k.p.c., a uzasadniając swe stanowisko wskazał, że z tytułu zatrudnienia ubezpieczonej w okresie od 4 listopada 1985r. do 31 października 1991r. w Przedsiębiorstwie (...) przyjęto podstawę wymiaru składek potwierdzoną we własnym zakresie. Jednocześnie nie uwzględniono zarobków wynikających z zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawionego przez Przedsiębiorstwo (...) za okres od 2 marca 1992r. do 30 września 1997r. z uwagi na brak drugiej pieczątki imiennej. W związku z tym za ww. okres do podstawy wymiaru przyjęte zostały kwoty minimalnego wynagrodzenia zgodnie z art. 15 ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Dodatkowo organ rentowy wyjaśnił, że Przedsiębiorstwo (...) składało deklaracja bezimienne, a zatem wszystkich informacji na temat zatrudnienia winien udzielić pracodawca lub jego następca prawny (odpowiedź na odwołanie z dnia 15 stycznia 2021r., k. 5 a.s.). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: T. G. był zatrudniona w Przedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. w okresie od 4 listopada 1985r. do 31 października 1991r., w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku szwaczki. W okresie od 14 listopada 1988r. do 13 listopada 1991r. korzystała z urlopu wychowawczego. Została zgłoszona do ZUS z podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w następujących kwotach: 32.645 zł za listopad i grudzień 1985r., 247.851 zł za 1986r., 325.245 zł za 1987r. i 157.834 zł za 1988r. Dodatkowo we wskazanym okresie ubezpieczona pobrała zasiłki opiekuńcze, chorobowe i macierzyński wynoszące łącznie: 8.348 zł za 1986r. i 228.846 zł za 1988r. (świadectwo pracy z dnia 31 października 1991r., potwierdzenie ubezpieczenia ZUS z dnia 26 lutego 2016r., k. 9 i 29 tom I a.e.). W późniejszym okresie od 2 marca 1992r. do 30 września 1997r. ubezpieczona pracowała w Przedsiębiorstwie (...) z siedzibą w W. w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku szwaczki. W wymienionym okresie uzyskała wynagrodzenie w następujących kwotach: 18.584.000 zł w 1992r., 35.242.000 zł w 1993r., 50.023.000 zł w 1994r., 6.165,20 zł w 1995r., 5.316,50 zł w 1996r. oraz 4.428,40 zł w 1997r. Zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, wskazujące ww. kwoty wynagrodzenia, zostało wystawione przez płatnika składek oraz księgową – referenta ds. kadr T. B. (świadectwo pracy z dnia 30 września 1997r. i zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 19 lipca 2001r., k. 11 i 12-13 tom I a.e.). Ubezpieczona w dniu 29 października 2020r. złożyła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. wniosek o emeryturę. Po rozpoznaniu wniosku organ rentowy wydał najpierw decyzję z dnia 9 listopada 2020r., znak: (...), ustalającą kapitał początkowy na dzień 1 stycznia 1999r. w kwocie 74.744,67 zł. Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika jej wysokości, który wyniósł 48,76%, przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z okresu od 1 stycznia 1979r. do 31 grudnia 1988r. Następnie wydana została decyzja z dnia 25 listopada 2020r., znak: (...), w której przyznano T. G. prawo do emerytury od dnia 8 listopada 2020r. Wysokość świadczenia została obliczona na podstawie art. 26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i wyniosła 1.735,05 zł (wniosek z dnia 29 października 2020r. i decyzje z dnia 9 listopada 2020 r. i 25 listopada 2020r., k. 1 i 7 tom III a.e. oraz k. 4-7 tom II a.e.). Wskazany stan faktyczny został ustalony w oparciu o powołane dokumenty, których wiarygodność nie budziła wątpliwości, aczkolwiek istotne było, że złożone przez ubezpieczoną dwa zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu zostały zakwestionowane przez ZUS. Sąd analizując wszystkie zgromadzone w sprawie dowody oraz stanowiska stron ocenił, że nie było podstaw, by nie uwzględnić zaświadczenia Rp-7 z dnia 19 lipca 2001r., z którego wynikają kwoty zarobków ubezpieczonej z okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...). Organ rentowy podnosił, że dokument ten jest niewiarygodny, ponieważ nie zawiera pieczątki imiennej T. B.; stanowisko oraz imię i nazwisko tej osoby są wpisane na maszynie do pisania, co wyklucza uwzględnienie dokumentu. Zdaniem Sądu, wpisanie imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby, która podpisała dokument na maszynie, nie wpływa na wiarygodność dokumentu z powodów, o których szerzej będzie mowa w dalszej części. Odnosząc się z kolei do zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 22 maja 2001r. dotyczącego zatrudnienia ubezpieczonej w Przedsiębiorstwie (...), Sąd wskazuje, że aczkolwiek ten dokument nie budzi wątpliwości co do jego wiarygodności, to jednak kwoty w nim wskazane są inne niż kwoty, jakie wynikają z potwierdzenia uzyskanego przez ZUS we własnym zakresie. To potwierdzenie ma swoje źródło w dokumentacji rozliczeniowej, jaką płatnik składek złożył do organu rentowego, w której wskazał podstawę wymiaru składek i od której opłacił składki. Zatem to temu potwierdzeniu, a nie zaświadczeniu płatnika składek, Sąd dał pierwszeństwo, oceniając że informacje, jakie z tego potwierdzenia wynikają są odpowiednikiem tego, co płatnik składek deklarował do ZUS. Z kolei dane wynikające ze złożonego przez ubezpieczoną zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji pracowniczej, w tym np. listach płac, umowie o pracę, czy też innych dokumentach z okresu tego zatrudnienia, których ubezpieczona nie przedstawiła. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Rozpoznanie sprawy w analizowanym przypadku nastąpiło na posiedzeniu niejawnym. Taką możliwość daje art. 148 1 § 1 k.p.c. (Dz.U. z 2021r. poz. 11), który przewiduje, że sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, Sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W przedmiotowej sprawie, poza dowodami z dokumentów, nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia innych dowodów, co wymagałoby wyznaczenia rozprawy. Ponadto strony nie wniosły, by Sąd rozprawę wyznaczył. W tych okolicznościach przeprowadzenie rozprawy nie było konieczne, co w konsekwencji pozwoliło na rozpoznanie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia na posiedzeniu niejawnym. Tytułem wstępu, przed przystąpieniem do analizy i oceny stanowisk stron, podkreślić należy, że świadczenie emerytalne, przyznane decyzją, na którą ubezpieczona wskazała jako na decyzję kwestionowaną w odwołaniu, zostało wyliczone na podstawie art. 25 - 26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r., poz. 291), zwanej dalej ustawą emerytalną. Wymienione przepisy, jako na jeden z elementów obliczenia świadczenia emerytalnego wskazują na kapitał początkowy. To właśnie przy wyliczaniu kapitału początkowego, a nie wprost wysokości emerytury, organ rentowy pominął zarobki wynikające z zaświadczeń Rp-7 złożonych przez ubezpieczoną za okresy, które wymieniła w odwołaniu. W tej sytuacji – choć ubezpieczona nie wyartykułowała tego wprost, ale taka była intencja i cel jej odwołania – Sąd ocenił, że jako podlegające zaskarżeniu należało przyjąć dwie decyzje wydane przez ZUS – z dnia 9 listopada 2020r. w przedmiocie ustalenia kapitału początkowego oraz z dnia 25 listopada 2020r. o przyznaniu emerytury. Obie one zostały wydane w zbliżonym czasie i jak wynika z adnotacji pracownika Zakładu, przekazane jednocześnie do wysłania. Ubezpieczona zatem obie decyzje otrzymała w tym samym czasie, a jako nieprofesjonalista, jako skarżoną wskazała wprost tylko decyzję, która określa jej prawo do świadczenia emerytalnego. Nie oznacza to jednak, że nie zakwestionowała również decyzji dotyczącej wysokości kapitału początkowego, na co wskazuje – choć nie wprost – treść odwołania. Konkludując, Sąd wobec treści zarzutów ubezpieczonej, jako podlegające zaskarżeniu przyjął obie decyzje wydane w listopadzie 2020r. – z 9 listopada 2020r. i z 25 listopada 2020r. i o odwołaniu od tych decyzji rozstrzygnął w wyroku. Wracając do zasad wyliczenia świadczenia emerytalnego, wskazać należy, że zgodnie z przywołanym art. 26 ustawy emerytalnej, emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 ustawy przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183 ustawy. Z kolei z art. 25 ust. 1 ustawy emerytalnej wynika, że podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24 ustawy, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zaewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art.
zmianie podlegała również decyzja z 25 listopada 2020r., co jest konsekwencją zmiany decyzji z 9 listopada 2020r. Jednocześnie na podstawie art.
Sąd oddalił odwołanie ubezpieczonej w pozostałej części. Ubezpieczona domagała się uwzględnienia zarobków z Przedsiębiorstwa (...) z lat 1992 - 1997, a Sąd obliczając wwpw kapitału początkowego przyjął je tylko do roku 1995 włącznie. Zarobki za lata 1996 – 1997, choć przyjęte w wysokości, jaką wskazuje Rp-7, nie mogły mieć natomiast wpływu na wyliczenie kapitału początkowego, a w dalszej kolejności emerytury, bo dokonując wyliczeń – zgodnie z cytowanymi przepisami – przyjmuje się okres kolejnych 10 lat. Żeby więc uwzględnić ubezpieczonej również lata 1996 – 1997, trzeba byłoby wykluczyć inne dwa lata – 1986 i 1987, a to z kolei nie jest korzystane. W związku z tym Sąd nie uwzględnił do wyliczenia wynagrodzeń z dwóch wymienionych lat, a dodatkowo kwot wynikających z zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 22 maja 2001r. wystawionego przez Przedsiębiorstwo (...). Powody odmowy uwzględnienia zarobków z ww. dokumentu zostały wskazane w części obejmującej ocenę dowodów.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.