Sygn. akt VII Ua 48/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2021 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczą
k.p.c. Przepis ten w § 1 pozwala sądowi rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych - że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Zgodnie z art.
§ 2k.p.c.
w przypadkach, o których mowa w § 1, sąd wydaje postanowienia dowodowe na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art.
§ 2k.p.c.
w przypadkach, o których mowa w § 1, sąd wydaje postanowienia dowodowe na posiedzeniu niejawnym. Norma art.
k.p.c. przyznaje zatem sądowi kompetencję do odstąpienia od opisanej wyżej zasady jaką jest rozpoznanie meritum sprawy w procesie na rozprawie. Redakcja powyższego przepisu wskazuje na pewien zakres dyskrecjonalności sądu, jeśli chodzi o ocenę zasadności odstąpienia do tej zasady. Zarazem (poza uznaniem powództwa) kompetencja do wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym istnieje wówczas, gdy przeprowadzenie rozprawy w ocenie sądu nie jest konieczne. Brak konieczności rozpoznania sprawy na rozprawie zaistnieje jedynie wówczas, gdy zaniechanie to nie spowoduje naruszenia praw strony do udziału w postępowaniu. Minimalną przesłanką pominięcia rozprawy jest więc zapewnienie stronom możliwości zapoznania się z całokształtem materiału procesowego branego pod uwagę pod osąd, w tym też ze stanowiskiem sądu, co do zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych. Sąd decydując się na pominięcie rozprawy powinien więc mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że strony przedstawiły całość argumentacji istotnej dla rozstrzygnięcia i zarazem miały możność odniesienia się do stanowiska strony przeciwnej oraz sądu zawartego w postanowieniu dowodowym. W ten sposób oceniać należy całokształt zgłoszonych twierdzeń i przedstawionych wniosków, o którym mowa w art.
§ 1k.p.c.
Zatem za przedwczesne uznać należy wyrokowanie na posiedzeniu niejawnym zwłaszcza w takich sytuacjach, gdy żadna ze stron, nie została zaznajomiona z treścią opinii uzupełniającej biegłego, zanim zapadł w sprawie wyrok. Niewątpliwie sąd wydając wyrok w tym samym dniu, co zarządzenie dotyczące doręczenia stronom odpisów uzupełniającej opinii biegłego, tj. w dniu 19 maja 2020r., uniemożliwił stronom pełne odniesienie się do okoliczności sprawy oraz biegłego, a tym samym możliwości przedstawienia swojego stanowiska i zgłoszenia nowych wniosków dowodowych. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji dopiero z odpisem wyroku doręczył stronom odpisy uzupełniającej opinii biegłego K. K.
(1)(k. 38). Tym samym strona odwołująca przed wydaniem orzeczenia merytorycznego, oddalającego odwołanie od decyzji (...) Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia 28 listopada 2019 r., nr (...) w sprawie o ustalenie stopnia niepełnosprawności nie miała możliwości zapoznania się i odniesienia się do jej treści. Sąd rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 148
(1)§ 2 k.p.c., powinien przed wydaniem wyroku na posiedzeniu niejawnym doręczyć stronom odpis opinii biegłego w celu umożliwienia stronie, wypowiedzenia się, zgodnie z art. 224 § 1 in fine k.p.c. W przeciwnym razie dochodzi do nieważności postępowania również na podstawie art. 379 pkt 5 k.p.c. przez pozbawienie strony możliwości obrony praw, wówczas gdy nie mogła przedstawić w nim swoich racji, twierdzeń czy zgłaszać swoich żądań i w efekcie zapadł niekorzystny dla niej wyrok. Przepis art. 148
(1)k.p.c. nie wyłącza uprawnień stron, określonych w powołanym art. 224 § 1 in fine k.p.c. W przedmiotowej sprawie, Sąd I instancji nie doręczył odpisu opinii uzupełniającej biegłego, nie dając ubezpieczonej tym samym szansy na wypowiedzenie się w tym przedmiocie, gdyż w tym samym dniu wydał wyrok w sprawie. Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie nie mógł zatem uznać, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia i jak uznał Sąd Rejonowy żadna ze stron nie zgłosiła zastrzeżeń do opinii uzupełniającej biegłego, bowiem strony zostały pozbawione możliwości odniesienia się do jej treści. Zdaniem Sądu Okręgowego wskazane uchybienia Sądu I instancji niewątpliwie wpłynęły na możność działania przez stronę odwołującą w postępowaniu sądowym, w konsekwencji czego została ona pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Powyższe skutkuje nieważnością postępowania z przyczyn określonych w art. 379 pkt 5 k.p.c. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy doręczy odpisy opinii uzupełniającej biegłego pouczając strony o możliwości zajęcia stanowiska i zgłoszenia wniosków dowodowych wobec treści opinii – pod rygorem pominięcia ich w dalszym toku postępowania oraz rozpozna dalsze wnioski dowodowe strony odwołującej, jeżeli takie zostaną złożone, a następnie stosownie do treści stanowisk, dokona oceny twierdzeń i wniosków dowodowych obu stron. Z przedstawionych przyczyn stosując normę art. 386 § 2 k.p.c. orzeczono o uchyleniu zaskarżonego wyroku. Jednocześnie Sąd pozostawił bez rozpoznania przedwczesne w tej sytuacji zarzuty sformułowane w apelacji odwołującej. Sąd Okręgowy uznał przy tym, że dopiero prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe przed Sądem I instancji będzie umożliwiało zbadanie zasadności przedstawionych w apelacji zarzutów.