przez ich niezastosowanie co doprowadziło do zasądzenia pełnej żądanej kwoty odpowiadającej kosztom naprawy pojazdu na częściach oryginalnych podczas gdy do naprawienia szkody bez wzbogacenia się powoda doszło by przy naprawie na zamiennikach Q;
poprzez ich niezastosowanie i zasądzenie odsetek od dnia 19 września 2009 roku pomimo ustalenia wysokości szkody według cen z daty bliskiej dacie wyrokowania co winno skutkować zasądzeniem odsetek od dnia wyrokowania. Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o zmianę wyroku przez obniżenie odszkodowania do kwoty 44.279,57 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wyrokowania, tj. od 25 czerwca 2013 roku i oddalenie powództwa w pozostałej części oraz o zmianę punktu 3 wyroku przez stosunkowe rozdzielenie kosztów za pierwszą instancję (apelacja – k. 579-583). Na rozprawie apelacyjnej w dniu 17 marca 2014 roku pełnomocnik powoda wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego [protokół – k. 608]. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego i przyjmuje je za własne. Odnosząc się do zarzutów apelacji Sąd Okręgowy nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych przepisów prawa materialnego ani przepisów proceduralnych. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji nie naruszył zasady zawartej w art. 233 § 1 k.p.c.. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą dla siebie skutki prawne. Wielokrotnie Sąd Najwyższy wskazywał, że dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 §1 k.p.c. nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujących się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie, a w szczególności wskazanie jakie kryteria oceny naruszył Sąd przy ocenie zebranych dowodów. Tylko w przypadku gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia jednoznacznych związków przyczynowo – skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Główny zarzut apelacji sprowadza się do twierdzenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy do przywrócenia samochodu powoda do stanu poprzedniego wystarczające było użycie zamienników Q, a nie wyłącznie części oryginalnych. Skarżący wskazali w apelacji jakoby Sąd Rejonowy niezasadnie pominął tą część opinii biegłego S., z której wynika, że przy użyciu tzw. zamienników Q samochód powoda zostałby przywrócony do stanu poprzedniego. Tymczasem biegły A. S. nie wskazał w opinii, że użycie zamienników Q prowadzi do przywrócenia pojazdu powoda do stanu sprzed szkody, a jedynie, że pozwalają one przywrócić ten pojazd do stanu właściwego technicznie. Brak podstaw do przyjęcia, że są to pojęcia jednoznaczne. Właściwy stan techniczny oznacza tylko, że samochód może przejść wymagany powypadkowy przegląd techniczny i być dalej eksploatowany, co nie oznacza, że został doprowadzony do stanu sprzed szkody. Przywrócenie uszkodzonego pojazdu do stanu poprzedniego wymaga uwzględnienia w procesie likwidacji szkody elementów identycznych z tymi jakie zostały uszkodzone. Prawo poszkodowanego do przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego sformułowane w art. 363 § 1 k.c. jest równoznaczne z obowiązkiem uwzględnienia w procesie likwidacji szkody elementów identycznych z tymi, jakie zostały uszkodzone. Brak jest regulacji, która upoważniałaby ubezpieczyciela do wyboru części zamiennych, którymi zostanie naprawiony pojazd poszkodowanego. Samo pojęcie „przywrócenia stanu poprzedniego" nie budzi w ocenie Sądu żadnych wątpliwości i prowadzi do oczywistego wniosku, że zamontowanie w miejsce części oryginalnej części nieoryginalnej nie jest przywróceniem stanu poprzedniego. O przywróceniu stanu poprzedniego można mówić tylko wtedy, gdy stan samochodu po naprawie pod każdym względem (stan techniczny, zdolność użytkowa, części składowe, trwałość, wygląd estetyczny itp.) odpowiada stanowi tegoż samochodu sprzed wypadku (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 10 listopada 1992 roku, sygnatura akt: I ACr 410/92, OSA 1993, nr 8, poz. 57). Strona pozwana nie wykazała, że w dacie kolizji pojazd powoda miał zamontowane nieoryginalne części, a wysnuwanie takiego wniosku jedynie z badania grubości warstwy lakieru jest właśnie wykroczeniem poza ramy prawidłowego rozumowania. Znajdujący się w aktach szkodowych szkic z wynikami tego badania wskazuje wszak jednoznacznie, że ewentualnym naprawom lakierniczym poddane były miejscowo dach i lewe drzwi przednie, a zatem elementy, które nie zostały uszkodzone w przedmiotowej kolizji. Brak zatem jakiegokolwiek powodu do twierdzenia, że części uszkodzone wymagające wymiany nie były częściami oryginalnymi, w szczególności, że samochód w dacie zdarzenia miał jedynie 4 lata i 10.000 km przebiegu. Prawidłowo zatem Sąd I instancji wywiódł z opinii biegłego i całokształtu materiału dowodowego wniosek, że do przywrócenia samochodu A. S.
jest zatem całkowicie chybiony. W związku z powyższym Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego zarówno co do wysokość szkody i należnego powodowi odszkodowania, jak i daty początkowej biegu odsetek ustawowych od zasądzonej kwoty. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c.. W przedmiocie kosztów postępowania przed sądem II instancji Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. uznając powoda za wygrywającego. W postępowaniu apelacyjnym powoda reprezentował adwokat, który nie brał udziału w postępowaniu przed Sądem I instancji, a zatem Sąd Okręgowy zasądził na rzecz powoda od strony pozwanej kwotę 917 zł odpowiadającą poniesionemu wynagrodzeniu pełnomocnika według stawki minimalnej określonej w § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002/163/1349 z późn. zm.) oraz 17 złotych opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.