I. uznaje oskarżonego K. L. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt.
i za to na mocy art.
skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, III. na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce wymierzonych oskarżonemu K. L. jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, IV. na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k., art. 70 § 1 k.k. i art. 73 § 1 k.k. warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego K. L. kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności na okres próby 3 (trzech) lat, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego, V. na mocy art. 72 § 1 pkt 8 k.k. zobowiązuje oskarżonego K. L. do przestrzegania porządku prawnego w okresie próby, VI. na mocy art. 42 § 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego K. L. środek karny w postaci zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym na okres 8 (ośmiu) lat, VII. na mocy art. 42 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego K. L. środek karny w postaci zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym na okres 4 (czterech) lat, VIII. na mocy art. 85 § 1 k.k., art. 90 § 2 k.k. i art. 63 § 4 k.k. orzeka wobec oskarżonego K. L. łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres 10 (dziesięciu) lat, zaliczając na poczet tego środka okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 4 października 2020 r., IX. na mocy art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego K. L. świadczenie pieniężne w kwocie 6000 zł (sześć tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, X. na mocy art. 627 k.p.k. i § 11 ust. 2, oraz § 17 pkt 1 Rozporządzenia MS z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądza od oskarżonego K. L. na rzecz oskarżyciela posiłkowego M. K. kwotę 864 zł (osiemset sześćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, XI. na mocy art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 1 ustawy z dn. 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonego K. L. koszty sądowe w kwocie 1737,63 zł (jeden tysiąc siedemset trzydzieści siedem złotych i sześćdziesiąt trzy grosze) złotych, w tym opłatę w kwocie 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) na rzecz Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 63/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. K. L. W dniu 4 października 2020 roku około godz. 16.30 w K. na ul. (...), woj. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. I badanie - 0,82 mg/1, II badanie - 0,82 mg/1, III badanie - 0,77 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, kierując pojazdem mechanicznym typu quad marki H. (...) o nr. rej (...) w ruchu lądowym, umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że jadąc ulicą (...) w kierunku ulicy (...) nie dostosował prędkości oraz techniki i taktyki jazdy do panujących warunków atmosferycznych, czym umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w art. 3 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 45 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, zjechał na poszerzony odcinek drogi - zatokę postojową - gdzie znajdował się pieszy M. K., który próbując uniknąć zderzenia odskoczył na jezdnię, w wyniku czego został potrącony przez kierującego quadem, doznając obrażeń ciała w postaci urazu czaszkowo - mózgowego, krwiaka przymózgowego po stronie prawej, obszaru stłuczenia w lewej półkuli mózgu oraz złamania kości skroniowej po stronie prawej, co spowodowało ciężki uszczerbek jego zdrowia w rozumieniu art. 156 § 1 k.k., to jest przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. W dniu 4 października 2020 roku w K. na ul. (...), woj. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, tj. I badanie - 0,82 mg/1, II badanie - 0,82 mg/1, III badanie - 0,77 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym typu quad marki H. (...) o nr. rej (...) to jest przestępstwo z art.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty ------------ ---------- ----------- 1.
stanowi, że kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Przepis art. 115 § 16 k.k. stanowi, że stan nietrzeźwości zachodzi gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Jak ustalono w dniu zdarzenia tj. 4 października 2020 r. oskarżony K. L. był nietrzeźwy, zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przekraczała ponad 3-krotnie w/w normę. Oskarżony był w pełni świadomy tego, iż jest nietrzeźwy, a mimo to świadomie podjął decyzję o kierowaniu w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym typu Quad. Tym samym wyczerpał znamiona przestępstwa stypizowanego w art.
Zgodnie z art. 177 § 1 k.k. kto naruszając, chociażby nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 podlega karze pozbawienia wolności do lat
Sąd skazała go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce wymierzonych oskarżonemu jednostkowych kar pozbawienia wolności Sąd wymierzył mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności. Przy wymiarze kary łącznej, granice sądowego uznania wyznaczała przede wszystkim konieczność baczenia na to, by dolegliwość kary nie przekroczyła stopnia winy, by była odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynów i pozwoliła osiągnąć cele zapobiegawcze i wychowawcze, a przy tym odpowiadała potrzebie w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 53 § 1 k.k.). Stopień winy oskarżonego i społecznej szkodliwości czynów jest wysoki. Oskarżony z własnej winy i to w dodatku będąc nietrzeźwym kierując pojazdem mechanicznym w sposób brawurowy i nieodpowiedzialny doprowadził do poważnego wypadku drogowego. Pokrzywdzony po wypadku był nieprzytomny, przebywał na OIOMie , walczył o życie, doznał poważnych obrażeń ciała, przy czym obecnie stan jego zdrowia jest dobry. Winę za to zdarzenie ponosi wyłącznie oskarżany, to jego nieodpowiedzialność i lekkomyślność spowodowały przedmiotowe zdarzenie. Analizując wszystkie okoliczności tej sprawy, zdaniem Sądu orzeczona kara jest sprawiedliwa, spełni swe cele w zakresie prewencji indywidualnej. Postawa oskarżonego świadczy, że ma świadomość tego co się wydarzyło. Sam jest osobą wykształconą (z zawodu geodetą) o ustabilizowanej sytuacji rodzinnej, zdarzenie to z pewnością ma swoje wymierne konsekwencje również w życiu oskarżonego. Sąd wymierzając karę miał też na uwadze potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Dyrektywa ta oznacza branie pod uwagę społecznego odbioru kary. Chodzi o to, aby fakt wymierzenia kary oddziaływał nie tylko na sprawcę, lecz także na innych potencjalnych sprawców przestępstw, których wymierzanie kar powinno z jednej strony odstraszać, z drugiej zaś – kształtować postawy społecznie akceptowane. Na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary na okres próby 3 lat. Sąd postawił w ten sposób wobec oskarżonego pozytywną prognozę kryminologiczną na przyszłość, mając na uwadze dotychczasowy tryb życia oskarżonego. Oskarżony ma obecnie 37 lata, ma rodzinę, pracuje, nie był dotychczas karany. Co szczególnie istotne pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzonym i jego rodziną pomimo wypadku w dalszym ciągu panują dobre relacje. M. K. wyraźnie stwierdził, iż nie ma do K. L. żalu i poprosił o nie wymierzanie mu kary bezwzględnego pozbawienia wolności. Sąd przychylił się do tego wniosku. Należy bowiem uznać, że kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczająca do tego by oskarżony przestrzegał porządku prawnego. Trzyletni okres próby pozwoli zweryfikować trafność tej prognozy. Celem wzmocnienia oczekiwanej od oskarżonego postawy Sąd na mocy art. 72 § 1 pkt 8 k.k. wprost zobowiązał oskarżonego do przestrzegania w okresie próby porządku prawnego, a na mocy art. 73 § 1 k.k. oddał go pod dozór kuratora sądowego. K. L. pkt VI-VIII Sąd na mocy art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym na okres 8 lat. Sąd na mocy art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym na okres 4 lat. Na mocy art. 85 § 1 k.k., art. 90 § 2 k.k. i art. 63 § 4 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego K. L. łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres 10 lat, zaliczając na poczet tego środka okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 4 października 2020 r. Zarówno w przypadku popełnienia przestępstwa z art.
jaki przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. - z uwagi na nietrzeźwość oskarżonego - Sąd był zobligowany do orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Art. 42 § 3 k.k. co do zasady nakłada na Sąd obowiązek orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, jeśli sprawca czynu z art. 177 § 2 k.k. był w stanie nietrzeźwości. Przepis ten pozostawia jednak pewien zakres swobody dla Sądu i odstępstwo od tej zasady jeśli zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie takie szczególne okoliczności zachodzą. Przede wszystkim Sąd uwzględnił zachowanie oskarżonego po wypadku, tj. troskę o zdrowie pokrzywdzonego, oferowanie pomocy, wyrażony żal i skruchę, pojednanie się z pokrzywdzonym i samą postawę pokrzywdzonego. Sąd wziął pod uwagę także fakt, iż było to incydentalne zachowanie oskarżonego, nie był on do tej pory karany, nie naruszał zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ważną okolicznością jest również to, że finalnie pokrzywdzony powrócił do zdrowia i na dzień dzisiejszy nie odczuwa żadnych dolegliwości z powodu wypadku. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż 10-letni okres zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jest wystarczającą dolegliwością. Oskarżony musi odczuć wymierną dolegliwość za zdarzenie którego się dopuścił i okres 10 lat z całą pewnością spełni taki cel. K. L. pkt IX Na mocy art. 43a § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego K. L. świadczenie pieniężne w kwocie 6.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Orzeczenie tego środka karnego było obligatoryjne i będzie stanowiło dodatkową, finansową dolegliwość za popełnione przestępstwa. Wysokość zasądzonego świadczenia pieniężnego odpowiada wszystkim w/w okolicznościom popełnienia przestępstwa i późniejszego zachowania oskarżonego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.