VI GC 2454/19

(2)w odniesieniu do powierzchni składu rzeczywiście wykorzystanej do przechowania towarów w poszczególnych okresach rozliczeniowych. (dowód: umowa z 7 czerwca 2018 roku k. 35-36, karta uzgodnień k. 36, (...) k. 38-42) W okresie od 27 czerwca 2018 roku do 24 stycznia 2019 roku powód sprzedał pozwanemu noże, na potwierdzenie czego wystawił:  fakturę VAT nr (...)z 27 czerwca 2018 roku na kwotę 15.862,08 zł z terminem płatności do 24 października 2018 roku,  fakturę VAT nr (...)z 9 sierpnia 2018 roku na kwotę 10.310,35 zł z terminem płatności do 7 grudnia 2018 roku,  fakturę VAT nr (...) z 13 września 2018 roku na kwotę 8.056,96zł z terminem płatności do 11 stycznia 2019 roku,  fakturę VAT nr (...) z 1 października 2018 roku na kwotę 9.381,85 zł z terminem płatności do 28 lutego 2019 roku,  fakturę VAT nr (...) z 21 stycznia 2019 roku na kwotę 14.327,04 zł z terminem płatności do 24 maja 2019 roku. Łączna należność z tego tytułu wyniosła 57.938,28 zł. Pozwany nie kwestionował istnienia i wysokości należności. (bezsporne, dodatkowo dowód: faktury VAT wraz z dowodami pobrania ze składu konsygnacyjnego k. 11-20) Natomiast pozwany w okresie od 3 lipca 2018 roku do 8 maja 2019 roku wystawił na rzecz powoda następujące faktury, w których jako tytuł zapłaty wskazał „wykonanie usługi zgodnie z umową składu”:  fakturę VAT nr (...) z 3 lipca 2018 roku na kwotę 2,56 zł z terminem płatności do 17 lipca 2018 roku,  fakturę VAT nr (...) z 1 sierpnia 2018 roku na kwotę 19,16 zł z terminem płatności do 15 sierpnia 2018 roku,  fakturę VAT nr(...)z 3 września 2018 roku na kwotę 19,16 zł z terminem płatności do 17 września 2018 roku,  fakturę VAT nr (...) z 2 października 2018 roku na kwotę 19,16 zł z terminem płatności do 16 października 2018 roku,  fakturę VAT nr (...) z 6 listopada 2018 roku na kwotę 86,24 zł z terminem płatności do 20 listopada 2018 roku,  fakturę VAT nr (...)z 5 grudnia 2018 roku na kwotę 153,31 zł z terminem płatności do 19 grudnia 2018 roku,  fakturę VAT nr (...)z 4 lutego 2019 roku na kwotę 9,58 zł z terminem płatności do 18 lutego 2019 roku,  fakturę VAT nr (...) z 8 maja 2019 roku na kwotę 19,16 zł z terminem płatności do 22 maja 2019 roku,  fakturę VAT nr (...) z 8 maja 2019 roku na kwotę 9,58 zł z terminem płatności do 22 maja 2019 roku, Łączna należność z tego tytułu wyniosła 337,91 zł. (dowód: faktury k. 43-51) Pismami z 12 grudnia 2018 roku, 17 stycznia 2019 roku, 7 marca 2019 roku, 6 czerwca 2019 roku i 17 lipca 2019 roku pozwany złożył oświadczenia o potrąceniu, które obejmowały wierzytelności z tytułu prowadzenia składu konsygnacyjnego w okresie od lipca 2018 roku do maja 2019 roku w łącznej wysokości 337,91 zł. (dowód: oświadczenia o potrąceniach wzajemnych należności i zobowiązań z dowodem nadania k. 52-59) Powód zwrócił faktury VAT pozwanemu bez zaksięgowania. Zakwestionował je co do zasady i co do wysokości. (dowód: pisma powoda kwestionujące wystawianie faktur k. 71-88, pisma powoda kwestionujące dokonanie potrąceń k. 89-90) Pozwany uregulował należności powoda o łącznej kwocie 57.938,28 opisane w fakturach VAT nr: (...), (...), (...), (...), (...) pomniejszone o łączną kwotę 337,91 zł (bezsporne) Pismem z 28 czerwca 2019 roku powód wezwał pozwanego do uiszczenia pozostałej kwoty (dowód: wezwanie do zapłaty z 28 czerwca 2019 roku z dowodem nadania k. 9-10) W piśmie z 17 lipca 2019 roku pozwany odmówił zapłaty. (dowód: pismo pozwanego z 17 lipca 2019 roku k. 60, potwierdzenie przelewu k. 6) Sąd zważył: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Powód wywodził swoje roszczenie z umowy sprzedaży i dostawy towarów pozwanemu. Zgodnie z art. 535 § 1 k.c. przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Z kolei przez umowę dostawy dostawca zobowiązuje się do wytworzenia rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku oraz do ich dostarczania częściami albo periodycznie, a odbiorca zobowiązuje się do odebrania tych rzeczy i do zapłacenia ceny (art. 605 k.c.). Bezsporne było, że strony łączyła umowa sprzedaży i dostawy oraz umowa składu konsygnacyjnego. Spór dotyczył tego, czy pozwanemu przysługiwały wzajemne wierzytelności w wysokości 337,91 zł i pozwany dokonał skutecznego ich skutecznie potrącenia z wierzytelnościami powoda. Na stronie, która powołuje się na potrącenie, spoczywa ciężar dowodu (art. 6 k.c.), tj. obowiązek wykazania w procesie odpowiednich dowodów, że potrącenie objęte jej oświadczeniem złożonym poza procesem było skuteczne. Zatem powinna wykazać, że potrącana wierzytelność istniała i była wymagalna (zob. np. wyr. SA w Krakowie z 14.5.2014 roku, I ACA 280/14, Legalis). Rozstrzygając o zarzucie potrącenia, sąd powinien ocenić, czy wierzytelność potrącana istnieje i w jakiej wysokości. Ocena ta jest dokonywana, biorąc pod uwagę wymagania stawiane wobec pozwu w zakresie określenia żądania, przytoczenia okoliczności faktycznych oraz wskazania dowodów, w szczególności dokładnego określenia wierzytelności, jej wysokości, wykazania jej istnienia oraz wyrażenia woli potrącenia w celu wzajemnego umorzenia skonkretyzowanych wierzytelności (por. wyr. SA w Łodzi z 21.5.2013 r., I ACA 34/13, Legalis). Stawianie takich wymagań wobec zarzutu potrącenia wiąże się z przekonaniem, że zgłoszenie go nie ma wyłącznie charakteru obronnego, lecz raczej, jako czynność przedsięwzięta bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia w rozumieniu art. 123 § 1 pkt 1 k.c., stanowi formę szeroko rozumianego dochodzenia roszczeń (tak m.in. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego

(7)z dnia 19 października 2007 r., III CZP 58/07, OSNC 2008, Nr 5, poz. 44, s. 32). Pozwany nie wykazał wysokości wierzytelności objętej wynagrodzeniem z tytułu składu konsygnacyjnego. Wysokość miesięcznego wynagrodzenia z tytułu umowy składu konsygnacyjnego zależała od powierzchni składu rzeczywiście wykorzystanego do przechowania towarów w poszczególnych okresach rozliczeniowych składu, której to powierzchni pozwany w żaden sposób nie wykazał. W sprawie brak jest dowodu wskazującego, że w okresie od 3 lipca 2018 roku do 8 maja 2019 roku powierzchnia rzeczywiście wykorzystywana do przechowania towarów wynosiła odpowiednio tyle, ile każdorazowo pozwany wskazywał w fakturach VAT, co uzasadniałoby wynagrodzenie, o którym mowa w § 1 ust. 1 umowy z dnia 7 czerwca 2018 roku. Ponadto pozwany wskazał, że faktura VAT nr (...)została wystawiona w oparciu o umowę (...), której pozwany nie przedłożył do sprawy. Na marginesie wskazać należy, że powyższe stanowisko znajduje również oparcie w wyroku Sąd Okręgowy w G. 12 września 2017 roku (sygn. akt (...)) wydanym na skutek apelacji (...)Spółki Akcyjnej w J. od wyroku Sądu Rejonowego w R.z dnia 12 maja 2017 roku (sygn. akt (...)), w której to sprawie częściowo występował analogiczny stan faktyczny i zarzut potrącenia należności z umowy składu konsygnacyjnego z wierzytelnością powoda (w tamtej sprawie był nim (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K.). Mając na uwadze powyższe, wobec niewykazania przez pozwanego istnienia, wysokości i wymagalności potrącanych wierzytelności, na mocy wyżej wskazanych przepisów, sąd uwzględnił powództwo w całości. O odsetkach sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. zasądzając je zgodnie z żądaniem pozwu od dnia wymagalności należności opisanych w każdej z faktur VAT. O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 3 i 4 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. obciążając nimi w całości pozwanego, który jako strona przegrywająca był obowiązany do zwrotu przeciwnikowi na jego żądanie kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw i celowej obrony. Na koszty poniesione przez powoda w łącznej kwocie 137,00 zł złożyły się: opłata od pozwu 30,00 zł, koszty zastępstwa prawnego w kwocie 90,00 zł (obliczone na podstawie § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł. sędzia Justyna Wyrwas – Oliwkiewicz