← Polska

I C 204/17

Sygn. akt I C 204/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2020 roku Sąd Okręgowy w Płocku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Łukasz Wilkowski Protok

§ 3k.c.

powód dochodzący naprawienia szkody na osobie może mieć interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości. A jak podniesiono w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 września 2012 roku sygn. akt I ACa 486/12 wprowadzenie nowej regulacji w art.

§ 3k.c.

oznacza, że nie został w żaden sposób ograniczony czas, w jakim może ujawnić się szkoda na osobie, prowadząc do zaktualizowania się odpowiedzialności za skutki danego zdarzenia. W tym stanie rzeczy kolejny proces odszkodowawczy może toczyć się nawet po dziesiątkach lat od wystąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę, kiedy zazwyczaj pojawiają się poważne trudności dowodowe. Przesądzenie w sentencji wyroku zasądzającego świadczenie odszkodowawcze o odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości zwalnia natomiast poszkodowanego z obowiązku udowodnienia istnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności podmiotu, na którym odpowiedzialność taka już ciąży. Z tych względów, pod rządem art.

§ 3k.c.

powód dochodzący naprawienia szkody na osobie może mieć interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości. Stąd też w ocenie Sądu Okręgowego powód w sprawie niniejszej posiada interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za skutki przedmiotowego zdarzenia mogące wystąpić w przyszłości. Kwestia zaś samej możliwości wystąpienia owych nieznanych dzisiaj skutków owego zdarzenia nie budzi w sprawie niniejszej wątpliwości i jest ona uzasadniona stanem zdrowia powoda, zmianami zachodzącymi w jego sposobie funkcjonowania. Stąd też również to roszczenie zasługiwało na uwzględnienie w całości i Sąd orzekł, jak w punkcie 2) sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o treść art 100 zd 1 k.p.c. stosunkowo je rozdzielając. Pozwany, jako częściowo przegrany jest obowiązany zwrócić powodowi cześć kosztów procesu, na które złożyły się po jego stronie następujące elementy: wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika ustalone na zgodnie z treścią § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za adwokackie z dnia 22 października 2015 r. w wysokości 10.800,00 zł oraz dwukrotny koszt dojazdu pełnomocnika powoda z K. w kwocie łącznej 1.223,62 zł, co daje sumę 12.023,62 zł (spis kosztów – k. 1046). Koszty pozwanego z kolei to koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika również w kwocie 10.800,00 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. Łączne zatem koszty niniejszego procesu poniesione przez strony to kwota 22.840,62 zł. Powód wygrał niniejszy proces w 80%, a zatem taką część kosztów winien ponieść pozwany tj. 18.272,50 zł, a tymczasem poniósł 10.817,00 zł. Różnica to kwota 7.455,50 zł i taką kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda w punkcie 4) sentencji niniejszego wyroku tytułem zwrotu części kosztów procesu. Nadto w oparciu o art 113 ust 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał pobrać od pozwanego przypadającą na niego część kosztów poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa oraz opłaty sądowej od pozwu, której obowiązku uiszczenia nie miał powód. Opłata sądowa od pozwu w sprawie niniejszej, po uwzględnieniu rozszerzenia powództwa, którą winien ponieść powód, a od której był zwolniony to kwota 71.597,00 zł. Do tego doszły wydatki na dokumentację medyczną i opinie biegłych w łącznej kwocie 17.650,08 zł (k. 584, 969, 1025, 1026). Łącznie jest to zatem kwota 89.247,08 zł. Z tego 80% obciążać winno pozwanego i jest to kwota 71.397,66 zł i taką też kwotę Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Płocku w punkcie 5) sentencji niniejszego wyroku. W punkcie 6) sentencji wyroku Sąd odstąpił od obciążania powoda obowiązkiem zwrotu przypadającej na niego części tychże kosztów sądowych. Powód korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych, nie posiada żadnego majątku, ani dochodów, a wydatki ponoszone na jego leczenie są bardzo duże. W tej sytuacji w w/w zakresie zasadnym było skorzystanie z zasady określonej w art. 102 k.p.c. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.