zwrócił pozew ( zob. k. 76 akt). Brak dokumentu pełnomocnictwa (wraz z odpisem) stanowił niewątpliwie brak formalny pozwu, uniemożliwiający nadanie mu właściwego biegu (art. 126 § 3 w zw. z art. 89 § 1 k.p.c.; por. także postanowienie SN z dnia 28 maja 2013 r., V CZ 159/12, LEX nr 1360365). Działający w imieniu powoda profesjonalny pełnomocnik, pomimo zarządzenia zwrotu pozwu na tej podstawie, mógł wnieść go ponownie – w terminie tygodnia od dnia doręczenia mu zarządzenia o zwrocie pisma – a w takim przypadku, jeśli pozew nie byłby dotknięty brakami, wywołałby on skutek od daty jego pierwotnego wniesienia (art.
1 i 2 k.p.c.). Po doręczeniu mu ww. zarządzenia – co nastąpiło w dniu 11 marca 2021 r. ( k. 78 akt) – pełnomocnik powoda we wskazanym terminie nadał na Poczcie pismo usuwające powyższy brak, adresując i kierując je jednak nie do Sądu Okręgowego przed którym proces się toczył, lecz do Sądu Rejonowego w Bydgoszczy ( zob. k. 80-82 akt). Do właściwego (tutejszego) Sądu ww. pismo zostało przekazane dopiero w dniu 29 marca 2021 r. ( k. 79 i 83 akt). Oznacza to, że wobec wniesienia ww. pisma uzupełniającego braki formalne – na wezwanie właściwego Sądu – do niewłaściwego sądu i przekazania go następnie właściwemu sądowi, dla oceny zachowania terminu do wniesienia tego pisma miarodajna jest data nadania go przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data nadania przez stronę na adres sądu niewłaściwego. Zasadą jest bowiem, że czynność procesowa dokonana w przepisanym terminie wywołuje skutki, jeżeli podjęta została we właściwym sądzie, chyba że przepis szczególny (np. art. 369 § 3 i art. 477 9 § 5 k.p.c.) pozwala na jej podjęcie także w innym sądzie (zob. m.in. uzasadnienie uchwały połączonych izb SN - Izby Cywilna i Administracyjna oraz Pracy i Ubezpieczeń z dnia 28 listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSNC 1988, nr 6, poz. 73, a także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2013 r., I CZ 13/13, LEX nr 1318309). W konsekwencji więc tego, że przekazanie do tutejszego Sądu pisma powoda z uzupełnieniem braków pozwu nastąpiło już po upływie terminu o którym mowa w art.
1 k.p.c. (upłynął on bezskutecznie z dniem 18 marca 2021 r.), pozew należało uznać za skutecznie wniesiony dopiero w dacie usunięcia tego braku, tj. w dniu 29 marca 2021 r. (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 stycznia 1967 r., I CZ 149/66, OSNCP 1967, nr 9, poz. 158). Powyższą okoliczność Przewodniczący potwierdził w treści zarządzenia z dnia 1 kwietnia 2021 stwierdzającego prawomocność ww. zarządzenia o zwrocie pozwu ( k. 84 akt). O powyższym fakcie, znanym Sądowi z urzędu, stosownie do wymogu art. 228 § 2 k.p.c. poinformowano pełnomocników stron na rozprawie w dniu 23 lipca 2021 r. ( k. 165, 166 akt). Zgodnie z art. 130 § 2 zd. 2 k.p.c. pozew zwrócony nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem pisma procesowego do sądu. Jedynie więc pozew uzupełniony w terminie wywołałby skutki od chwili jego pierwotnego wniesienia (por. art. 130 § 3 i art.
1 i 2 k.p.c.). Skoro więc powód twierdził w pozwie, że powziął wiedzę o podjęciu zaskarżonej uchwały w dniu 21 grudnia 2020 r. (zob. k. 6 akt), to nie może budzić wątpliwości, że dniu skutecznego wniesienia pozwu (29 marca 2021 r.) z pewnością nie przysługiwała mu legitymacja do wystąpienia z powództwem, w tej dacie upłynął już bowiem miesięczny termin o którym mowa w art. 251 k.s.h. Tą okoliczność Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę z urzędu i to niezależnie od spornej między stronami legitymacji powoda uzależnionej od tego czy rzeczywiście przysługuje mu status wspólnika pozwanej spółki. Na rozprawie pełnomocnik powoda złożył ponadto oświadczenie, w którym twierdził, że niezależnie od upływu terminu z art. 251 k.s.h. przedmiotowe powództwo powinno zostać uwzględnione, a to wobec podniesienia przez stronę powodową „zarzutu nieważności zaskarżonej uchwały” na skutek sprzeczności tej uchwały z prawem, a nie tylko z umową spółki ( k. 165 v. i 166 akt). Z oczywistych względów powyższe stanowisko strony powodowej nie mogło doprowadzić do uwzględnienia powództwa. Przepis art. 252 § 4 k.s.h. stanowi, że upływ terminów przewidzianych na wniesienie powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały wspólników sprzecznej z ustawą (zgodnie z art. 252 § 3 k.s.h. należy je wytoczyć w terminie sześciu miesięcy od dnia otrzymania wiadomości o uchwale, jednakże nie później niż w ciągu trzech lat od dnia powzięcia uchwały) nie wyłącza możliwości podniesienia zarzutu nieważności uchwały. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest jednak powództwo o uchylenie uchwały wspólników (art. 249 § 1 k.s.h.), niezależnie więc od przesłanek stwierdzenia nieważności takiej uchwały (art. 252 § 1 k.s.h.), nie budzi wątpliwości, że przewidziany przez art. 252 § 4 k.s.h. zarzut ma charakter obronny. Może go więc podnieść jedynie ten przeciwko komu zostanie skierowane roszczenie oparte na takiej (nieważnej) uchwale. Samo podniesienie zarzutu nie powoduje natomiast, że uchwała taka będzie w obrocie uznawana za nieważną (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2015 r., I ACa 772/13, LEX nr 1808800). Podniesienie zarzutu prowadzić może jedynie do uchylenia się przez podnoszącego go od skutków prawnych nieważnej uchwały, nawet gdy nie została ona zaskarżona. Nie oznacza to jednak, że można ominąć w ten sposób warunki prawne podważenia ważności uchwał zgromadzenia wspólników na drodze powództwa (tak SN w uzasadnieniu wyroków z dnia 28 września 2011 r., I CSK 710/10, OSNC - ZD 2012 nr 9, poz. 53 i z dnia 26 kwietnia 2017 r., I CSK 639/16, LEX nr 2337354). Powództwo podlegało zatem oddaleniu, o czym Sąd orzekł w punkcie I. wyroku, na podstawie art. 249 § 1 w zw. z art. 251 k.s.h. a contrario. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na kwotę zasądzonych od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu złożyły się wydatek w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem (1 080 zł) ustalone na podstawie § 8 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na oryginale właściwy podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.