdyby Sąd uznał za skuteczne doręczenie postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty z dnia 20 października 2011 roku. Skarżąca zakwestionowała także stanowisko Sądu pierwszej instancji, z którego wynika, że sprzeciw pozwanej został złożony po upływie terminu do jego złożenia. Podała, iż pomimo prawidłowych awizacji doręczyciela orzeczenie nie może być uznane za skutecznie doręczone pozwanej z uwagi na brak dostępu do lokalu pozwanej spółki. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Zażalenia okazały się niezasadne. Analiza treści obu wywiedzionych zażaleń uzasadnia przyjęcie, że pozwany z jednej strony zarzuca sądowi pierwszej instancji brak podstaw do nadania klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty z dnia 20 października 2011r z uwagi na jego nieprawomocność wobec tego, że doszło do wadliwego doręczenia przesyłki przez pocztę, z drugiej zaś strony wskazuje, iż pomimo prawidłowej awizacji doręczyciela ani nakaz zapłaty, ani postanowienie o nadaniu klauzuli nie zostało mu doręczone z uwagi na brak dostępu do lokalu. Zdaniem pozwanej sąd pierwszej instancji w obu przypadkach naruszył dyspozycję art. 139 § 1 i 3 kpc wadliwie przyjmując, że zarówno doręczenie nakazu zapłaty jak i postanowienia o wszczęciu egzekucji należy uznać za skuteczne, co z kolei wiąże się z upływem terminów do zaskarżenia powyższych orzeczeń. Zdaniem Sądu Okręgowego zarzuty wyartykułowane przez skarżącą nie zasługują na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji w sposób niewadliwy zastosował normę przepisu art. 777 § 1 pkt 1 kpc w zw. z art. 782 kpc. Przede wszystkim wskazać należy, że w niniejszej sprawie tytuł egzekucyjny spełniał wszystkie wymagane przesłanki warunkujące nadanie klauzuli wykonalności. Nakaz zapłaty z dnia 20 października 2011 r. stanowił tytuł egzekucyjny zgodnie z art. 777 § 1 pkt 1 kpc. Orzeczenie to posiadało wszystkie cechy tytułu egzekucyjnego na podstawie, którego można wszcząć procedurę egzekucyjną. Zawierało bowiem niebudzące wątpliwości oznaczenie wierzyciela i dłużnika, świadczenie, które ma zostać spełnione oraz sformułowane zostało w sposób zrozumiały i możliwy do wykonania pod względem faktycznym i prawnym. Klauzula wykonalności nadana została prawomocnemu nakazowi zapłaty albowiem nakaz ten wraz pozwem, pouczeniem i wraz z załącznikami został pozwanej doręczony w trybie doręczenia zastępczego (pozostawienie w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia). Przyjąć więc należało, że nakaz zapłaty wobec jego niezaskarżenia uprawomocnił się w dniu 2 grudnia 2011 r. W świetle powyższego nakaz zapłaty z dnia 20 października 2011 r. stanowił tytuł egzekucyjny wykonalny jako prawomocny w drodze egzekucji. W konsekwencji należało mu nadać klauzulę wykonalności - co też Sąd Rejonowy uczynił. Odnosząc się do kwestii wniosku o przywrócenie terminu, wbrew stanowisku pozwanego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu winien być zgodnie z art.
kpc (obowiązującym w dacie wniesienia powództwa) doręczony stronie przeciwnej, czego potwierdzeniem winien być dowód tego doręczenia albo dowód wysłania przesyłką poleconą. Poza sporem pozostaje fakt, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty z dnia 20 października 2011 roku został zawarty w tym samym piśmie, które zawierało zażalenie pozwanej na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności temu nakazowi. Fakt ten nie zwalnia jednak pozwanego od wymogu zawartego w dyspozycji art.
kpc albowiem przepis ten winien być stosowany do wszystkich pism procesowych, które są wymienione w § 2. Słusznie zauważa Sąd Rejonowy, że odnośnie do art.
kpc wypowiedział się Sąd Najwyższy przesądzając o obowiązku bezpośredniego doręczenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na odrzucenie skargi o wznowienie postępowania (por. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2009 roku, sygn. akt 42/09, opubl. Lex 532371). Analogicznej oceny dokonał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 lutego 2019 roku ( sygn. akt CZP 127/08) również dotyczącej wniosku o przywrócenie terminu z tym, że do wniesienia apelacji. Ta linia orzecznicza jest nadal aktualna także na gruncie obecnie obowiązującego przepisu art. 132 § 1 kpc gdzie Sąd Najwyższy wypowiedział się odnoście tego, iż przepis ten dotyczy również zażalenia ( por. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2011 roku, sygn. akt II CZ 70/11, opubl. Lex nr 1044005). Zatem słusznie dokonano zwrotu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu co w konsekwencji skutkowało prawidłowym uznaniem, że złożony sprzeciw jest spóźniony i jako taki podlega zgodnie z art. 504 § 1 kpc odrzuceniu. Odnosząc się do kolejnej kwestii podnoszonej przez skarżącą tj. wadliwego uznania przez Sąd pierwszej instancji, iż zarówno sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 20 października 2011 roku jak zażalenie z dnia 10 stycznia 2014 roku ( data stempla pocztowego) na postanowienie Sadu Rejonowego z dnia 16 grudnia 2011 roku o nadaniu klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty były złożone po terminie, przyjąć należało, iż również w tym przedmiocie pozwana spółka nie ma racji. Skarżąca w przypadku obu tych doręczeń wskazywała, iż były one wadliwe wobec czego terminy do złożenia środków zaskarżenia nie zaczęły w ogóle biec, więc nieprawidłowym jest wskazywanie, iż pozwana terminom tym uchybiła. Zgodnie z art. 795 kpc w zw. z art. 394 § 2 kpc zażalenie wnosi się za pośrednictwem sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, a tygodniowy termin do wniesienia zażalenia na postanowienie co do nadania klauzuli wykonalności biegnie dla dłużnika od daty doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu egzekucji. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego tj. dokumentów znajdujących się w aktach komorniczych KM 373/11 zawiadomienie o wszczęciu egzekucji na podstawie nakazu zapłaty dnia 20 października 2011 roku zaopatrzonego w klauzulę wykonalności uznano za doręczone pozwanej spółce w dniu 12 stycznia 2012 roku ( k. 96 i 97). Zawiadomienie to zostało doręczone na adres pozwanej ujawniony w KRS tj. ulica (...) w S.. Doręczyciel dokonał dwukrotnej awizacji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa - pierwsza awizacja miała miejsce w dniu 28 grudnia 2011 roku, a druga w dniu 5 stycznia 2012 roku, natomiast zwrot do nadawcy nastąpił w dniu 13 stycznia 2012 roku. Podnieść należy, iż doręczenia dokonano zgodnie z dyspozycją art. 133 § 2a kpc, albowiem pisma procesowe dla przedsiębiorców wpisanych do rejestru sądowego doręcza się na adres podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń. Jeżeli natomiast ostatni wpisany adres został wykreślony jako niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy i nie zgłoszono wniosku o wpis nowego adresu, adres wykreślony uważany za adres podany w rejestrze. Zgodnie z dyspozycją kolejnego przepisu tj. art. 139 § 3 kpc pisma dla osób prawnych podlegających wpisowi do rejestru albo ewidencji na podstawie odrębnych przepisów, w razie niemożności doręczenia w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających z uwagi na nieujawnienie w rejestrze albo w ewidencji zmiany adresu pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowe miejsce zamieszkania i adres są sądowi znane. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że zawiadomienie o wszczęciu egzekucji należy uznać za skutecznie doręczone w trybie art. 139 kpc w dniu 12 stycznia 2012 roku. Zatem termin do złożenia zażalenia upłynął z dniem 19 stycznia 2012 roku. Pozwana spółka nie kwestionowała, iż adres jej siedziby jest inny niż ujawniony w rejestrze. Wskazywała jednak, iż nie miała dostępu do lokalu z uwagi na problemy z wynajmującym lokal. Zdaniem Sądu Okręgowego okoliczności ta nie przesądza o wadliwym doręczeniu świetle obowiązujących przepisów, a jedynie może być oceniana w kontekście winy lub jej braku po stronie pozwanej w uchybieniu terminu do złożenia środka zaskarżenia gdyby został złożony wniosek o przywrócenie terminu. Fakt ewentualnego braku dostępu do lokalu nie deprecjonuje prawidłowości doręczenia w kontekście obowiązujących przepisów tj. art. 133 § 2a kpc i 139 kpc. Jeżeli chodzi o doręczenie nakazu zapłaty z dnia 20 października 2011 roku wraz z pozwem i pouczeniem to Sąd Okręgowy podtrzymuje całą wyżej przytoczoną argumentację dotyczącą doręczeń dla osób prawnych. Przesyłka ta została doręczona na adres pozwanej ujawniony w KRS tj. ulica (...) w S.. Pierwsza awizacja została dokonana w dniu 2 listopada 2011roku, a druga w dniu 10 listopada 2011 roku natomiast zwrot korespondencji do nadawcy nastąpił w dniu 18 listopada 2011 roku. Zatem również tego doręczenia dokonano zgodnie z dyspozycją art. 133 § 2a kpc i 139 kpc. W konsekwencji czego sprzeciw wniesiony w dniu 14 października 2013 roku musiał zostać uznany za spóźniony. Na marginesie dodać należy, iż podnoszone przez pozwaną w obu zażaleniach kwestie, iż nie miała ona możliwości odbioru korespondencji z uwagi na brak dostępu do lokalu może być przedmiotem analizy i oceny w przypadku złożenia ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środków zaskarżenia. Sąd wówczas będzie musiał dokonać oceny czy pozwana uchybiła terminowi bez własnej winy tj. z przyczyn od niej niezależnych czy też nie. Sąd Okręgowy zauważa jednak, że twierdzenia pozwanej o niemożności dostępu do lokalu budzą poważne wątpliwości w kontekście tego, że pozwana spółka od 2009 roku nie dokonała zmiany adresu siedziby spółki pomimo tych rzekomych trudności i również w chwili składania zażaleń aktualny adres pozwanej ujawniony w KRS to ulica (...) w S.. Poza tym nie można przesądzać, czy ewentualny brak dostępu do lokalu jest równoznaczny z brakiem dostępu do skrzynki pocztowej przynależnej do tego lokalu. Jednak kwestia ta pozostaje poza sferą oceny Sądu Okręgowego w przedmiotowym postępowaniu, który dokonał oceny prawidłowości obu doręczeń tj. nakazu zapłaty wraz z pozwem i zawiadomienia o wszczęciu egzekucji oraz skuteczności i terminowości złożonych w związku z tym środków zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe tj. uznanie tych doręczeń za zgodne z obowiązującymi przepisami, nie można dopatrzyć się jakichkolwiek nieprawidłowości w czynnościach Sądu Rejonowego dotyczących oceny skuteczności (terminowości) wniesionych środków zaskarżenia. W tym stanie rzeczy stosownie do art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc oba zażalenia podlegały oddaleniu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.