2 k.c. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz art. 481 §
2 1 k.c. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw. Data, od której należą się odsetki ustawowe, wynika z daty doręczenia wniosku o wypłatę świadczenia (12 września 2016 r.) ubezpieczycielowi z uwzględnieniem miesięcznego terminu do spełnienia świadczenia po doręczeniu wniosku, tj. 13 października 2016 r. Sąd, na postawie art. 471 k.c. w zw. z art. 474 k.c. a contrario, stosowanych z mocy art. 300 k.p., w pkt 2 wyroku oddalił powództwo przeciwko Towarzystwu (...) S. A. z siedzibą w W.. Sąd miał na uwadze, iż pozwany ubezpieczyciel dopełnił warunków zawartych w § 4 ust. 1 pkt
1 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Grupowe (...). Sąd podkreślił, że umowa ubezpieczenia grupowego miała być każdorazowo przedłużana automatycznie z dniem 1 września każdego roku, o ile żadna ze stron nie złoży oświadczenia o nieprzedłużeniu umowy ubezpieczenia co najmniej na miesiąc przed upływem kolejnego rocznego okresu jej obowiązywania (§ 4 ust. 1 pkt 1 OWU). Oświadczenie o nieprzedłużeniu umowy ubezpieczenia powinno być doręczone drugiej stronie najpóźniej miesiąc przed upływem okresu ubezpieczenia (§ 4 ust. 1 pkt 2 OWU). Odpowiedzialność ubezpieczyciela kończy się z dniem rozwiązania umowy ubezpieczenia (§ 6 ust. 3). Pozwany (...) S.A. wystosował do pozwanego Muzeum w dniu 28 czerwca 2016 r. pismo w przedmiocie zmiany warunków ubezpieczenia. Pismo to wpłynęło do Muzeum w dniu 22 lipca 2016 r. i wyłącznie z powodu zaniedbania pracowników pozwanego Muzeum, do ubezpieczyciela nie wpłynęła w wyznaczonym terminie odpowiedź. Wskutek powyższego umowa ubezpieczenia grupowego uległa rozwiązaniu z dniem 31 sierpnia 2016 r., zaś zdarzenie objęte ochroną ubezpieczeniową w postaci zgonu małżonki powoda miało miejsce już po jej rozwiązaniu. Wbrew twierdzeniom pozwanego pracodawcy, postępowanie dowodowe w sprawie nie wykazało, by powód oraz jego zmarła małżonka byli objęci grupowym ubezpieczeniem na życie w (...) S.A. do 31 października 2016 r., a zatem roszczenie powoda względem ubezpieczyciela powinno być oddalone. Z tego względu orzeczono jak w pkt 2 wyroku. Sąd, wobec cofnięcia i zrzeczenia się roszczenia w kwocie 5.000 zł wraz z dochodzonymi przez powoda odsetkami za opóźnienie na podstawie art. 355 § 1 k.p.c., w pkt 3 wyroku, umorzył postępowanie w zakresie cofniętego roszczenia. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Podstawowa zasada odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażona w art. 98 § 1 k.p.c., wskazuje, iż strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W przedmiotowej sprawie stroną przegrywającą postępowanie niewątpliwie jest pozwany Muzeum(...) w M., a jedynymi kosztami, o których należało rozstrzygnąć, były: opłata stosunkowa od pozwu oraz koszty zastępstwa procesowego. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w sprawach z zakresu prawa pracy pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 złotych wyłącznie od apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jednakże w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50 000 złotych, pobiera się od wszystkich podlegających opłacie pism procesowych opłatę stosunkową. W okolicznościach sprawy opłata sądowa od pozwu wyniosła 4.250 zł. Do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (art. 98 § 1 k.p.c.) strony reprezentowanej przez adwokata (radcy prawnego) podlega zaliczeniu wydatek poniesiony przez nią w związku z koniecznością uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 108 § 1 k.p.c., art. 98 §
w zw. z art. 99 k.p.c., art. 35 zdanie drugie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804) w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 października 2016 r., w punkcie 4 wyroku zasądził od pozwanego Muzeum na rzecz powoda zwrot kosztów sądowych w kwocie 4.250 zł oraz zwrot zastępstwa procesowego, przy uwzględnieniu opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika w kwocie 17,00 zł, tj. 5.417 zł. W pkt 5 wyroku Sąd, na podstawie art. 102 k.p.c., odstąpił od obciążania powoda kosztami zastępstwa procesowego względem Towarzystwa (...) S. A. z siedzibą w W.. Orzekając o kosztach Sąd zwrócił uwagę na dwie podstawowe zasady rozstrzygania o kosztach procesu, a mianowicie zasadę odpowiedzialności za wynik procesu oraz zasadę kosztów niezbędnych i celowych, statuuje art. 98 k.p.c. Sam fakt przegrania procesu – co do zasady – stanowi podstawę do zastosowania omawianej regulacji art. 98 k.p.c. Obciążenie strony, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, całością lub nawet tylko częścią kosztów procesu może jednak w okolicznościach konkretnej sprawy pozostawać trudne do pogodzenia z poczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego. Z tego względu ustawodawca przewidział - w art. 101, 103, 110 i art. 842 § 1 k.p.c. (zasada zawinienia), art. 102 (zasada słuszności) oraz art. 100 i 104 (zasada kompensaty kosztów) - specjalne unormowania pozwalające nie obciążać strony przegrywającej obowiązkiem zwrócenia przeciwnikowi całości lub części kosztów. W szczególności, stosownie do treści art. 102 k.p.c., w wypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Przepis ten ustanawia zasadę słuszności, będącą odstępstwem od zasady odpowiedzialności za wynik procesu, jest więc rozwiązaniem szczególnym, niepodlegającym wykładni rozszerzającej, wykluczającym stosowanie wszelkich uogólnień, wymagającym do swego zastosowania wystąpienia wyjątkowych okoliczności. Przepis powyższy pozostawia sądowi orzekającemu swobodę oceny, czy fakty związane z przebiegiem procesu, jak i dotyczące sytuacji życiowej strony, stanowią podstawę do nieobciążania jej kosztami procesu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2007 r., I CZ 110/07, niepubl.). Mając na uwadze powyższe, Sąd stanął na stanowisku, iż okoliczności niniejszej sprawy nie dają podstaw do obciążenia powoda kosztami zastępstwa procesowego wobec ubezpieczyciela. Sąd uznał, iż spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 102 k.p.c., a w sprawie zachodzi po stronie powoda szczególnie uzasadniony wypadek, który umożliwia odstąpienie od obciążania go kosztami zastępstwa procesowego. Przede wszystkim powód był głęboko przeświadczony o zasadności swojego roszczenia, trudnego do zweryfikowania wobec którego z pozwanych - bez wystąpienia na drogę sądową. Przed wystąpieniem z powództwem powód zwrócił się o wypłatę należnego świadczenia zarówno wobec pozwanego pracodawcy, jak i (...) S.A. jako ubezpieczyciela. Nadto, powód zwracał się z prośbą o interwencję do Związku Zawodowego Pracowników Muzeum (...) w M., które w jego imieniu zwróciło się do pracodawcy o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. Podjął zatem kroki niezbędne celem polubownego załatwienia sprawy i uniknięcia procesu. Odmowa wypłaty należności przez obu pozwanych zmusiła powoda do wystąpienia na drogę sądową. Jednocześnie powód nie znał okoliczności rozwiązania umowy ubezpieczenia grupowego, bowiem w nich nie uczestniczył (ani nie został o nich poinformowany). Te okoliczności mogły zostać wyjaśnione dopiero w toku niniejszego postępowania, w którym również ustalono, że powód nie uchybił w żaden sposób swojemu obowiązkowi. Całokształt wymienionych okoliczności wskazuje, iż obciążenie powoda kosztami zastępstwa procesowego względem TU na (...) S. A. z siedzibą w W. byłoby niesprawiedliwe, sprzeczne z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego. Z powyższych względów Sąd zastosował przepis art. 102 k.p.c. Apelację od wyroku wywiódł pozwany Muzeum (...) w M. zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) § 4 ust. 1 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Grupowego (...) poprzez błędną wykładnię i niezasadne uznanie, iż doszło do złożenia przez Ubezpieczyciela skutecznego oświadczenia o zamiarze nieprzedłużania umów ubezpieczenia, wskutek czego uległy one wygaśnięciu z dniem 31 sierpnia 2016 r., b) art. 471 k.c. poprzez niezasadne ustalenie, że umowy ubezpieczenia grupowego uległy wygaśnięciu z dniem 31 sierpnia 2016 r. i w związku z tym pozwany (...) SA nie ponosi odpowiedzialności z tytułu tych umów i w konsekwencji niezasadne zasądzenie od pozwanego Muzeum (...) w M. odszkodowania, 2. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie: a) art. 233 k.p.c. poprzez nie odniesienie się do merytorycznych zarzutów pozwanego Muzeum co do oceny skuteczności złożonego przez pozwanego (...) SA oświadczenia woli o nieprzedłużaniu umów ubezpieczenia grupowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie błędnych ocen stanu faktycznego oraz wyciągnięcie błędnych wniosków z zeznań świadków, b) art. 328 § 2 k.p.c. poprzez brak w uzasadnieniu wyroku dokonania oceny merytorycznych zarzutów pozwanego Muzeum, jak i wskazania przyczyn ich pominięcia. Mając na uwadze powołane zarzuty pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie powództwa w stosunku do pozwanego Muzeum i zasądzenie żądanej kwoty od pozwanego (...) SA, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych. Dodatkowo zażalenie na punkt 5 wyroku (odstąpienia od obciążania powoda kosztami procesu należnymi pozwanej) wywiódł pozwany (...) SA, zarzucając mu: 1.naruszenie art. 102 k.p.c. poprzez błędne zastosowanie i dowolne uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w tym przepisie, uzasadniający odstąpienie od obciążania powoda obowiązkiem zwrotu pozwanej kosztów procesu przed Sądem I instancji, a w konsekwencji rozstrzygnięcie o kosztach procesu na zasadzie słuszności; 2. naruszenie art. 98 §
3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych, poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie rozstrzygnięcia o kosztach procesu należnych pozwanej zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Mając na uwadze powyższe, pozwany (...) SA wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kwoty 5.434,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za I instancję, w tym 5.400,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i 34,00 zł tytułem zwrotu kosztów opłat skarbowych od pełnomocnictw głównego i substytucyjnego oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na zażalenie powód wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację (złożoną po upływie terminu) powód wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację pozwany Towarzystwo (...) SA wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja pozwanego Muzeum(...) w M. nie zasługiwała na uwzględnienie. Przechodząc do oceny zarzutów podniesionych przez pozwanego w wywiedzionej apelacji, w pierwszej kolejności należy wskazać, że niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. Zgodnie ze wskazanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Powszechnie w orzecznictwie przyjmuje się, iż zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. może być usprawiedliwiony tylko w wyjątkowych okolicznościach, tj. jedynie wtedy, gdy treść uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia lub w przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2013 r., III APa 63/12, LEX nr 1254543, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013 r., I ACa 1075/12, LEX nr 1267341). W niniejszej sprawie takie wyjątkowe okoliczności nie wystąpiły. Zauważyć trzeba, iż rola uzasadnienia sądu pierwszej instancji nie ogranicza się tylko do przekonania stron co do słuszności stanowiska sądu i zgodności z prawem orzeczenia - co podnosił pozwany - ale jego zadaniem jest także umożliwienie przeprowadzenia kontroli apelacyjnej. Spełnia ono także funkcję porządkującą, obligując stosujący prawo sąd do prawidłowej i pełnej rekonstrukcji stanu faktycznego i jego subsumcji do miarodajnej normy prawa materialnego, w następstwie czego dochodzi do jej konkretyzacji w sentencji wyroku. Dlatego też dwie podstawy rozstrzygnięcia: faktyczna i prawna powinny być spójne, tworząc logiczną całość (tak: teza 3 wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2013 r., I CSK 314/12, LEX nr 1307999). Zdaniem Sąd Apelacyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku tworzy taką spójną i logiczną całość, albowiem Sąd I instancji w sposób nie budzący wątpliwości, z powołaniem się na odpowiednie przepisy prawa, wyjaśnił, z jakiego powodu w jego ocenie powództwo, w zakresie wypłaty powodowi kwoty 80.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami, winno zostać uwzględnione. Wyrok Sądu Okręgowego, poparty stosowną argumentacją prawną przystającą do dokonanych ustaleń faktycznych, poddaje się kontroli instancyjnej, stąd zarzut naruszenia art. 328 k.p.c., uznać należało za bezzasadny. Za chybiony, Sąd Apelacyjny uznał również zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. polegający na nieodniesieniu się Sądu do merytorycznych zarzutów pozwanego do oceny skuteczności złożonego przez pozwanego Towarzystwo (...) SA oświadczenia woli o nieprzedłużaniu umów ubezpieczenia grupowego oraz przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i dokonaniu błędnych ocen stanu faktycznego oraz wyciagnięciu błędnych wniosków z zeznań świadków. Jak stanowi art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynikają wskazania, że ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których Sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por. m.in.: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2000 r., IV CKN 1097/00, LEX nr 52624, uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2000 r., V CKN 94/00, LEX nr 52589). Zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa, postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie może polegać na zaprezentowaniu przez skarżącego stanu faktycznego, ustalonego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów (por. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 stycznia 2005 r., IV CK 387/04, LEX nr 177263). Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów w rozumieniu powyższego przepisu i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne (por. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00, LEX nr 56906). Ocena mocy i wiarygodności dowodów przeprowadzona w pisemnym uzasadnieniu orzeczenia, mogłaby być skutecznie podważona w postępowaniu odwoławczym tylko wówczas, gdyby uznano, że zawiera ona błędy logiczne, wewnętrzne sprzeczności lub że jest niepełna. W niniejszej sprawie - wbrew zarzutom pozwanego - Sąd Okręgowy ocenił wiarygodność zgromadzonego materiału dowodowego dokonując jego wszechstronnego rozważenia w zgodzie z zasadami logiki, a jednocześnie w sposób wyważony i rozsądny, pozostający w pełnej zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego i wyciągając logiczne wnioski dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Sąd - w swych ustaleniach i wnioskach - nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów wynikające z przepisu art. 233 k.p.c., nie popełnił też uchybień w zakresie zarówno ustalonych faktów, jak też ich kwalifikacji prawnej, które mogłyby uzasadnić ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. Sąd Apelacyjny zaakceptował w całości ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, traktując je jak własne, nie widząc w związku z tym konieczności ich ponownego szczegółowego przytaczania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05 listopada 1998r., sygn. I PKN 339/98, opubl. OSNAPiUS z 1999 r., z. 24, poz. 776). Sąd Okręgowy dokonując oceny zarówno zeznań świadków, jak i dokumentów dołączonych do akt sprawy trafnie uznał, że pozwany pracodawca zaniechał obowiązkowi udzielenia Towarzystwu (...) SA w zakreślonym terminie do dnia 16 sierpnia 2016 r. odpowiedzi na pismo z dnia 28 czerwca 2016 r., w konsekwencji czego w dniu 31 sierpnia 2016 r. została rozwiązana umowa ubezpieczenia grupowego. Sąd prawidłowo ustalił, że w piśmie z dnia 28 czerwca 2016 r., wystosowanym przez Towarzystwo (...) SA, została zawarta propozycja zmiany warunków ubezpieczenia wraz z informacją o konieczności przesłania decyzji o przyjęciu jednej z propozycji w terminie do 16 sierpnia 2016 r., z jednoczesnym zastrzeżeniem, że brak pisemnej akceptacji ze strony pozwanego Muzeum propozycji modyfikacji umów w powyższym terminie uniemożliwi kontynuowanie umów ubezpieczenia grupowego na dotychczasowych warunkach. W takim przypadku - jak wskazano - pismo to winno być traktowane jak oświadczenie o nieprzedłużaniu umów ubezpieczenia grupowego, zgodnie z Ogólnymi Warunkami Ubezpieczenia Grupowego (...). Warta poinformowała, że na mocy postanowień OWU, umowy ubezpieczenia ulegną rozwiązaniu z upływem okresu ubezpieczenia, a tym samym wygaśnie odpowiedzialność Towarzystwa (...) względem ubezpieczonych i współubezpieczonych. Przedmiotowe pismo, wbrew twierdzeniom pozwanego, było czytelne i zawierało nie budzące żadnych wątpliwości treści w zakresie czynności, jakie winno podjąć pozwane Muzeum oraz konsekwencji wynikających i z ich zaniechania w zakreślonym przez TU (...) terminie. Nadto – co usiłuje kwestionować skarżący – pozostawało ono w zgodzie z Ogólnymi Warunkami Ubezpieczenia. Jak wynika bowiem z § 4 ust.1 pkt 1 OWU umowa ubezpieczenia zawierana jest na okres jednego roku i przedłuża się ona na następny, roczny okres ubezpieczenia, jeżeli żadna ze stron nie złoży oświadczenia o nie przedłużaniu umowy ubezpieczenia. Zgodnie z § 7 ust, 1 pkt 3 umowa ubezpieczenia rozwiązuje się na skutek złożenia przez jedną ze stron oświadczenia, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 – z upływem okresu ubezpieczenia. Z dniem rozwiązania umowy ubezpieczenia kończy się odpowiedzialność ubezpieczyciela - § 6 ust. 3 OWU. Jak wynika z powyższego, rozwiązanie umowy ubezpieczenia nastąpić miało na skutek złożenia przez jedną ze stron stosownego oświadczenia w przedmiotowym zakresie i takie oświadczenie bezsprzecznie zostało przez Towarzystwo (...) SA złożone w piśmie z dnia 28 czerwca 2016 r. Błędem pozwanego Muzeum było zaś „przetrzymanie” przedmiotowego pisma i udzielenie odpowiedzi po upływie zakreślonego w nim terminu. Przedmiotową okoliczność potwierdzają zresztą wprost zeznania ówczesnego dyrektora Muzeum M. M., który na rozprawie w dniu 28 maja 2018 r. zeznał, iż celowo nie odpowiadał na pismo (...), albowiem nowe, zaproponowane przez ubezpieczyciela warunki były mniej korzystne od dotychczasowych, zaś jego zamiarem było to, aby „jak najdłużej obowiązywały dotychczasowe warunki dla pracowników”. Konsekwencją takiego działania było zaniechanie przekazania pisma z dnia 28 czerwca 2016 r. osobie zajmującej się kwestią ubezpieczenia grupowego – D. B., aż do 15 września 2016 r. Poza sporem pozostaje zatem fakt, że pismo ubezpieczyciela wpłynęło do pozwanego w dniu 22 lipca 2016 r. i przez okres blisko dwóch miesięcy nie nadano mu prawidłowego biegu. Przedmiotowe pismo zostało przekazane D. B. w dniu 15 września 2016 r. i dopiero 19 września 2016 r. udzieliła ona na nie odpowiedzi, przy czym odpowiedz ta została wystosowana po upływie zakreślonego przez ubezpieczyciela terminu, co spowodowało rozwiązanie umowy. Mało tego, ani powód, ani żaden inny pracownik nie zostali zawiadomieni o treści pisma, co spowodowało, iż pozostawali w błędnym przekonaniu, że ubezpieczenie grupowe, któremu podlegają będzie kontynuowane. Fakt rozwiązania umowy został ujawniony dopiero w momencie otrzymania przez M. B.
108 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2, ust. 3 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądził od pozwanego Muzeum (...)w M. na rzecz powoda M. B.
108 § 1 k.p.c., § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 2, ust. 3 i § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądził od pozwanego Towarzystwa (...) SA na rzecz powoda M. B.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.