IV Ka 1295/12

(1)oskarżonego z art. 178 a § 1 kk. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 8 października 2012r. sygn. akt II K 1041/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymierzony oskarżonemu J. O.

(1)w pkt IV części dyspozytywnej wyroku środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym obniża do 1(jednego) roku: II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza opłatę w kwocie 120 złotych za II instancję. UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej oskarżył J. O.

(1)o to że: w dniu 4 sierpnia 2012 r. we W. na drodze publicznej jaką jest ul. (...) będąc w stanie nietrzeźwości posiadając 0,87 mg / l alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny samochód marki F. (...) nr rej. (...); to jest o czyn z art.178a§ 1 kk. Wyrokiem z dnia 8 października 2012r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Fabrycznej sygn. akt II K 1041/12: I. uznał oskarżonego J. O.

(1)za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku i za to na podstawie art.178a§1 kk. wymierzył mu karę 6 (sześć) miesięcy ; II. na podstawie art.69§1 i 2 kk. i art.70§1 pkt. kk. wykonanie orzeczonej kary zawiesił warunkowo na () lata okresu próby; III. na podstawie art.63§1 kk. na poczet orzeczonej kary zaliczył okres zatrzymania w dniach od 04 sierpnia 2012 r. do 05 sierpnia 2012 r.; IV. na podstawie art.42§2 kk. orzekł wobec środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres () lat; V. na podstawie art.63§2 kk. na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy w dniach od 04 sierpnia 2012 r. do 08 października 2012 r.; VI. na podstawie art.49§2 kk. orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 400 (czterysta) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; VII. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 90 (dziewięćdziesiąt) złotych i wymierzył mu opłatę w kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

1. Rażącą niewspółmierność kary ( art.438 pkt.4 k.p.k. ) poprzez orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym w rażąco nadmiernej wysokości, z naruszeniem zasad zarówno prewencji ogólnej, jak i szczególnej, a nadto nie uwzględniającej należycie stopnia zawinienia sprawcy, jak i jego postawy po popełnieniu przestępstwa, oraz w toku postępowania przygotowawczego i sądowego.
2. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia ( art.438 pkt.2 k.p.k.) a to art.4 k.p.k. w zw. z art.7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów polegające na ukształtowanie przez Sąd przekonania o wysokim stopniu wytworzonego przez oskarżonego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i dokonanie tejże oceny w sposób dowolny. Podnosząc wyżej przytoczone zarzuty, apelujący wniósł o:
3. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego J. O.

(1)środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 (jednego) roku; ewentualnie 2. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważy, co następuje. Apelacja obrońcy oskarżonego J. O.

(1)częściowo zasługiwała na uwzględnienie . Obrońca oskarżonego kwestionując prawidłowość zaskarżonego wyroku zarzucił Sądowi I instancji rażącą niewspółmierność orzeczonej kary. W tym miejscu wskazać należy, iż sprawstwo i wina oskarżonego potwierdzone zostały zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, którego ocenę Sąd I instancji przeprowadził z dużą wnikliwością. Istotnym w rozpoznawanej sprawie okazały się zeznania P. N., funkcjonariusza policji który dokonał zatrzymania pojazdu kierowanego przez oskarżonego, wyjaśnień J. O.

(2)przyznającego się do popełnienia zarzucanego mu występku oraz wynik urządzenia kontrolno-pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu(k.2). W tym stanie rzeczy, nie mając wątpliwości, iż w chwili czynu oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości, Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego co do sprawstwa i winy J. O.

(2)w zakresie zarzucanego mu występku. Odnosząc się do zarzutu zawartego w apelacji obrońcy oskarżonego zauważyć trzeba, że kara wymierzona wyrokiem Sądu Rejonowego nie nosi cech rażącej surowości. Nie każda różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu art.438 pkt. 4 kpk, ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu niedającym się zaakceptować. Niewspółmierność rażąca to znaczna, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną (por. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 30.05.2003 r., sygn. akt II AKa 163/03, OSA 2003/11/113). Ujawnione zaś w rozpoznawanej sprawie okoliczności, które mają zasadniczy wpływ na wymiar kary nie uzasadniają zarzutu obrońcy oskarżonego w tym zakresie. Sąd Rejonowy wymierzając J. B. obok kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania świadczenie pieniężne na cel społeczny, prawidłowo zastosował dyrektywy wymiaru kary oraz zasady ukształtowane przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. W szczególności zwrócić w tej mierze należy uwagę na naruszenie przez oskarżonego ciążących na nim obowiązków, jako kierowcy. to jest prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu. W zakresie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych poczynić należy kilka uwag o charakterze ogólnym. Określając czas trwania tego środka, Sąd powinien kierować się społeczną szkodliwością popełnionego czynu, stopniem winy sprawcy oraz względami prewencji szczególnej i ogólnej. Wynika to wyraźnie z regulacji art.56 kk., nakazującego uwzględnianie przy orzekaniu środków karnych tych samych zasad i dyrektyw, które obowiązują przy wymiarze kary (art.53 kk.). Za oczywiste uznać również należy, że przy orzekaniu w przedmiocie środków karnych sąd winien mieć na uwadze przede wszystkim ich funkcję prewencyjną, odpowiadającą intencjom ustawodawcy (por. wyrok SN z 02.02.2007 r., V KK. 423/06, OSNwSK 2007/1/359). W tym miejscu zgodzić się należy z apelującym, iż czyn oskarżonego nie cechował się wysokim stopniem wytworzonego przez niego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. J. O.

(1)kierował bowiem samochodem osobowym w godzinach wieczornych, w dobrych warunkach atmosferycznych, z dozwolona prędkością na ulicy osiedlowej. Nadto postawa prezentowana przez oskarżonego w trakcie postępowania daje podstawę do przyjęcia, iż ma on świadomość karygodności swojego postępowania. Uwzględniając również nienaganny dotychczasowy sposób jego życia, charakter jego pracy a także orzeczone, obok kary pozbawienia wolności, świadczenie pieniężne, Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż roczny okres zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych będzie wystarczający, aby J. O.

(1)wykształcił w sobie zdecydowanie krytyczny stosunek do popełnionego czynu, zmobilizował go do przestrzegania zasad ostrożności i uczulił na bezpieczeństwo innych uczestników ruchu. Z uwagi na powyższe konstatacje, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w zakresie okresu na jaki orzeczony został środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oparto o przepisy art.627 kpk. w zw. z art.634 kpk. oraz art.2 ust.1 pkt.2 w zw. z art.8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.(Dz. U. Nr 27, poz.152 z późn.zm.) o opłatach w sprawach karnych.