UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 559/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok

§ 4k.k.

Przyjmując powyższą kwalifikację prawną należy mieć też na uwadze brzmienie art. 114a, który to przepis mówi o konieczności uwzględnienia prawomocnego orzeczenia skazującego wydanego w innym państwie Unii Europejskiej Okoliczność skazania w innym państwie Unii Europejskiej ma znaczenie dla ustalenia m.in. sposobu życia sprawcy przed popełnieniem przestępstwa (art. 53 § 2 k.k.), przesłanek recydywy specjalnej (art. 64 k.k.) czy niekaralności za przestępstwo umyślne przy warunkowym umorzeniu postępowania karnego (art. 66 § 1 k.k.) ale także dla przyjęcia – co prawidłowo ustalił Sąd I Instancji – że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przepisu art.

§ 4

k.k., gdyż był on już uprzednio skazany za umyślny występek kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości przez Sąd Rejonowy w A. w Niemczech. Nie sposób też mówić o zatarciu tego skazania, gdyż zatarcie skazania w niemieckim rejestrze skazania (B.) uregulowane jest w § 46 B. (niem. ustawa o centralnym rejestrze skazanych). Zgodnie z § 46 ust. 1 nr 1 a) tej ustawy kary grzywny podlega wymazaniu z upływem pięciu lat. Ten termin zaczyna się z dniem wydania wyroku lub nakazu karnego (S.). Początek biegu tego terminu wynika z § 36 tejże ustawy. Sąd Rejonowy w A. wykonując zarządzenie sędziego z dnia 30 listopada 2020 r. nadesłał odpis prawomocnego orzeczenia co potwierdza, że skazanie nie uległo zatarciu a nadto informacja o skazaniu w sprawie (...) (...) dalej figuruje w informacji z K. ( k. 17, k 40) W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisu prawa materialnego tj. art. 114a § 2 k.k. polegającego, zdaniem apelującego, na jego niezastosowaniu i przypisaniu oskarżonemu czynu z art. 178 § 4 k.k. podczas, gdy czyn ten, w oparciu o przepisy obowiązujące na terenie Republiki Federalnej Niemiec mógł ulec zatarciu. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku w pkt I poprzez uznanie oskarżonego R. G.

§ 1k.k.

i wymierzenie mu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a także w pkt II poprzez orzeczenie środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat oraz w pkt III poprzez orzeczenie świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 zł. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec stwierdzenia niezasadności podniesionego zarzutu oraz nie dopatrzenia się w sprawie uchybień, które podlegały by uwzględnieniu niezależnie od kierunku i granic zaskarżenia, brak było podstaw do wnioskowanej przez obrońcę oskarżonego zmiany zaskarżonego wyroku. 3.2. Obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k., przez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem zasad swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej i wybiórczej ich oceny skutkujące błędnym przypisaniem oskarżonemu popełnienia czynów opisanych w części wstępnej wyroku w szczególności przez: - wydanie wyroku bez stosownej analizy całokształtu materiału dowodowego w zakresie możliwości zatarcia skazania, - obdarzenie wiarą zeznań świadków A. H. i T. K. - funkcjonariuszy Policji, w sytuacji gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem w szczególności nagraniami z kamery funkcjonariuszy Policji oraz kamery znajdującej się w policyjnym radiowozie rejestrujących przebieg zdarzenia, które nie zostały zabezpieczone przez organ prowadzący postępowanie przygotowawcze, co doprowadziło do uznania ich zeznań za spójne, rzeczowe, konsekwentne, podczas gdy świadkowie ci brali udział w przedmiotowym zdarzeniu, to oni zatrzymali oskarżonego i zależało im na potwierdzeniu zasadności działań Policji, w tym podjętych wobec oskarżonego czynności. - przyznanie w całości wiary zeznaniom świadków A. H. i T. K. w zakresie w jakim opisali oni zachowanie oskarżonego, mające charakter naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza Policji i ich znieważenia, a jednocześnie odmowę przyznania wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego przy potraktowaniu pozostałego materiału dowodowego w sposób podporządkowany treści zeznań funkcjonariuszy Policji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty obrońcy oskarżonego są bezzasadne. W toku przeprowadzonego przed Sądem I instancji postępowania, zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy oparte zostały na całokształcie zgromadzonego oraz ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, który oceniony został z poszanowaniem reguł wynikających z art. 5 i art. 7 k.p.k. Ponadto Sąd Rejonowy swoje stanowisko odnośnie do sprawstwa i winy oskarżonego, co wynika z analizy wyroku, sporządził zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 424 § 1 i § 2 k.p.k. Nie można podzielić zasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, a dotyczących tak błędu w ustaleniach faktycznych, jak i obrazy przepisów prawa procesowego, które to zarzuty w zasadzie sprowadzają się do kwestionowania oceny zeznań funkcjonariuszy policji A. H. i T. K.. Wnikliwa analiza akt sprawy oraz pisemnych motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazuje jednoznacznie, że Sąd Rejonowy uwzględnił przy wyrokowaniu całokształt materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie głównej, mając na uwadze okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Następnie dokonał poprawnej oceny dowodów, a stanowisko swoje uargumentował w sposób należyty, wskazując którym konkretnie dowodom dał wiarę i dlaczego, a którym wiary tej odmówił. Wywody sądu meriti w tym zakresie są jasne i przekonujące, poczynione ustalenia logicznie wypływają z całokształtu zgromadzonego w toku procesu materiału, natomiast przeprowadzona ocena dowodów uwzględnia zarówno wskazania wiedzy, jak i zasady doświadczenia życiowego. W konsekwencji prawidłowego procedowania Sądu I instancji, ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku pozostają pod ochroną art.7 kpk. i nie mogą stanowić przedmiotu skutecznego zarzutu, o którym mowa w art.438 pkt. 3 k.p.k., a wręcz można powiedzieć, że są one polemiką z ustaleniami faktycznymi dotyczącymi czynów z art. 222 § 1 k.k. i z art. 226 § 1 k.k . Sąd dając wiarę zeznaniom funkcjonariuszy policji podał, że przemawiały za tym takie okoliczności jak brak sprzeczności w ich zeznaniach, konsekwencja w opisie zdarzeń, rzeczowość ( k. 147 odwrót). Tej oceny Sądu Rejonowego nie może podważyć argumentacja obrońcy, który kwestionując ocenę zeznań funkcjonariuszy policji dokonaną przez sąd I Instancji podniósł, że nie zostały zabezpieczone do sprawy nagrania z interwencji i dlatego sąd meritii nie mógł się oprzeć na zeznaniach A. H. i T. K.. Zauważyć też należy, że obrońca w treści apelacji przyznał, że z uwagi na upływ czasu nagrania uległy skasowaniu. Brak możliwości odtworzenia nagrania potwierdza informacja Komendy Miejskiej Policji (...) we W. (k. 132). Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku: - w pkt I poprzez uznanie oskarżonego R. G.

§ 1k.k.

i wymierzenie mu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a także w pkt II poprzez orzeczenie środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat oraz w pkt III poprzez orzeczenie świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 zł. - w pkt IV i V poprzez uniewinnienie oskarżonego o popełnienia zarzuconych mu czynów. Ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I-instancji celem ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec stwierdzenia niezasadności podniesionego zarzutu oraz nie dopatrzenia się w sprawie uchybień, które podlegały by uwzględnieniu niezależnie od kierunku i granic zaskarżenia, brak było podstaw do wnioskowanej przez obrońcę oskarżonego zmiany zaskarżonego wyroku, czy też wydania przez Sąd Odwoławczy orzeczenia kasatoryjnego. 3.

1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że dowody ujawnione na rozprawie, w szczególności zeznania świadków A. H. i T. K. i ustalone na ich podstawie okoliczności są wystarczające do uznania za udowodniony fakt popełnienia przez oskarżonego czynów opisanych w pkt II i III części wstępnej wyroku, podczas gdy w zebranym materiale dowodowym brak jest jednoznacznych i niebudzących wątpliwości dowodów potwierdzających sprawstwo oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut obrońcy oskarżonego nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie powielając tu argumentacji wskazanej w pkt 3.2, w kontekście zarzutu obrony wskazać trzeba, że błąd w ustaleniach faktycznych ( error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd braku), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art.7k.p.k.), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. Przy czym błędne ustalenia faktyczne są konsekwencją wadliwych wniosków wywiedzionych z właściwie ocenionych dowodów lub pominięcia wynikających z tych dowodów okoliczności. Nie jest więc wewnętrznie spójne zarzucanie jednocześnie dowolnej oceny dowodów i błędu w ustaleniach faktycznych co do tego samego rozstrzygnięcia (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2018 r., II AKa 379/18;wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2019 r.,II AKa 296/19). Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku w pkt IV i V poprzez uniewinnienie oskarżonego o popełnienia zarzuconych mu czynów. Ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I-instancji celem ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec stwierdzenia niezasadności podniesionego zarzutu oraz nie dopatrzenia się w sprawie uchybień, które podlegały by uwzględnieniu niezależnie od kierunku i granic zaskarżenia, brak było podstaw do wnioskowanej przez obrońcę oskarżonego zmiany zaskarżonego wyroku, czy też wydania przez Sąd Odwoławczy orzeczenia kasatoryjnego. 3.
2. Rażąca niewspółmierność orzeczonych kar pozbawienia wolności zarówno jednostkowych, jak i kary łącznej w połączeniu z wymierzonymi oskarżonemu środkiem karnym oraz świadczeniem pieniężnym, polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary najsurowszej z ustawowo przewidzianych za zarzucane mu przestępstwo bez warunkowego zawieszenia wykonania tej kary, przez co kara ta nie jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości zarzuconego mu czynu, stanowiąc zbyt wielką dolegliwość dla oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut jest bezzasadny. Zarzut wymierzenia oskarżonemu rażąco niewspółmiernie surowej kary także nie jest trafny. Ingerencja Sądu Odwoławczego w orzeczenie o karze może nastąpić tylko i wyłącznie wówczas, gdy różnica między karą wymierzoną w pierwszej instancji, a karą, którą należałoby orzec jest znaczna, rażąca i nie może sprowadzać się do różnic niewielkich, nieznacznych, bo byłoby to sprzeczne z normą art. 438 pkt 4 k.p.k., z której jednoznacznie wynika, że podstawą zmian może być jedynie rażąca - a więc nie każda - niewspółmierność kary. Zasady i dyrektywy orzekania w przedmiocie kary pozostawiają organowi orzekającemu pewien zakres swobody w procesie jej wymierzania, a granice tej swobody zakreśla wskazana w przepisie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażąca niewspółmierność kary. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyrażającą oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Istotnymi wyznacznikami tego, czy dana kara jest sprawiedliwa, jest to, czy została orzeczona w granicach przewidzianych przez ustawę, a jej dolegliwość nie przekracza stopnia winy. Ponadto powinna ona uwzględniać stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brać pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd Rejonowy wymierzył R. G.