1 umowy, wykonawcy został wydany materiał siewczy niezbędny do wykonania dzieła. Wykonawca po zakończeniu dzieła zobowiązany był rozliczyć się z otrzymanych materiałów i narzędzi oraz zwrócić te, których nie zużył do wykończenia dzieła, najpóźniej w czasie przyjęcia dzieła przez zamawiającego (ust. 2) Rozpoczęcie wykonania dzieła nastąpiło dnia 1 kwietnia 1996 r., natomiast ukończenie miało nastąpić po zbiorach zbóż (§ 3).
umowy, rozliczenie między stronami miało nastąpić po zbiorach po przedstawieniu dokładnych nakładów poniesionych przez wykonującego zlecenie. W dniu 15 sierpnia 1996 r. strony wcześniejszej umowy zawarły kolejną umowę o dzieło, na podstawie której A. M. zobowiązał się do kompleksowej uprawy pszenicy na powierzchni 24 ha własnym sprzętem, tj. orka i prace przedsiewne, siew, nawożenie, opryski, zbiór ziarna i słomy. Umowa została zawarta na czas od 15 sierpnia 1996 r. do 15 sierpnia 1997 r. Zleceniobiorcy za wykonanie powyższych czynności przysługiwała należność w wysokości 20% zysku. Rozliczenie miało nastąpić po zakończeniu prac w sierpniu 1997 r. po przedłożeniu rachunków na poniesione nakłady, nawozy, środki chemiczny, paliwo, materiał siewny), natomiast robocizna miała być liczona po kosztach własnych. W dniu 1 września 1997 r. strony zawarły po raz kolejny umowę o dzieło, na podstawie której zleceniobiorca zobowiązał się do kompleksowej uprawy na powierzchni 24 ha własnym sprzętem, tj. orka i praca przedsiewne, siew, nawożenie, opryski, zbiór ziarna i słomy. Umowa miała trwać od dnia 1 września 1997 r. do 31 sierpnia 1998 r. Zleceniobiorcy za wykonanie czynności przysługiwało 50 % zysku. Rozliczenie miało nastąpić po zakończeniu prac w sierpniu 1998 r. po przedłożeniu rachunków na poniesione nakłady.
do 30 czerwca 1998 r. miał wpłacić do kasy gospodarczej zaliczkę na rozliczenie wysokości 3000 zł. W kolejnych latach powód i Zespół Szkół kontynuowali współpracę na podobnych zasadach, lecz strony nie zawierały już żadnych umów. Pozwany zlecał powodowi kompleksową uprawę rolniczą nieruchomości oznaczonej nr 502/1, polegającą na sianiu i zbieraniu plonów, jak również na utrzymywaniu gruntu w dobrej kulturze rolnej. Ponadto, powód wykonywał dorywczo, według potrzeb, zlecone prace na pozostałych gruntach rolnych Zespołu Szkół. Za wszelkie zlecone prace powód otrzymywał stosowne wynagrodzenie, jak również rozliczane z nim były na bieżąco poniesione nakłady i koszty. Do 2003 r. powód wpłacał określone kwoty na rzecz Zespołu Szkół z tytułu świadczonych na jego rzecz usług, takich jak np. czyszczenie zboża lub zapłaty za sprzedawane powodowi zboże. Do 2003 r. powód po zbiorach część zysku wpłacał również na rzecz Zespołu Szkół. Zespół Szkół w K. od 2004 r. zaczął pobierać dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych, w tym do działki nr (...), które zostały przyznane decyzją administracyjną Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Powód nigdy nie upominał się o dopłaty przysługujące stronie pozwanej, jak również nie kwestionował ich zasadności. Powód cały czas użytkował przedmiotową działkę w sposób bezumowny, gdyż nie były zawierane już żadne umowy pomiędzy stronami. Zebrane przez powoda z działki nr (...) plony, stanowiły wyłącznie jego dochody. W zamian za to, powód wypożyczał nieodpłatnie sprzęt rolniczy i pomagał dorywczo w gospodarstwie. Od 2015 r. pomiędzy powodem a Dyrektor Zespołu Szkół w K. została zawarta ustna umowa, na podstawie której A. M. mógł bezpłatnie użytkować nieruchomość rolną nr 502/1, w zamian za to Szkoła miała uzyskiwać dopłaty bezpośrednie. Ponadto, powód miał wykonywać prace usługowe na rzecz Szkoły w postaci nieodpłatnego zasiania kukurydzy na obszarze ok. 10 ha. Dodatkowo, w czasie zbiorów powód nieodpłatnie użyczał swojego sprzętu rolniczego. Za zbiór kukurydzy, powód otrzymywał już wynagrodzenie. W marcu 2019 r. pomiędzy A. M. a Dyrektorem Zespołu Szkół (...) w K. D. B.
M. zobowiązał się w czasie trwania umowy do ponoszenia kosztów utrzymania ziemi w dobrej strukturze, przekazania dopłaty bezpośredniej z ww. działki dla Zespołu Szkół Centrum (...) w K.. Ponadto, powód zobowiązał się do bezpłatnego siewu kukurydzy na areale ok. 10 ha. W dniu 31 lipca 2019 r. powodowi została wypowiedziana umowa użyczenia. Od dnia 1 sierpnia 2019 r. powód miał zaniechać wszelkich prac polowych (poza zbiorem) na użyczonym areale. W tym samym dniu powód skierował podanie do Starosty Powiatu (...) o przedłużenie umowy dzierżawy do dnia 30 czerwca 2020 r. Pismem z dnia 26 sierpnia 2019 r. powód został poinformowany, że nie została wyrażona zgoda na zawarcie umowy dzierżawy. W dniach od 3 września do 30 listopada 2019 r. została przeprowadzona kontrola w Zespole Szkół przez Komisję powołaną przez Starostę (...). Z protokołu kontroli wynikało, że umowa użyczenia działki rolnej z dnia 1 czerwca 2016 r. jest pierwszą umową udostępniającą sporną działkę powodowi, natomiast do czasu zawarcia umowy, była ona przedmiotem bezumownego korzystania przez A. M.. W wyniku kontroli stwierdzono m.in. łamanie zasady prawidłowej gospodarki i racjonalnego zarządu nieruchomościami będącymi w dyspozycji jednostki. Wynika to przede wszystkim ze stwierdzonych przypadków oddania nieruchomości publicznych w bezumowne korzystanie i świadczenie usług po tzw. kosztach, bez jakiegokolwiek dochodu na rzecz jednostki. W dniu 20 maja 2020 r. A. M. złożył oświadczenie woli o uchyleniu się od skutków prawnych w związku z zawarciem umowy użyczenia w marcu 2019 r., wskazując że został wprowadzony w błąd, albowiem Dyrektor Zespołu Szkół poinformowała go, że dopłaty bezpośrednie finansowane przez (...) do działki nr (...) nie przysługują powodowi. Ponadto A. M. uważał, że Dyrektor podstępem wprowadziła go w błąd, bowiem nakazała złożyć podpis na przygotowanej przez siebie umowie użyczenia, wskazując, iż musi potwierdzić, że umowa została zawarta w dniu 1 czerwca 2016 r. Dowody: umowa o dzieło k. 25, umowa o dzieło k. 26, umowa o dzieło k. 27, umowa użyczenia k. 29, oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych k. 31, wypowiedzenie umowy k. 32 podanie o przedłużenie umowy k. 33, pismo z dnia 26 sierpnia 2019 r. k. 34, wypis z rejestru gruntów k. 64, umowy o dzieło k. 65-66, faktury VAT i dyspozycje polecenia przelewu k. 67-85, decyzje o przyznaniu płatności bezpośrednich k. 86-126, uchwała Zarządu powiatu o niewyrażeniu zgody na wydzierżawienie nieruchomości k. 129, protokół z kontroli k. 130-132, raporty kasowe k. 174-188, zeznania świadka K. M. – protokół rozprawy z dnia 22 czerwca 2021 r. k. 380v-381, zeznania świadka M. M.
art. 693 § 1 k.c., przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Z kolei § 2 ww. umowy stanowi, iż czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków. W toku niniejszego postępowania cały czas forsowane było stanowisko powoda, jakoby z pozwanym łączyła go umowa dzierżawy spornej nieruchomości od 1996 r. Sąd pragnie zaznaczyć, że nie ma na to jakichkolwiek dowodów. Strony nigdy nie łączyła żadna umowa dzierżawy. Kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy mają trzy umowy o dzieło zawierane w latach 1996-1997. Zarówno z tytułów umowy, jak i samej treści jednoznacznie wynika, że były to wyłącznie umowy o dzieło. Nie można dać wiary twierdzeniom powoda, że stronom w rzeczywistości chodziło o zawarcie umowy dzierżawy. Z pierwszej umowy, zawartej w dniu 27 marca 1996 r. wynikało, że powód zobowiązał się wykonać dzieło w postaci uprawy pszenicy na powierzchni 10 ha oraz doprowadzić do kultury gleby na powierzchni 13 ha. Rozpoczęcie wykonania dzieła nastąpiło dnia 1 kwietnia 1996 r., natomiast ukończenie miało nastąpić po zbiorach zbóż (§ 3).
umowy, rozliczenie między stronami miało nastąpić po zbiorach po przedstawieniu dokładnych nakładów poniesionych przez wykonującego zlecenie. W dniu 15 sierpnia 1996 r. strony wcześniejszej umowy zawarły kolejną umowę o dzieło, na podstawie której A. M. zobowiązał się do kompleksowej uprawy pszenicy na powierzchni 24 ha własnym sprzętem. Umowa została zawarta od dnia 15 sierpnia 1996 r. do dnia 15 sierpnia 1997 r. Zleceniobiorcy za wykonanie powyższych czynności przysługiwała należność w wysokości 20% zysku. Rozliczenie miało nastąpić po zakończeniu prac w sierpniu 1997 r. po przedłożeniu rachunków na poniesione nakłady, nawozy, środki chemiczny, paliwo, materiał siewny), natomiast robocizna miała być liczona po kosztach własnych. Z powyższego wynika, że poprzednia umowa została w całości wykonana. Na podstawie pierwszej umowy powód miał bowiem uprawiać pszenice na powierzchni jedynie 13 ha, natomiast pozostałe 10 ha miał doprowadzić do porządku, albowiem był to obszar zarośnięty, posiadający stare fundamenty, niezdatny do użytku rolnego. Natomiast z drugiej umowy wynika, że powód miał za zadanie uprawiać pszenicę już na całym obszarze 24 ha. W dniu 1 września 1997 r. strony zawarły po raz kolejny umowę o dzieło, na podstawie której zleceniobiorca zobowiązał się do kompleksowej uprawy na powierzchni 24 ha własnym sprzętem, Umowa miała trwać od dnia 1 września 1997 r. do 31 sierpnia 1998 r. Zleceniobiorcy za wykonanie czynności przysługiwało 50 % zysku. Rozliczenie miało nastąpić po zakończeniu prac w sierpniu 1998 r. po przedłożeniu rachunków na poniesione nakłady.
do 30 czerwca 1998 r. miał wpłacić do kasy gospodarczej zaliczkę na rozliczenie wysokości 3000 zł. Należy zauważyć, że w tamtym okresie czasowym zostały zawarte jedynie ww. umowy. Powód twierdził, że umowa dzierżawy zawarta była ustnie, czego przepisy prawa nie zabraniają. Należy jednak mieć na uwadze, że strony nigdy nie miały zamiaru zawarcia umowy dzierżawy, powód nie płacił nigdy czynszu z tytułu dzierżawy. Korzystał ze spornej nieruchomości w sposób bezumowny. Jako potwierdzenie na rzekome wpłaty czynszu dzierżawnego powód dołączył dowody wpłaty znajdujące się na kartach 138-
treścią pierwszej umowy dzieło materiał siewny dostarczony przez pozwanego. Darmowym materiał siewnym obsiał on grunt rolny i zebrał plony. Mogło to stanowić pewnego rodzaju ekwiwalentność za wykonaną usługę rekultywacji działki nr (...). Odnosząc się do żądania powoda zasądzenia na jego rzecz pozostałej kwoty 239 154,16 zł z tytułu nienależnie pobranych przez pozwanego dopłat bezpośrednich do przedmiotowej nieruchomości należy zaznaczyć, że żądanie to jest również bezzasadne. Od 2004 r. stronie pozwanej przyznawane były bowiem dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych na podstawie decyzji administracyjnej wydanej przez (...). Należy jednak zauważyć, że
art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatność bezpośrednia do działki rolnej będącej własnością Skarbu Państwa, państwowej osoby prawnej, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządowej osoby prawnej przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. W niniejszej sprawie bezsprzecznie wynika, że sporna nieruchomość należy do gruntów Skarbu Państwa, bowiem jest własnością Powiatu (...). Powód musiałby zatem posiadać tytuł prawny do tej działki. Jak już to zostało szczegółowo przedstawione powyżej, powód nie posiada żadnego tytułu prawnego, bowiem nie łączy go z powodem jakakolwiek umowa, a zwłaszcza umowa dzierżawy. Jeszcze raz należy podkreślić że powód korzystał z działki w sposób bezumowny. Wolą obu stron było, aby powód mógł uprawiać grunt i zatrzymać cały dochód dla siebie, jednocześnie użyczając Szkole sprzętu rolniczego, siejąc bezpłatnie kukurydzę na obszarze 10 ha. Strony umówiły się również, że pozwany będzie otrzymywał dopłaty bezpośrednie do gruntu. Także świadek D. B.
art. 23 ust. 1 rejonowy organ rządowej administracji ogólnej w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub zarząd gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży lub do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, dzierżawę lub najem. Wykaz ten wywiesza się na okres 6 tygodni w siedzibie organu rejonowego lub zarządu gminy. Z powyższego wynika, że pod reżimem poprzednio obowiązującej ustawy, konieczne było przeprowadzenie przetargu w przypadku chęci oddania w dzierżawę nieruchomości należącej do Skarbu Państwa lub gminy. Przetarg nigdy nie został przeprowadzony, nie ma na to żadnych dowodów. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że doszło do zawarcia umowy dzierżawy, byłaby ona bezskuteczna wobec naruszenia obowiązujących wówczas przepisów prawa. Należy zauważyć, że 21 sierpnia 1997 r. weszła w życie nowa ustawa o gospodarce nieruchomościami.
art. 43 ust. 1, trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną. W niniejszej sprawie bezsprzecznym jest oddanie przez Powiat (...) spornej działki w trwały zarząd Zespołowi Szkół. Z kolei ust. 2 pkt 3 ww. artykułu stanowi, że jednostka organizacyjna ma prawo korzystania z nieruchomości oddanej w trwały zarząd, a w szczególności do: oddania nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo użyczenie na czas nie dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd, z równoczesnym zawiadomieniem właściwego organu i organu nadzorującego, jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony do 3 lat, albo za zgodą tych organów, jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub czas nieoznaczony, jednak na okres nie dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd; zgoda jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Z powyższego wynika więc, że Zarząd Powiatu powinien wyrazić zgodę na zawarcie umowy dzierżawy. Zgoda taka nigdy nie została wyrażona. Również w protokole kontroli przeprowadzonej w Zespole Szkół przez komisję stwierdzono brak zgody Zarządu Powiatu, które jest wymagane na podst. art. 43 ust. 2 u.g.n. Wobec powyższego, roszczenie powoda podlegało oddaleniu. Stosownie do treści przepisu art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 98 § 3 k.p.c.). Mając zatem na uwadze powyższe przepisy,
zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zasądzono na rzecz pozwanego, który wygrał sprawę w całości, od strony powodowej koszty procesu w kwocie 10 800 zł tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym, ustaloną stosownie do treści przepisu § 2 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. SSO Bogdan W. Buczyło Z: Odpis uzasadnienia doręczyć pełnomocnikowi powoda.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.