VII Ua 32/14

Sygn. akt VII Ua 32/14 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi XI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję i zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. na rzecz B. S. kwotę 17.600 zł tytułem wyrównania jednorazowego odszkodowania w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 10 listopada 2008 roku za dalsze 25% uszczerbku na zdrowiu oraz kwotę 12.326 zł tytułem orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy (pkt 1 wyrok), oddalił powództwo w pozostałej części (pkt 2) oraz zasądził od strony pozwanej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. na rzecz wnioskodawcy kwotę 120 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt 3). Powyższe orzeczenie Sąd Rejonowy oparł na następujących ustaleniach faktycznych. W dniu 10 listopada 2008 roku wnioskodawca uległ wypadkowi pracy – spadł z wysokości ok. 22 m podczas pracy przy „alpinizmie przemysłowym”. Upadek ten skutkował urazami wielonarządowymi. Orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 22 lutego 2011 roku orzeczono 75 % uszczerbku na zdrowiu w związku z w/w wypadkiem przy pracy: 5% według pkt. 5 d „tabeli uszczerbkowej”, 10% według pkt. 58 a „tabeli uszczerbkowej”, 10% według pkt. 91 „tabeli uszczerbkowej”, 5% według pkt. 99 a „tabeli uszczerbkowej”, 10% według pkt. 96 a „tabeli uszczerbkowej”, 10% według pkt. 10 a „tabeli uszczerbkowej”, 15% według pkt. 71 a „tabeli uszczerbkowej”, 10% według pkt. 61 a „tabeli uszczerbkowej”. Na skutek wypadku wnioskodawca doznał wygojonego urazu wielonarządowego z następowymi: złamaniem wyrostków kolczystych C 6 – Th 2, Th 4 – 9, wyrostków poprzecznych L1 – L4, złamania żeber IV, V, IX, X , XI, złamania talerza i trzonu kości biodrowej lewej z odłamaniem fragmentu panewki, złamania dolnej gałęzi kości łonowej lewej, złamania guzowatości krzyżowo – biodrowej i powierzchni uchowatej kości biodrowej prawej z przemieszczeniem i podwichnięcia stawu krzyżowo – biodrowego prawego, złamania łopatki lewej bez przemieszczenia, złamania wieloodłamowego trzonu łopatki prawej z przemieszczeniem. Odległym następstwem wielomiejscowego urazu są: przewlekłe obustronne zapalenie okołobarkowe z przewagą prawego, zmiany zwyrodnieniowe stawów biodrowych z przewagą prawego, zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych z ograniczeniem wyprostu, przewlekły zespół bólowy kręgosłupa. Złamanie żeber, wyrostków kolczystych i poprzecznych wygoiły się z zespołem bólowym klatki piersiowej i kręgosłupa oraz spowodowały długotrwały uszczerbek na zdrowiu. Zmiany w obrębie miednicy i łopatek wygoiły się z ich zniekształceniem, zaburzeniem postawy ciała, z ograniczeniem ruchomości barków, bioder, kolan, z zespołem bólowym i spowodowały trwały uszczerbek na zdrowiu. Sąd Rejonowy ustalił, że doznane urazy skutkują 65 % uszczerbkiem na zdrowiu: 10% według pkt. 91 „tabeli uszczerbkowej”, 10% według pkt. 58 a „tabeli uszczerbkowej”, 30% według pkt. 96 b „tabeli uszczerbkowej”, 5% według pkt. 99 a „tabeli uszczerbkowej”, 10% według pkt. 99 b „tabeli uszczerbkowej”. W związku wypadkiem wnioskodawca jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji. Na skutek wypadku stwierdzono również u wnioskodawcy zaburzenia adaptacyjne, skutkujące 10% uszczerbku na zdrowiu według pozycji 10 a „tabeli uszczerbkowej”. Sąd Rejonowy pominął opinie biegłych neurologów oraz opinię biegłego gastrologa, uznając ostatecznie, że wnioski z nich płynące nie mają znaczenia dla końcowego wyniku sprawy. Z tych też przyczyn oddalił pozostałe wnioski dowodowe pełnomocnika wnioskodawcy. Sąd uznał, że dla zwiększenia jednorazowego odszkodowania wystarczające jest ustalenie całkowitej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem. Strony nie wniosły umotywowanych zastrzeżeń do opinii biegłego ortopedy, a Sąd z urzędu nie dostrzegł w złożonych opiniach nielogicznych bądź sprzecznych wniosków. Organ rentowy nie kwestionował opinii biegłego ortopedy. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał roszczenie wnioskodawcy w części za uzasadnione. Sąd meriti zważył, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2002 r., nr 199, poz. 1673 ze zm.) ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Powołując się na treść art. 11 ust. 1, 2 i 3 cytowanej ustawy podniósł, że za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy, zaś za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie, przy czym za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu przysługuje jednorazowe odszkodowanie w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że stosownie do treści § 8 ust. 1, 2 oraz 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (Dz. U. Nr 234, poz. 1974) lekarz orzecznik ustala w procentach stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu według oceny procentowej, która jest określona w załączniku do rozporządzenia, zaś zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli wypadek przy pracy lub choroba zawodowa spowodowały uszkodzenie kilku kończyn, narządów lub układów, ogólny stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu równa się sumie procentów uszczerbku ustalonych za poszczególne uszkodzenie, w sposób określony w ocenie procentowej, z ograniczeniem do 100%. Sąd Rejonowy wskazał, że z dokonanych ustaleń wynika, że na skutek wypadku przy pracy wnioskodawca doznał urazu wielonarządowego skutkującego łącznie nie mniej niż 100% uszczerbku na zdrowiu: 5% według pkt. 5 d „tabeli uszczerbkowej” - niewielki lub dyskretny niedowład połowiczy lub niedowład kończyn dolnych 4° wg Skali L.'a, dyskretny deficyt siły przy obecności zaburzeń napięcia mięśniowego, niedostateczności precyzji ruchów itp.; 10% według pkt. 10 a „tabeli uszczerbkowej” - zaburzenia adaptacyjne będące następstwem urazów i wypadków, w których nie doszło do trwałych uszkodzeń (...), utrwalone nerwice, związane z urazem czaszkowo – mózgowym; 15% według pkt. 71 a „tabeli uszczerbkowej” – utrata śledziony bez większych zmian w obrazie krwi; 10% według pkt. 61 a „tabeli uszczerbkowej”- uszkodzenia płuc i opłucnej bez niewydolności oddechowej (bezsporny stan faktyczny – uszczerbki stwierdzone przez organ rentowy z przyczyn innych niż ortopedyczne). Ponadto na podstawie opinii biegłego ortopedy ustalono: 10% według pkt. 91 „tabeli uszczerbkowej” – izolowane uszkodzenia wyrostków poprzecznych, wyrostków ościstych w zależności od ich liczby, zaburzeń i funkcji, 10 % według pkt. 58 a „tabeli uszczerbkowej”- uszkodzenie przynajmniej 2 żeber z obecnością zniekształceń klatki piersiowej i zmniejszenia pojemności życiowej płuc, w zależności od stopnia, 30% według pkt. 96 b „tabeli uszczerbkowej” – złamanie miednicy z przerwaniem obręczy biodrowej jedno lub wielomiejscowe – w zależności od zniekształcenia i upośledzenia chodu w odcinku przednim i tylnym, 5% według pkt. 99 a „tabeli uszczerbkowej” – złamanie łopatki z nieznacznym przemieszczeniem bez większych zaburzeń funkcji kończyny, 10% według pkt. 99 b „tabeli uszczerbkowej”, stanowiącej załącznik do powołanego Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2002 r. – złamanie łopatki wygojone z przepiszczeniem i znacznym ograniczeniem funkcji kończyny w zależności od stopnia. W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji przywoła treść art. 12 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 30 października 2002 r. , z którego wynika , że jednorazowe odszkodowanie ulega zwiększeniu o kwotę stanowiącą 3,5-krotność przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli w stosunku do ubezpieczonego została orzeczona całkowita niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej. Sąd podkreślił, że na skutek wypadku wnioskodawca jest osobą całkowicie niezdolną do pracy, ale nie jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji, jednakże w ocenie tego Sądu do zwiększenia jednorazowego odszkodowania wystarczające jest stwierdzenie niezdolności do pracy w związku z wypadkiem. Zdaniem Sądu Rejonowego w art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 roku, ustawodawca wymaga stwierdzenia co najmniej jednej z tych przesłanek. Z uwagi na powyższe Sąd I instancji, na podstawie art. 477 14 § 1 i 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał wnioskodawcy – zgodnie z jego wnioskiem - jednorazowe odszkodowanie za dalsze 25% uszczerbku na zdrowiu przyjmując, zgodnie z pkt 1 i 3 obwieszczenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 marca 2013 roku w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, 704 zł za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Nadto zwiększył odszkodowanie o kwotę 12.326 zł z tytułu orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji ubezpieczonego. W pozostałej części Sąd oddalił odwołanie. O kosztach Sąd Rejonowy orzeczeń na podstawie art. 98 k. p. c. w związku z § 2 ust. 1 i 2, § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) uznając, że nakład pracy pełnomocnika wnioskodawcy wynikający ze stopnia skomplikowania sprawy uzasadnia przyznanie dwukrotnej stawki minimalnej. Powyższe orzeczenie w zakresie pkt 1 i 3 zaskarżył organ rentowy.W apelacji wyrokowi zarzucił:1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego interpretację i niewłaściwe zastosowanie w szczególności przepisu art. 12 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 października ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (DZ.U. z 2009 roku, Nr 167, poz. 1322 ze zm.); 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 k.p.c. przez zbyt swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do zwiększenia orzeczonego już uszczerbku na zdrowiu z tytułu wypadku przy pracy o 25% oraz zwiększenia tego uszczerbku z powodu uznania, że wskutek wypadku ubezpieczony jest całkowicie niezdolny do pracy. Zrzucając powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania ewentualnie o jego uchylenie i skierowanie sprawy do Sądu pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący podniósł jedynie, że Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie o opinię biegłego neurologa M. N.