Dlatego sąd odwoławczy wyeliminował z opisu tego czynu przypisanego oskarżonemu w/w znamię, a z jego kwalifikacji prawnej przepis art.
Należało także w konsekwencji tego pominąć również w opisie przypisanego oskarżonego czynu przesłankę - rażącego lekceważenia prawnego i działania bez powodu. Wiąże to się ściśle - w ujęciu obiektywnym - z publicznością działania sprawcy występku chuligańskiego, który przez taki sposób działania (publiczny) narusza porządek prawny, co odbierane jest przez obserwatorów jako wyraz rozwydrzenia, brutalności, wywołując oburzenie i zgorszenie. Ustalony przez sąd rejonowy przebieg czynu z punktu III, charakteryzujący się raczej skrytością działania nie mógł takich efektów wywołać. Wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonemu znamienia czynu chuligańskiego wpłynęło na obniżenie wymiaru kary orzeczonej za ten czyn. Nagromadzenie okoliczności obciążających po stronie oskarżonego, a wymienionych w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, powodowało, że należało przyjąć w sprawie przewagę okoliczności obciążających i zaakceptować wymiar kar jednostkowych orzeczonych przez sąd rejonowy za przypisane oskarżonemu czyny w pkt I i II. Wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonemu z pkt III znamienia występku chuligańskiego wpłynęło na obniżenie wymiaru kary orzeczonej za ten konkretny czyn, a w konsekwencji powyższego także w zakresie kary łącznej. W szczególności wielokrotna karalność oskarżonego, w powiązaniu z poważnymi obrażeniami głowy pokrzywdzonego mężczyzny, użyciem butelki, a także kierowane groźby, połączone z uszkodzeniami twarzy jednej z pokrzywdzonych kobiet, wskazuje na bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości i niemożność wymierzenia kar pozbawienia wolności w dolnych granicach sankcji, zwłaszcza w przypadku czynu zarzuconego w pkt III. Przy czym, skoro sąd I instancji nie wymierzył kar w górnych granicach ustawowego zagrożenia z sankcji, to wymierzone kary jednostkowe, wobec występujących w sprawie okoliczności obciążających i ustalonego stopnia społecznej szkodliwości, nie mogą być uznane za rażąco surowe tj. takie, których wymiaru w okolicznościach sprawy nie da się zaakceptować. Wyeliminowanie z opisu czynu występku chuligańskiego skutkowało obniżeniem kary jednostokowej za czyn przypisany w pkt III i skutkowało ingerencją w rozstrzygnięcie o karze łącznej. Wymierzając karę łączną sąd okręgowy wziął wprawdzie pod uwagę okoliczności podmiotowe i przedmiotowe czynów, a mianowicie to, że przestępstwa zostały popełnione na szkodę różnych osób, że są one do siebie podobne oraz, że popełnione zostały w bardzo bliskim odstępie czasowym. Okoliczności te były również brane pod uwagę przez sąd I instancji przy wymiarze kary łącznej i przesądziły o wymierzeniu tejże kary w wysokości 4 lat pozbawienia wolności (przez ten sąd) przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji i z zastosowaniem przepisów względniejszych dla sprawcy (bowiem bez obostrzenia dolnej granicy wymiaru kary). Akceptując ten model (i wobec braku apelacji „na niekorzyść” go kwestionującej) - wobec odpadnięcia okoliczności występku chuligańskiego i zmiany wysokości kary za ten czynu, powyższe musiało zostać uwzględnione przy wymiarze kary łącznej. Kara łączna musi bowiem tak jak każda inna kara spełniać ogólne przesłanki wymiaru kary i być karą współmierną. Uwzględniając powyższe sąd II instancji uznał, że kara łączna w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności będzie karą spełniającą zadania prewencji ogólnej i szczególnej i będzie karą współmierną, sprawiedliwą nie noszącą cech przesadnej represji. Natomiast okoliczności wymienione przez obrońcę choroba oskarżonego nie mogą same w sobie stanowić podstaw do stwierdzenia, że wymierzona kara oraz środki karne są rażąco surowe, gdyż te okoliczności mogą mieć ewentualny wpływ dopiero przy wykonaniu kary pozbawienia wolności (choroba oskarżonego). Zresztą obrońca oczekiwałby za popełnienie trzech występków kary łącznej, której wymiar pozwalałby na zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności, nawet przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, który to wnioskowany wymiar w realiach przedmiotowej sprawy, uwzględniając okoliczności obciążające wskazane powyżej, nie byłby możliwy. W kwestii orzeczonej na rzecz pokrzywdzonej nawiązki, to pełni ona funkcję rekompensaty w stosunku do osoby pokrzywdzonej występkiem o charakterze chuligańskim, jako czynem o szczególnym rodzaju społecznej szkodliwości. Obligatoryjny charakter nawiązki zwiększa dolegliwość sankcji grożącej za dopuszczenie się występku o charakterze chuligańskim, co znajduje bezpośredni wyraz w funkcji zapobiegawczej uregulowania. Obligatoryjność orzeczenia nawiązki wynika z samego faktu skazania za występek o charakterze chuligańskim. Nie jest w żadnej mierze uzależniona od ustaleń faktycznych, które dotyczą zachowania oskarżonego wobec konkretnego pokrzywdzonego (wyr. SN z 6.2.2013 r., IV KK 178/12, Legalis). Skoro więc można orzec nawiązkę nawet do kwoty 100.000 zł. jej ukształtowanie na poziomie 1.000 zł. – na rzecz pokrzywdzonych czynami opisanymi w punktach I i II aktu oskarżenia - jawi się jako niewygórowane tak w kwestii okoliczności czynu, jak też możliwości majątkowych sprawcy i celów zapobiegawczych jakie ma osiągnąć, na co słusznie zwrócił uwagę sąd meriti. Inaczej ma się rzecz z nawiązką orzeczoną w związku ze skazaniem za czyn opisany w punkcie III aktu oskarżenia. Alternatywą dla orzeczenia obowiązku pełnego naprawienia szkody jest nie tylko możliwość nałożenia obowiązku częściowego jej naprawienia, ale także możliwość orzeczenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa, nawiązki na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu. W doktrynie prawa cywilnego wskazuje się, że "znaczne pogorszenie sytuacji życiowej polegać może na utracie możliwości uzyskania pomocy przy prowadzeniu gospodarstwa domowego, wychowaniu dzieci itp." ( P. Sobolewski, w: K. Osajda (red.), Kodeks cywilny. Zobowiązania, 2017, art. 446, Nb 35; por. wyr. SN z 16.12.1986 r., IV CR 442/86, OSNCP 1988, Nr 4, poz. 49, w którym SN uznał spowodowanie śmierci rodziców i pozbawienie możliwości wychowania w rodzinie za istotne pogorszenie sytuacji życiowej dzieci). Sąd Najwyższy zauważył, że "znaczne pogorszenie sytuacji życiowej" należy odczytywać "nie tylko w materialnym aspekcie zmienionej sytuacji bliskiego członka rodziny zmarłego, ale w szerszym kontekście, uwzględniającym przesłanki pozaekonomiczne określające tę sytuację (np. utratę oczekiwania przez osobę poszkodowaną na pomoc i wsparcie członka rodziny, których mogła ona zasadnie spodziewać się w chwilach wymagających takich zachowań, zwłaszcza w razie choroby)" (wyr. SN z 3.12.2010 r., I PK 88/10, OSNAPiUS 2012, Nr 3–4, poz. 37). Przykłady „znacznego utrudnienia” wiąże się w literaturze z nieprzezwyciężalnymi trudnościami w dowodzeniu wysokości szkody (D. Szeleszczuk [w:] Kodeks..., red. A. Grześkowiak, K. Wiak, 2018, s. 461). Utrudnienia dotyczą zatem tylko sfery możliwości procesowych w realiach danej sprawy, nie zaś dopuszczalności samej kompensacji. Zarazem należy zgodzić się z twierdzeniem, że w razie istnienia wskazówek pozwalających szacować wartość szkody sąd powinien orzec obowiązek jej naprawienia, nie zaś automatycznie przechodzić do orzeczenia nawiązki, tym bardziej że obowiązek naprawienia szkody może być orzeczony zarówno w całości, jak i w części, zatem w granicach, w jakich sąd karny jest w stanie ustalić, niekoniecznie precyzyjnie, jego wartość. Nawiązka jest orzekana na rzecz pokrzywdzonego. W razie jego śmierci beneficjentami mogą stać się osoby najbliższe, ale jedynie wówczas, gdy ich sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu, np. pozostawały one na wyłącznym utrzymaniu pokrzywdzonego lub istotnym źródłem ich utrzymania było wypłacane przez pokrzywdzonego świadczenie alimentacyjne. Trafnie podkreśla się w judykaturze, że „Norma dekodowana z art. 46 § 2 KK chroni interesy pokrzywdzonego oraz osób, których sytuacja życiowa w wyniku śmierci spowodowanej przestępstwem uległa pogorszeniu i nałożenie nawiązki ma ją w pewnym stopniu zrekompensować, lecz nie zamykać drogi do odszkodowania. Od decyzji poszkodowanych w tej sytuacji zależy, czy będą dochodzić i dowodzić szkody i jej wysokości w dalszym ewentualnym postępowaniu cywilnym” (wyr. SA we Wrocławiu z 17.5.2018 r., II AKa 106/18, Legalis). Sąd odwoławczy zważył, że pokrzywdzony czynem z punktu III aktu oskarżenia przed feralnym zajściem mimo, że był osobą w wieku 82 lat, nie wymagał pomocy osób trzecich w codziennym funkcjonowaniu. Był osobą w ocenie syna samodzielną, robił sam zakupy, załatwiał wszystkie sprawy, jeździł na rowerze, był osobą dostatecznie sprawną fizycznie i psychicznie. Zamieszkiwał u syna, choć w zasadzie prowadził osobne gospodarstwo domowe. Z zeznań syna nie wynika, aby pomagał w utrzymaniu mieszkania czy też w inny sposób stanowił istotne wsparcie dla rodziny, gospodarstwa domowego w sensie tak finansowym, jak i logistycznym. W takiej sytuacji nie może być mowy o "znacznym pogorszeniu sytuacji życiowej" D. K., choć niewątpliwie strata ojca S. K.
Wniosek - o zmianę wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary pozbawienia wolności (jednostkowych i łącznej) z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i uchylenie wyroku w pkt 3), 4), 5) i 6); ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wskazano powyżej ; 3.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.