IV Ka 354/21

Sygn. akt IV Ka 354/21 1 2WYROK 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2021 r. 4Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: 1Przewodnicząca: 1SSO Ewa Rusin 1Protokolant: 1Magdalena Telesz przy udziale E. R. Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2021 r. 6sprawy A. S. 7syna T. i B. z domu S. 8urodzonego (...) w O. 9oskarżonego z art. 178a § 1 kk, art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 190a § 1 kk i art. 190 § 1 kk i art. 157 § 2 kk związku z art. 11 § 2 kk, art. 12 kk w związku z art. 193 kk 10na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego 11od wyroku Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich 12z dnia 23 marca 2021 r. sygnatura akt II K 577/17 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 120 zł opłaty za to postępowanie. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 354/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.
2. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 23 marca 2021r. sygn. akt II K 577/17 0.11.
3. Podmiot wnoszący apelację ☒ obrońca 0.11.
4. Granice zaskarżenia 0.11.3.
5. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.
6. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia 0.11.
7. Wnioski ☐ Uchylenie ☒ zmiana
8. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.
9. Ustalenie faktów 0.12.1.
10. Fakty uznane za udowodnione 0.12.1.
11. Fakty uznane za nieudowodnione 0.12.
12. Ocena dowodów 0.12.2.
13. Dowody będące podstawą ustalenia faktów . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
15. na podstawie art. 438 pkt. 1 k.p.k. w zakresie pkt. II wyroku obrazy przepisów prawa materialnego tj. art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. błąd subsumcji, polegający na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie wskazanej normy prawnej tj. przyjęciu, że wskazanie przez K. C. interweniującym funkcjonariuszom policji miejsca gdzie znajdowały się środki odurzające w postaci ziela konopi - na parapecie pokoju, pozwala na przyjęcie, że oskarżony A. S. był w ich posiadaniu, czym miał wyczerpać znamiona zarzuconego mu czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wbrew stanowisku apelującego prawidłowe pozostają ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku jak i ich subsumpcja w odniesieniu do kwestionowanego rozstrzygnięcia o sprawstwie i zawinieniu w zakresie czynu II-go ( pkt. IV dyspozycji wyroku) posiadania przez oskarżonego w dniu 28 czerwca 2017r. środka odurzającego w postaci ziela konopi innych nie włókniste, kwalifikowanego z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Ustalenie faktu, że to oskarżony był posiadaczem przedmiotowego woreczka z substancją odurzającą nie zostały poczynione dowolnie, bez uzasadnionej podstawy dowodowej czy wskutek wadliwej oceny dowodów sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w inkryminowanej dacie oskarżony zamieszkiwał w B. w domu zajmowanym wspólnie z ówczesną konkubiną oskarżycielką posiłkową K. C., ich 3- letnią córką oraz matką konkubiny B. C.. W miesiącu czerwcu 2017r. pomiędzy oskarżycielką posiłkową a oskarżonym dochodziło do kłótni, także w godzinach wieczornych 28 czerwca 2017r. Nie kwestionuje apelujący także ustalenia wyroku ( sekcja 1.1.) iż w tym dniu po kolejnej awanturze oskarżony będąc pod wpływem alkoholu i środków odurzających opuścił dom, wsiadł do samochodu i odjechał, co widziała z okna K. C. ( nie S., jak to omyłkowo wskazał Sąd I instancji – co wynika z zeznań k. 16v. akt. Świadek ponadto wskazała, iż w trakcie kłótni oskarżony biegał po schodach, wyzywał ją bez powodu, czuła od oskarżonego wyraźną woń alkoholu i cyt.” zapach marihuany w naszym salonie” .Wszak wszystkie te przejawy zachowania oskarżonego dowodzą jego nienaturalnego pobudzenia emocjonalnego spożyciem alkoholu i środka odurzającego. Po 10-ciu minutach oskarżony wrócił pod drzwi domu, jeszcze przed przyjazdem policji i domagał się wpuszczenia. Gdy przybyli tamże funkcjonariusze policji, stał pod drzwiami mieszkania, po czym świadek przekazała policjantom, że prowadził auto po alkoholu i marihuanie, dodała, że nikt inny do domu środków odurzających nie przynosi, widziała oskarżonego niejednokrotnie palącego w domu przy dziecku marihuanę, co nie podobało się świadkowi a zwracanie oskarżonemu uwagi kończyło się awanturą. Bez wątpienia krytycznej nocy bezpośrednio po zatrzymaniu oskarżonego pobrano próbkę jego krwi do badań ( godz. 0.30 ), których wynik jednoznacznie potwierdził, że oskarżony był on pod wpływem środka odurzającego w postaci delta-9- tetrahydrokannbinolu (THC) w stężeniu 5.03 ng/mL i $,78 ng /nL. Tych faktów apelujący obrońca nie podważa w żaden sposób. Skoro więc nikt, poza oskarżonym, do pokoju mieszkania, zajmowanego także przez oskarżonego, środków odurzających nie przynosił a spostrzeżenia świadka K. C. co do palenia marihuany przez oskarżonego, nie tylko krytycznego wieczoru ale i wcześniej, potwierdziły się obiektywnym dowodem w postaci wyniku badania krwi na zwartość narkotyków ( k. 28-29), to nie sposób logicznie zaprzeczyć, iż posiadaczem przedmiotowych środków odurzających był wyłącznie oskarżony. Wniosku tego bynajmniej nie podważa okoliczność, że w momencie ujawnienia przez policję tego środka na parapecie pokoju, oskarżonego akurat w tym pokoju nie było. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Argumenty apelacji okazały się tu nieskuteczne i jako takie nie stanowią podstawy do postulowanego orzeczenia reformatoryjnego w rozumieniu art. 437 § 2 kpk. 3.
17. na podstawie art. 438 pkt. 2 k.p.k. obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w postaci zeznań pokrzywdzonych K. C. i B., polegające na bezkrytycznym przyznaniu im waloru wiarygodności i oparciu na nich ustaleń faktycznych będących podstawą przyjęcia winy i sprawstwa wszystkich zarzuconych oskarżonemu czynów; podczas gdy uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, bliskich relacji pomiędzy pokrzywdzonymi (matka i córka wspólnie zamieszkujące) i wydarzeń z udziałem oskarżonego zaistniałych w związku z pozbawieniem go możliwości uczestniczenia w życiu małoletniej córki, w okresie objętym zarzutami; należało podejść do tychże zeznań z dużą dozą ostrożności, na co dobitnie wskazywały zeznania funkcjonariusza policji - dzielnicowego A. W., któremu Sąd w całości przyznał prymat wiarygodności a mimo to nie uwzględnił jego relacji co do konfabulacji pokrzywdzonej K. C., jej działań zmierzających do wyeliminowania oskarżonego z życia dziecka (wielokrotne pomówienia o porwanie córki), zgłaszanie bezpodstawnych interwencji, prób wpłynięcia na czynności dzielnicowego (próba nawiązania bliższych relacji z dzielnicowym - zaproszenie na F.) i wiele innych, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i przypisaniem oskarżonemu winy i sprawstwa wszystkich zarzuconych mu czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nie można podzielić słuszności zarzutu obrazy prawa procesowego art. 7 kpk w zakresie pierwszoinstancyjnej oceny głównych dowodów obciążających w postaci zeznań pokrzywdzonych- oskarżycielki posiłkowej K. C. i świadka B. C.. Zeznania tych świadków są obszerne, konsekwentne i wewnętrznie spójne, przeciwstawiają się tym dowodom jedynie wyjaśnienia oskarżonego, który w ramach przyjętej linii obrony postawionym zarzutom gołosłownie przeczył. Zeznania obu pokrzywdzonych natomiast nie są osamotnione dowodowo, wspierają je zeznania innych postronnych świadków w osobach J. D. , W. B., S. T., D. K. jak też – wbrew opinii apelującego – świadka A. W.. Wszystkie te dowody sąd I instancji ocenił bezbłędnie, nie łamiąc zasad wytyczonych w art. 7 kpk. Ustalił sąd rejonowy, iż w miejscu zamieszkania pokrzywdzonych były przeprowadzane kilkakrotnie interwencje policyjne i nawet jeżeli- jak podaje świadek A. W.- niektóre reakcje oskarżycielki posiłkowej były przejaskrawione, to jednak nie występują istotne okoliczności dowodowe dla podważenia ustaleń wyroku, przedstawionych w sekcji 1 motywów pisemnych, na k. 1-
18. Owa być może zbyt emocjonalna postawa oskarżycielki posiłkowej wynikała z oczywistych powodów, z podjętego w dniu 28 czerwca 2017r. rozstania z oskarżonym ale także wobec nieporozumień na tle opieki nad 3- letnią córką, i obawy o jej bezpieczeństwo podczas kontraktów z oskarżonym, tym bardziej że w trakcie trwania związku dochodziło do aktów agresji słownej ze strony oskarżonego, który palił marihuanę w obecności dziecka, po zakończeniu związku uporczywie nękał K. C. zjawiając się o różnych porach i żądając widzenia z dzieckiem, śledził pokrzywdzoną, zastraszał telefonami, znieważał i krytykował, nie chciał opuścić mieszkania pokrzywdzonych, zachowywał się porywczo i nieprzewidywalnie, wzbudzając u niej poczucie zagrożenia i istotnie naruszają prywatność jej i matki ( ustalenia k 3 motywów). Natomiast w odniesieniu do zeznań świadka B. C. apelujący nie sformułował konkretnych zarzutów, tj. w jakim zakresie i co do których, licznie występujących aspektów zachowania oskarżonego ( złośliwego nękania jej i córki, gróźb uszkodzenia ciała kierowanych wobec niej samej ), świadek miałaby relację przejaskrawiać czy zeznawać tendencyjnie na niekorzyść oskaróznego. W szczególności co do zdarzenia w dniu 17 sierpnia 2017r. nie sposób zakwestionować ustalony w oparciu relacje obu pokrzywdzonych stan faktyczny, wbrew twierdzeniom oskarżonego to on dopuścił się spowodowania obrażeń ciała B. C. szarpiąc ją w obecności dziecka. Jednocześnie w najmniejszym nawet stopniu apelujący nie podważył wiarygodności pozostałych dowodów obciążających, przyjętych za podstawę faktyczną wyroku, tj. zeznań pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków wymienionych wyżej. Nic nie sprzeciwia się wnioskowi Sądu meriti, że zeznania te są spójne, nie zawierają sprzeczności i tworzą logiczną całość, przystającą do relacji pokrzywdzonych. Poza wyrażeniem sprzeciwu co do ujemnej oceny sądowej, apelujący nie wykazał także skutecznie, z jakiego powodu dowody obrony w zakresie czynu I-go z art. 178 a § 1 kk, tj. zeznania świadków B. S. i T. S. ( rodziców oskarżonego) odrzucone przez sąd I instancji jako niewiarygodne, zasługiwałyby na odmienną ocenę, tj. gdzie tkwią błędy logiczne rozumowania sądu I instancji w zakresie wywodu zaprezentowanego na k. 10-11 pisemnego uzasadnienia. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Argumenty apelacji okazały się także nieskuteczne i jako takie nie stanowią podstawy do postulowanego orzeczenia reformatoryjnego w rozumieniu art. 437 § 2 kpk. 3.
19. Nadto z ostrożności w razie nieuwzględnienia przez Sąd powyższych zarzutów na podstawie art. 438 pkt. 3 k.p.k. zarzut:
20. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że stopień społecznej szkodliwości czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt. III i IV jest znaczny, podczas gdy biorąc pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych, również w zakresie stosunków jakie łączyły strony, sytuacji mającej miejsce bezpośrednio przed zdarzeniem tj. fakt, że oskarżony sprawował bezpośrednią pieczę nad córką; to pokrzywdzone wywołały swoim zachowaniem sytuację konfliktową między stronami de facto wyrzucając oskarżonego z jego dotychczasowego miejsca zamieszkania pozbawiając go kontaktu z córką, co było działaniem bezprawnym; faktu, że oskarżony użył siły fizycznej wobec B. C. (złapanie za ramię) jedynie w celu uniemożliwienia jej siłowego odebrania mu córki; powracaniu przez oskarżonego do dotychczasowego miejsca zamieszkania tylko z powodu córki, a nie z zamiarem nękania pokrzywdzonych; oskarżony działał w sytuacji stresującej i pod wpływem emocji wywołanych zachowaniem pokrzywdzonych, należało przyjąć, że czyny opisane w pkt. III i IV przypisane oskarżonemu są pozbawione cechy społecznej szkodliwości zatem nie stanowią one przestępstwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nietrafione pozostają depozycje apelacji w zakresie wadliwej oceny stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu występku stalkingu w kumulacji ze spowodowaniem obrażeń ciała z art. 157 § 2 kk w pkt. V dyspozycji wyroku. Apelujący bezkrytycznie nie zwrócił uwagi na prawidłowo ustalone okoliczności przestępnego zachowania oskarżonego, ocenionego na poziomie znacznego stopnia społecznej szkodliwości tj. trwającego przez 3 miesiące nękania pokrzywdzonych wielokrotnymi telefonami, wiadomościami SMS, nachodzenia w domu, złośliwego niepokojenia przez pukanie w drzwi i okna, obserwację domu, jeżdżenie w jego pobliżu, wielokrotnym nachodzeniu w domu i odmowie jego opuszczenia, wreszcie artykułowanych werbalnie i niewerbalnie licznych groźbach uszkodzenia ciała kierowanych wobec B. C. i finalnie spowodowanie u niej takowych obrażeń, kwalifikowanych z art. 157 § 2 kk. Kwantyfikatory oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu wskazuje przepis art. 115 § 2 kk ( Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia), zaś apelujący odnosi się wybiórczo tylko do jednej przedstawianej w wyjaśnieniach oskarżonego okoliczności tj. subiektywnego przekonania, że to pokrzywdzone wywołały sytuację konfliktową wyrzucając go bezpodstawnie z ich mieszkania. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Argumenty apelacji okazały się nieskuteczne i jako takie nie stanowią podstawy do postulowanego orzeczenia reformatoryjnego w rozumieniu art. 437 § 2 kpk.
21. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
22. Takie okoliczności nie nastąpiły. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
23. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.
24. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.1.
25. Przedmiot utrzymania w mocy Uznanie sprawstwa i zawinienia oskarżonego co do wszystkich zarzucanych mu występków oraz wymiar kary. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd I instancji poczynił trafne ustalenia faktyczne, a prawidłowa ich subsumpcja skutkowała słusznym skazaniem oskarżonego. Ponadto w sprawie nie wystąpiły także podstawy bezwzględne z art. 439 § 1 kpk dla uchylenia orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów apelacyjnych oraz okoliczności o jakich mowa w art. 440 kpk. Akceptacji podlega całość rozstrzygnięć o karze, także wobec braku uzasadnionych podstaw dla ewentualnej korekty orzeczenia na korzyść oskarżonego. Wymierzone kary za poszczególne występki uznać należy jako wyjątkowo umiarkowane, wyważone okolicznościami obciążającymi i łagodzącymi, z uwzględnieniem faktu unormowania kontaktów stron i przeproszenia przez oskarżonego pokrzywdzonej B. C., tym samym spełniające wymogi art. 53 § 1 i 2 kk. Orzeczono je w dolnych granicach ustawowego zagrożenia karą, kary jednostkowe połączono w łączną z zastosowaniem głębokiej absorpcji ( pkt. VI dyspozycji) po czym zastosowano dobrodziejstwo probacji ( przez warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej na okres próby lat 2-ch). Orzeczenia obligatoryjne związane ze skazaniem za czyn I- y z art. 178 a § 1 kk nie mogą być uznane za surowe, skoro orzeczono je w dolnej granicy wymiaru z art. 42 § 2 kk ( zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych ) i art. 43 a § 2 kk ( świadczenie na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. 0.15.
26. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.
27. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.
28. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
29. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. O należnych Skarbowi Państwa kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art.636 § 1 kpk i art.627 kpk oraz na podstawie art.8 w zw. z art.2 ust.1 pkt. 3) ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r./tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, zasądzając je od oskarżonego wobec przegrania apelacji.
30. PODPIS SSO Ewa Rusin 0.11.
31. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja skazanie oskarżonego 0.11.3.
32. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.
33. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia 0.11.
34. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana