← Polska

II Ka 173/21

Sygn. akt II Ka 173/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2021r. Sąd Okręgowy w Sieradzu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Aneta Świniarska Protokolan

§ 2kpk i art. 117 § 2 kpk poprzez uznanie korespondencji skierowanej do oskarżonego M. P.

(1), a zawierającej wezwanie na rozprawę wyznaczoną przed Sądem Rejonowym w Wieluniu w przedmiotowej sprawie na dzień 07 maja 2021 r. za skutecznie doręczoną w dniu 14 kwietnia 2021 r. poprzez awizo, podczas gdy w dniu 14 kwietnia 2021 r. oskarżony nie miał możliwości odebrania korespondencji, albowiem przebywał na kwarantannie w miejscu zamieszkania, a nadto przeprowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego, który usprawiedliwił swoją nieobecność wskazując w piśmie z dnia 30 kwietnia 2021r. na okoliczności uniemożliwiające odebranie korespondencji sądowej, wskutek czego doszło do naruszenia prawa do obrony oskarżonego poprzez uniemożliwienie uczestniczenia wymienionemu w rozprawie i przeprowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja wniesiona w niniejszej sprawie na korzyść oskarżonego przez Prokuratora Rejonowego w Wieluniu okazała się zasadna i skutkowała wydaniem orzeczenia o charakterze kasatoryjnym przez Sąd Odwoławczy. Prokurator we wniesionej apelacji zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj art. 6 kpk, art. 133 §

§ 2kpk oraz art.

117 § 2 kpk, które to naruszenie mogło mieć wpływ na treść wyroku wydanego w dniu 07 maja 2021 r. w sprawie II K 83/21. Z argumentacją podniesioną w apelacji przez skarżącego należy w całości się zgodzić. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż po wyznaczeniu rozprawy przez Sąd Rejonowy rozprawa w dniu 07 maja 2021 r. była prowadzona pod nieobecność oskarżonego M. P.

(1), bez udziału oskarżonego przeprowadzono w sprawie postępowanie dowodowe, zaś po zamknięciu przewodu sądowego został wydany wyrok skazujący oskarżonego za popełnienie zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Ma przy tym rację Prokurator, iż otwierając w dniu 07 maja 2021 r. rozprawę Sąd I instancji dysponował niepodjętą w terminie korespondencją od oskarżonego, która została dwukrotnie awizowana i zarządzeniem sędziego z dnia 06 maja 2021 r. uznana za doręczoną w dniu 14 kwietnia 2021r. Awizacja korespondencji skierowanej do oskarżonego zawierającej wezwanie na rozprawę, jak również pouczenia dla oskarżonego, w świetle regulacji wynikającej z art. 133 k.p.k. wywoływała skutek doręczenia. Po wywołaniu sprawy Sąd opierając się - nota bene błędnie - na przepisie art. 377 § 3 kpk postanowił prowadzić postępowanie bez udziału oskarżonego uznając, że będąc zawiadomiony o terminie rozprawy osobiście nie stawił się i nie nadesłał usprawiedliwienia, nie wnosił nadto o odroczenie rozprawy. Po odczytaniu aktu oskarżenia Sąd Rejonowy opierając decyzję o przepis art. 377 § 4 kpk ujawnił poprzez odczytania wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym. Podejmując przedmiotową decyzję Sąd I instancji nie tylko błędnie uznał, że oskarżony o terminie rozprawy został zawiadomiony osobiście (co nie miało miejsca), ale w ogóle błędnie uznał, że oskarżony o terminie rozprawy został powiadomiony prawidłowo poprzez awizowanie korespondencji. Okazało się bowiem , że już po zakończeniu postępowania i zamknięciu rozprawy, na której ogłoszono wyrok, Sąd powziął informację, z której wynikało, że M. P.
(1)w dniach od 10 kwietnia 2021 r. do 19 kwietnia 2021 r. przebywał na kwarantannie, tj. w terminie drugiej awizacji kierowanego do oskarżonego wezwania, co w konsekwencji powodowało wadliwość doręczenia wezwania oskarżonemu poprzez jego dwukrotną awizację. W tej sytuacji Sąd I instancji prowadząc postepowanie bez udziału oskarżonego i uznając prawidłowość doręczenia korespondencji dla oskarżonego uczynił to nie tylko z naruszeniem art. 377 § 3 kpk - de facto błędnie zastosowanego w niniejszej sprawie, jak i art. 133 §

2 kpk. Jak słusznie wskazał Prokurator, zgodnie z przepisem art. 133 § 1 k. p.k., jeżeli doręczenia nie można dokonać w sposób wskazany w art. 132 k.p.k., pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego pozostawia się w najbliższej placówce pocztowej tego operatora pocztowego, a przesłane w inny sposób - w najbliższej jednostce Policji lub właściwym urzędzie gminy. Stosownie do unormowania zawartego w przepisie art. 133 § 2 k.p.k. o pozostawieniu pisma w myśl § 1 art. 132 k.p.k. doręczający umieszcza zawiadomienie w skrzynce do doręczania korespondencji bądź na drzwiach mieszkania adresata lub w innym widocznym miejscu ze wskazaniem, gdzie i kiedy pismo pozostawiono oraz że należy je odebrać w ciągu 7 dni, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu należy czynność zawiadomienia powtórzyć jeden raz. W razie dokonania tych czynności pismo uznaje się za doręczone. Sąd Odwoławczy podziela również twierdzenia zawarte w apelacji Prokuratora, iż korespondencja zawierająca wezwanie na rozprawę, która odbyła się w dniu 07 maja 2021 r., dla oskarżonego M. P.

(1)nie została bezpośrednio doręczona adresatowi. Z adnotacji widniejących na kopercie (k.75) zawierającej korespondencję skierowaną do M. P.
(1)wynika, że korespondencja była dwukrotnie awizowana, tj. I awizo w dniu 30 marca 2021 r., II awizo w dniu 7 kwietnia 2021 r. Termin odbioru korespondencji upływał zatem w dniu 14 kwietnia 2021 r. Po wskazanej dacie korespondencja została zwrócona do Sądu Rejonowego w Wieluniu jako niepodjęta w terminie, a następnie zarządzeniem z dnia 06 maja 2021 r. uznana za doręczona w sposób prawidłowy. W tej sytuacji procesowej Sąd Rejonowy w Wieluniu uznając doręczenie korespondencji dla oskarżonego za dokonane prawidłowo - a nawet uznając błędnie, że została ona doręczona osobiście - nie znajdując przeszkód procesowych - przeprowadził rozprawę pod nieobecność oskarżonego i wydał w sprawie wyrok. Przeprowadzając rozprawę Sąd nie posiadał wiedzy, iż w dniu 5 maja 2021 r. do Sądu Rejonowego w Wieluniu wpłynęło pismo M. P.
(1), w którym poinformował, iż przebywał na kwarantannie w miejscu zamieszkania w terminie od 10 kwietnia 2021 r. do 19 kwietnia 2021 r. Do pisma została załączona kopia zaświadczenia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 26.04.2021 r. potwierdzającego tą okoliczność. W piśmie tym oskarżony wniósł „o przywrócenie terminów pism sądowych". Wskazane pismo wpłynęło do II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w Wieluniu co prawda w dniu 7 maja 2021 r., ale już po zakończeniu rozprawy (godz. 11:26), na co wskazuje prezentata na kopii tego pisma i ogłoszeniu wyroku. W tej sytuacji Prokurator w wywiedzionej apelacji słusznie wskazał, że z uwagi na fakt, iż oskarżony nie miał możliwości odebrania korespondencji zawierającej wezwanie na rozprawę główną w niniejszej sprawie, albowiem również w dniu 14 kwietnia 2021 r., kiedy upływał termin odbioru przedmiotowej korespondencji, przebywał na kwarantannie, doręczenie korespondencji poprzez dwukrotne awizowanie należało uznać za wadliwe, a nieobecność oskarżonego na rozprawie wyznaczonej przed Sądem Rejonowym w Wieluniu na dzień 7 maja 2021 r. za usprawiedliwioną. Tym samym Sąd Rejonowy w Wieluniu rozpoznając sprawę na rozprawie w dniu 07 maja 2021 r. pod nieobecność oskarżonego M. P.
(1)dopuścił się naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 133 §

§ 2k.p.k.

uznając niezasadnie, że wezwanie na rozprawę główną zostało skutecznie doręczonego oskarżonemu, czym naruszono prawo oskarżonego do udziału w rozprawie zagwarantowane mu na mocy art. 374 § 1 kpk. W niniejszej sytuacji procesowej postępując w sposób prawidłowy i mając wiedzę o braku prawidłowego doręczenia wezwania na rozprawę Sąd I instancji winien powstrzymać się od przeprowadzenia na tej rozprawie czynności procesowych i wyznaczyć kolejny termin celem merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie bowiem z art. 117 § 2 k.p.k, czynności nie przeprowadza się, jeżeli osoba uprawniona nie stawiła się, a brak dowodu, że została o niej powiadomiona, oraz jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że niestawiennictwo wynikło z powodu przeszkód żywiołowych lub innych wyjątkowych przyczyn, a także wtedy, gdy osoba ta usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i wnosi o nieprzeprowadzanie czynności bez jej obecności, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 117 § 2 k.p.k w ten sposób, że korespondencja sądowa zawiadamiająca oskarżonego o terminie rozprawy nie została skutecznie do niego doręczona , a zatem Sąd nie był uprawniony do przeprowadzenia czynności dowodowych na rozprawie w dniu 07 maja 2021r. W konsekwencji błędnego uznania, iż oskarżony o terminie rozprawy został powiadomiony prawidłowo Sąd Rejonowy z naruszeniem prawa oskarżonego do udziału w rozprawie wynikającego z art. 374 § 1 kpk przeprowadził rozprawę pod nieobecność oskarżonego, przeprowadził na niej postepowanie dowodowe i ogłosił na niej wyrok. W tej sytuacji Sąd Odwoławczy uznał w pełni za zasadny zarzut wnoszącego apelację naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 117 k.p.k, skutkujący również naruszeniem art. 374 § 1 kpk. Jak podkreśla się w orzecznictwie, przepis art. 117 k.p.k. ma charakter gwarancyjny dla stron uprawnionych do wzięcia udziału w czynności procesowej. Poza sporem jest przecież, iż warunkiem realizacji prawa do obrony w znaczeniu materialnym jest właśnie m.in. przysługujące oskarżonemu prawo do udziału w rozprawie umożliwiające mu przeciwstawienie się tezie oskarżenia. Prawidłowe zawiadomienie stron wiąże się z wysłaniem zawiadomienia do rzeczywistego miejsca zamieszkania lub pobytu adresata. Musi ono zatem wskazywać nie tylko jego dane osobowe, czyli imię i nazwisko, ale i właściwy adres, pod którym zawiadamiany zamieszkuje bądź przebywa. Rozprawę pod nieobecność oskarżonego, którego udział w rozprawie nie był obowiązkowy można prowadzić tylko wówczas, gdy został on prawidłowo, a więc w sposób zgodny z treścią przepisów zawartych w rozdziale 15 kodeksu postępowania karnego, zawiadomiony o jej czasie i miejscu. Nieprawidłowe powiadomienie, polegające m.in. na skierowaniu zawiadomienia pod niewłaściwy adres, jest z kolei równoznaczne z niepowiadomieniem o terminie rozprawy i w rezultacie zawsze rodzi konieczność zaniechania jej przeprowadzenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2021 r., IV KK 569/20, LEX nr 3168930). Niezależnie od tego, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że oskarżony M. P.

(1)został zgodnie z przepisami kodeksu postepowania karnego zawiadomiony o terminie rozprawy, to naruszył również przepisy postepowania związane z należytym usprawiedliwieniem nieobecności strony na rozprawie. Nie można bowiem pominąć okoliczności, iż w dniu 5 maja 2021 r. do Sądu Rejonowego w Wieluniu wpłynęło pismo M. P.
(1), w którym poinformował on o tym, że przebywał na kwarantannie w miejscu zamieszkania w terminie od 10 kwietnia 2021 r. do 19 kwietnia 2021 r. Do pisma została załączona kopia zaświadczenia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 26.04.2021 r. potwierdzającego tą okoliczność. W piśmie tym oskarżony wniósł „o przywrócenie terminów pism sądowych". Oskarżony zatem po zakończeniu kwarantanny domowej, a co istotne - przed terminem rozprawy wyznaczonej na dzień 07 maja 2021 r. - poinformował Sąd o braku możliwości odebrania kierowanej wobec niego korespondencji , co powinno skutkować uznaniem przez Sąd, iż pomimo awizowania w sposób prawidłowy korespondencji dla oskarżonego, w istocie nie został on zawiadomiony o tej czynności procesowej, co winno skutkować w odroczeniem rozprawy w dniu 07 maja 2021 r. na inny termin i zawiadomienie oskarżonego o tym terminie wraz z doręczeniem mu pouczeń. Naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania związanych z zawiadomieniem oskarżonego M. P. o terminie rozprawy oraz należytym usprawiedliwieniem nieobecności na rozprawie wynikającej faktycznie z niewiedzy o tym, iż taka czynność została zaplanowana, należy łączyć z naruszeniem art. 6 k.p.k. Zgodnie bowiem z art. 6 k.p.k. oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, w tym prawo do korzystania z pomocy obrońcy, aktywnego uczestniczenia w rozprawie, składania wniosków dowodów, a przede wszystkim złożenia wyjaśnień i ustosunkowania się do zarzutów wynikających z oskarżenia. W kontekście braku skutecznego doręczenia M. P.
(1)zawiadomienia o rozprawie głównej, na której Sąd ogłosił także wyrok, doszło do naruszenia prawa do obrony oskarżonego. Oskarżony miał bowiem prawo do uczestnictwa w rozprawie głównej i podejmowania wszelkiej aktywności procesowej na swoją korzyść. W przedmiotowej sprawie został pozbawiony takiej możliwości. Podobne stanowisko zostało wyrażone w orzecznictwie, gdzie stwierdzono, że naruszenie obowiązku informacyjnego należytego powiadomienia o terminie rozprawy nie stanowi uchybienia, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 11, ale okoliczność ta może być jedynie przedmiotem zarzutu naruszenia art.117 § 2 w zw. z art.133 § 2 czy też nawet art. 6 (postanowienie SN z 23.08.2017 r., V KK 307/17, LEX nr 2340618). Z tego względu Sąd Odwoławczy uznał za zasadne zarzuty podniesione w apelacji wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w Wieluniu na korzyść oskarżonego świadczące o takim naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów postępowania gwarantujących oskarżonemu prawo do udziału w postepowaniu oraz podjęcia przez niego obrony w związku z wniesionym oskarżeniem, które mógłby mieć wpływ na treść wydanego w dniu 07 maja 2021 r. wyroku. Oskarżony mając bowiem wiedzę o wyznaczonym terminie rozprawy miał prawo stawić się na rozprawie, korzystać z pomocy obrońcy, złożyć wyjaśnienia, aktywnie brać udział w prowadzonym postępowaniu dowodowym. Na obecnym etapie postepowania nie sposób oczywiście przesądzać o tym, w jakim stopniu obecność oskarżonego na rozprawie czy przeprowadzenie dowodów zgłoszonych przez oskarżonego mogłoby wpłynąć na treść wyroku i końcowe rozstrzygnięcie w sprawie, jednakże oskarżonemu należało zagwarantować prawo do podjęcia aktywnej obrony poprzez umożliwienie uczestniczenia w procesie sądowym. Takiego prawa oskarżony M. P. został pozbawiony. Z tego też względu Sąd odwoławczy uznał za zasadne zarzuty podniesione w apelacji przez Prokuratora świadczące o naruszeniu przez Sąd przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć treść wyroku. Uznać należy, iż uchybienia proceduralne, których dopuścił się Sąd I instancji (częściowo w sposób niezawiniony) mogły mieć znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Wniosek Wniosek Prokuratora o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek zasadny ze względu na uznanie zasadności zarzutu. W związku z naruszeniem przepisu postepowania wskazanych w apelacji przez skarżącego skutkujących nieprawidłowym zawiadomieniem oskarżonego naruszone zostało prawo do obrony oskarżonego, w tym prawo do uczestniczenia w rozprawie. Z tego względu koniecznym jest ponowne przeprowadzenie w sprawie całego postępowania dowodowego - po uprzednim prawidłowym zawiadomieniu oskarżonego o terminie rozprawy, w której to rozprawie ma prawo, ale nie obowiązek uczestniczyć (art. 374 § 1 kpk), chyba że Sąd postanowi inaczej. Zasadny jest zatem wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania celem przeprowadzenia w sprawie przewodu sądowego w całości. 3.
  1. Zarzut wynikający z apelacji wniesionej przez oskarżonego, jak również z pism stanowiących uzupełnienie apelacji, z których wynika, że skarżący podnosi naruszenie przepisów prawa procesowego dotyczących prawidłowego doręczenia pism sądowych, a tym samym zawiadomienia go o terminie rozprawy. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Oskarżony nie wskazał szczegółowo zarzutów we wniesionym środku odwoławczym. Z treści złożonej apelacji i pism stanowiących jej uzupełnienie należy wywodzić, że apelujący zarzucił pozbawienie go możliwości udziału w rozprawie głównej oraz naruszenie przepisów dotyczących doręczeń w postępowaniu, jednak bez wskazania konkretnych przepisów oraz uchybień ze strony sądu. Co do zasady, argumenty podniesione przez oskarżonego świadczące o naruszeniu przepisów postępowania gwarantujących mu udział w rozprawie, a tym samym prawo do obrony, zostały wzięte pod uwagę ze względu na ich zasadność, również w kontekście złożonej apelacji prokuratora i zarzutów tam przedstawionych. Sąd odwoławczy pominął natomiast zarzuty oskarżonego dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie oraz związane z przedstawioną przez niego oceną postępowania sędziów w niniejszej sprawie, gdyż z uwagi na uchylenie wyroku z przyczyn formalnych (proceduralnych) zbędnym było ustosunkowanie się przez Sąd odwoławczy do zarzutów dotyczących końcowego rozstrzygnięcia. Wniosek Brak sformułowania wniosku w apelacji złożonej przez oskarżonego. Z treści wywiedzionej apelacji można jedynie wywnioskować, iż skarżący wnosił o ponowne rozpoznanie sprawy. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Analogicznie jak w pkt 3.1
  2. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
  3. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
  4. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
  5. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
  6. Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 1.
  7. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
  8. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.
  9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
  10. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
  11. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
  12. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia W przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 §

§ 2k.p.k oraz art.

art. 117 § 2 k.p.k i art. 374 § 1 kpk. Naruszenia należy także łączyć z prawem oskarżonego do obrony (art. 6 k.p.k.). W orzecznictwie podkreśla się, że jedną z podstawowych gwarancji procesowych jest, przewidziane w art. 6 k.p.k., prawo do obrony w znaczeniu materialnym. Przejawem realizacji tego uprawnienia w postępowaniu przed Sądem meriti jest - wynikające z art. 374 § 1 k.p.k. - prawo do udziału oskarżonego w rozprawie głównej. Należy w pełni zaaprobować pogląd wyrażony w doktrynie, że ewentualna nieobecność oskarżonego, z wyjątkami wynikającymi z art. 374 § 1 zd. 2 i art. 374 § 1a k.p.k., musi być wynikiem jego świadomej decyzji woli, a nie braku stosownej informacji czy też nawet wprowadzenia go w błąd przez organ procesowy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2020 r., IV KK 481/20, LEX nr 3096719). W przedmiotowej sprawie oskarżony pozbawiony został możliwości czynnego uczestniczenia w postępowaniu na etapie przeprowadzania rozprawy głównej poprzez naruszenie przez Sąd I instancji przepisów procesowych dotyczących doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy - w tym przypadku poprzez awizowanie korespondencji, co skutkowało dokonaniem czynności procesowych bez udziału oskarżonego. Nie mógł on bowiem z przyczyn obiektywnych, od niego niezależnych, związanych z przebywaniem na kwarantannie domowej, odebrać awizowanego zawiadomienia pocztowego pozostawionego w placówce pocztowej. Zawiadomienie to dotyczyło terminu przeprowadzenia rozprawy głównej, na której także Sąd ogłosił wyrok wobec oskarżonego. Oskarżony usprawiedliwił brak możliwości odebranie kierowanej przez niego korespondencji, wyraził chęć uczestnictwa w czynnościach procesowych, które zostały przeprowadzone bez jego udziału. W tej sytuacji błędnie uznano, iż nie zachodziła przeszkoda umożliwiająca przeprowadzenie rozprawy w dniu 07 maja 2021 r. bez udziału oskarżonego. W tej sytuacji uznając, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść wyroku, koniecznym jest powtórzenie całego postepowania dowodowego na rozprawie - po uprzednim prawidłowym wezwaniu lub zawiadomieniu oskarżonego o wyznaczonym terminie rozprawy. Powyższe zapewni realizację prawa oskarżonego do obrony i umożliwi mu uczestnictwo w rozprawie oraz aktywny udział w prowadzonych czynnościach w toku postępowania sądowego. Z tych zatem względów konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Rozstrzygający ponownie sprawę Sąd I instancji przed wydaniem wyroku w sprawie winien przeprowadzić w sprawie wszystkie dowody, które mogą mieć znaczenia dla postępowania, również te zgłoszone przez strony po dokonaniu uprzedniej oceny zasadności zgłoszonych wniosków dowodowych (oczywiście w przypadku złożenia takich wniosków). 5.3.1.3.

  1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
  2. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
  3. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Z powodu uchylenie wyroku z przyczyn proceduralnych w niniejszej sprawie koniecznym jest przeprowadzenie na nowo postepowania dowodowego w całości, po zapewnieniu oskarżonemu prawa do osobistego udziału w rozprawie. Z tego względu brak potrzeby formułowania przez Sąd Odwoławczy wniosków co do zakresu czynności dowodowych koniecznych do przeprowadzenia na rozprawie. 1.
  4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
  5. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności brak - wyrok został uchylony i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.
  6. PODPIS sędzia Aneta Swiniarska Sieradz, dnia. 27.10.2021r. 1.
  7. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 07 maja 2021 r. w sprawie II K 83/21 0.1.1.3.
  8. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
  9. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
  10. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 1.
  11. Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rejonowy w Wieluniu Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 07 maja 2021 r. w sprawie II K 83/21 0.1.1.3.
  12. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
  13. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
  14. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.