z art. 34 § 1 kk i art. 35 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na świadczeniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 (czterdziestu) godzin w stosunku miesięcznym. Wymierzając karę oskarżonemu sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk i następnych. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uwzględnił przyznanie się oskarżonego do popełnionego czynu i okazanie skruchy. Jako okoliczność obostrzającą Sąd uwzględnił natomiast uprzednią karalność oskarżonego. Oskarżony nie dokonuje prób poprawy swojej trudnej sytuacji materialnej, jest on bowiem osobą bezdomną, nie posiadającą majątku ani zatrudnienia. Przyjął on, że jego sposobem zarobkowania będzie dokonywanie kradzieży, następnie sprzedaż skradzionych rzeczy i nabywanie żywności i innych środków potrzebnych do życia za otrzymane pieniądze. Oskarżony ma natomiast możliwość korzystania z wszelkiej pomocy społecznej adresowanej do osób bezdomnych i nie musi uciekać się do popełniania przestępstw, aby zaspokoić swoje podstawowe potrzeby życiowe. Mimo zatem, że oskarżony przyznał się do popełnienia przestępstwa i działał z motywacją wpływającą na złagodzenie wymiaru wymierzonej mu kary, to nie można tracić z pola widzenia, że środki przez niego podjęte są niezgodne z zasadami współżycia społecznego i akceptowanym w społeczeństwie systemem wartości. Ważąc powyższe Sąd doszedł do przekonania, że adekwatną z uwagi na cele prewencji indywidualnej i generalnej karą za czyn oskarżonego będzie kara 4 miesięcy ograniczenia wolności. Miesięczny wymiar godzin pracy na cele społeczne pozwala na pogodzenie obowiązków wynikających z nałożonej kary z koniecznością podjęcia pracy zarobkowej. Sąd zastosował wobec oskarżonego art.
kk, dający podstawę do wymierzenia sprawcy, który popełnił przestępstwo zagrożone ustawowo jedynie karą pozbawienia wolności, karę ograniczenia wolności uznając, że będzie to kara adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, który to stopień z uwagi na wartość skradzionego mienia nie jest bardzo wysoki. Powtarzalność dokonywania przestępstw kradzieży nie uzasadnia orzeczenia bezwzględniej kary pozbawienia wolności w szczególności, gdy realne jest orzeczenie takiej kary jako kary zastępczej, gdy oskarżony nie zrealizuje obowiązków wynikających z kary o charakterze nieizolacyjnym. Czyn oskarżonego nie spowodował powstania szkody majątkowej, gdyż skradzione rzeczy zostały zabezpieczone w stanie nienaruszonym i powróciły do reprezentantów pokrzywdzonej spółki. Po drugie, na uwadze należy mieć motywację sprawcy, który popełnił czyn zabroniony celem pozyskania środków finansowych na zakup żywności. Jakkolwiek takie postępowanie jest naganne i społecznie nieakceptowalne, jednakże nie jest to motywacja zasługująca na szczególne potępienie. W związku z brzmieniem art.
kk nakazującego w przypadku jego zastosowanie orzeczenie równocześnie obok kary ograniczenia wolności równocześnie orzeka środka karnego, kompensacyjnego lub przepadku, sąd na podstawie art. 39 pkt 8 kk orzekł wobec oskarżonego M. W. środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie go na tablicy ogłoszeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie na okres 3 (trzech) miesięcy. W związku z faktem, że oskarżony w okresie od 2017 r. do 2021 r. został skazany za popełnienie 8 przestępstw kwalifikowanych z art. 278 § 1 kk oraz jednego wykroczenia z art. 119 § kw, Sąd uznał, że podanie wyroku do publicznej wiadomości będzie stanowić realizację celów prewencji indywidualnej i generalnej. Oskarżony będzie świadomy, że społeczeństwo zostało poinformowane o popełnionym przez niego przestępstwie i uzmysłowi mu konieczność zrewidowania swojego zachowania. Trzymiesięczny okres podania wyroku do publicznej wiadomości spełni też funkcję w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. W. III I Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności zaliczono oskarżonemu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 grudnia 2020 r. od godz. 20:50 do dnia 19 grudnia 2020 r. do godz. 12:00. 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV Sąd na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247 ze zm.) zwolnił oskarżonego M. W. od kosztów i opłat w sprawie i określił, że w tym zakresie ponosi je Skarb Państwa. Na koszty postępowania składały się następujące kwoty: 20 złotych tytułem ryczałtu za dokonanie doręczeń w postępowaniu przygotowawczym oraz 20 złotych z tego samego tytułu za dokonanie doręczeń w postępowaniu sądowym, a także 30 złotych jako opłata za uzyskanie informacji z KRK i 160 złotych tytułem wykonanych badań lekarskich w Szpitalu przy ul. (...) w dniu 19 grudnia 2020 r. oraz kwota 343,12 złotych jako zwrot kosztów podróży świadka D. L.. Opłata za wymierzoną karę ograniczenia wolności zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach wynosi 120 złotych. Oskarżony jest natomiast osobą bezdomną, nie mającą obecnie zatrudnienia, nie posiadającą majątku czy źródeł dochodu. Sąd może bowiem zwolnić oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów. Uiszczenie przez oskarżonego kosztów w wysokości 693,12 złotych stanowi uciążliwość, której oskarżony z uwagi na swoją sytuację majątkową nie jest w stanie sprostać. 1.Podpis sędzia Justyna Koska-Janusz
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.