pozwana zobowiązała się do dokonywania operacji kartą do wysokości salda dostępnych środków na rachunku rozliczeniowym, do którego została wydana karta z uwzględnieniem limitów gotówkowych operacji kartą oraz limitów bezgotówkowych operacji kartą. Dowód: - umowa o rachunek rozliczeniowy z dnia 12 listopada 2015 roku k. 219, - oświadczenie o poddaniu się egzekucji k. 220, - umowa o debetową kartę płatniczą z dnia 13 listopada 2015 roku k. 221, - tabela opłat i prowizji k. 222-225. Dnia 24 listopada 2015 roku pozwana reprezentowana przez J. P. zawarła z bankiem umowę kredytu „Kredyt na start na rachunku bieżącym” Nr DK/KR-NS- (...) na łączną kwotę 10.000 zł na okres 12 miesięcy. Kredyt został przeznaczony na cel operacyjny – finansowanie bieżącej działalności. Systemem spłaty rat kredytu była ,,linia kredytowa”. Termin ostatecznej spłaty kredytu wynosił 12 miesięcy od dnia spłaty pierwszej raty
harmonogramem spłat. Oprocentowanie kredytu
1 było zmienne i na dzień umowy wynosiło 9,99%. Spłata wszelkich zobowiązań z tytułu niniejszej Umowy Kredytu była dokonywana w złotych polskich na rachunek bankowy związany z realizacją umowy. Kredytobiorca zobowiązał się także do spłaty rat odsetkowych w terminach i w kwotach wskazanych przez bank. O dotrzymaniu terminu spłaty decydowała data wpływu środków na rachunek kredytu (§ 4 części ogólnej). Bank udostępniła pozwanej limit na 12 miesięcy z zastrzeżeniem, że mógł on być przedłużony przez nią o następne 12 miesięcy licząc od dnia uruchomienia kredytu. Posiadanie zdolności kredytowej przez pozwaną było wymagane do przedłużenia linii kredytowej. W momencie powzięcia pozytywnej decyzji dotyczącej zdolności kredytowej, limit na rachunku bieżącym odnowiłby się automatycznie na następne 12 miesięcy bez potrzeby składania przez pozwaną dodatkowego wniosku. W razie powzięcia decyzji negatywnej, pozwana zobowiązana była do zapewnienia środków na rachunku bieżącym w wysokości pozostałej kwoty limitu powiększonego o odsetki należne powódce.
cz. A umowy, ust. V pkt. 4 jednym z zabezpieczeń spłaty kredytu była gwarancja Banku (...) w ramach portfelowej linii gwarancyjnej de minimis do kwoty 6000 zł. Przedmiotowa gwarancja stanowiła 60 % salda kredytu pozostającego do spłaty każdorazowo po upływie okresu rocznego – kwoty gwarancji. Bank miał prawo wypowiedzieć umowę kredytu m.in. w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę któregokolwiek z warunków udzielenia kredytu, niewykonania lub nieterminowego regulowania zobowiązań wobec banku, w szczególności w przypadku, gdy pozwana zalegał w całości lub części z zapłatą dwóch rat kredytu i pomimo wezwania do zapłaty nie spłacił zaległości w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, czy w razie nieustanowienia wymaganych zabezpieczeń kredytu (§ 8 części ogólnej). Na podstawie § 13 ust. 1 umowy kredytu integralną część umowy stanowił regulamin kredytowania. Środki z kredytu w ramach linii zostały udostępnione na rachunku bieżącym pozwanej nr (...) w dniu 26 listopada 2015 roku.
zapisami części szczególnej umowy w pkt. IX ust. 9-11 pozwana miał możliwość dysponowania limitem w każdym czasie do wysokości przyznanego limitu pomniejszonego o prowizje oraz inne należności banku pobierane
umową. Każdy wpływ na rachunek bieżący powodował zmniejszenie wysokości zadłużenia, a każda spłata części lub całości zadłużenia – odnowienie przyznanego limitu do wysokości wpłaty i dawała możliwość ponownego wykorzystania kwoty nadpłaconego limitu.
ust. V pkt 6 i ust. VI lit. a umowy zabezpieczeniem kredytu było również zobowiązanie pozwanej do zawarcia umowy z (...) SA w zakresie pakietu płynnościowego. Warunkiem uruchomienia kredytu było zawarcie umowy z (...) SA.
umową (...) spółka akcyjna zobowiązała się do wypłaty na rzecz pozwanej kwoty tytułem przedstawionych w (...) spółką akcyjną przez pozwaną faktur przez kontrahentów pozwanej. Kredytobiorca (pozwana) uzyskiwała od (...) spółki akcyjnej część środków z tytułu niezapłaconych faktur przez jej kontrahentów. Z tytułu wskazanej usługi pozwana zobowiązała się do zapłaty na rzecz Idea M. opłaty abonamentowej za pakiet płynnościowy określony w umowie. W przypadku wypłaty (...) spółki akcyjnej środków wynikających z niezapłaconych przez pozwaną faktur środkami przelewane były na rachunek bieżący pozwanej prowadzony przez (...) Bank spółkę akcyjną.
ust. VII lit. e umowy pozwana dała stałe zlecenie bankowi do pobierania środków na rzecz Idea M. w ramach pakietu płynnościowego. Stosownie do § 9 ust. 4 pkt b lit. i pozwana zobowiązała się do spłaty kredytu wraz z odsetkami oraz opłatami wynikającymi z tabeli opłat i prowizji. Częściowo bezsporne, a nadto dowód: - odpis skrócony aktu małżeństwa k. 36, - umowa kredytu z dnia 18 listopada 2015 roku k. 39-42, - pełnomocnictwa k. 43-46, - dyspozycja uruchomienia środków k. 56, - dyspozycja uruchomienia kredytu k. 57, - tabela opłat i prowizji k. 115-116, - regulamin kredytowania k. 117-121. Kredyt został udzielony pozwanej w ramach programu ,,Wspieranie przedsiębiorczości z wykorzystaniem poręczeń i gwarancji Banku (...)”. (...) wypłacił (...) Bank spółce akcyjnej z siedzibą w W. w dniu 14 sierpnia 2017 roku kwotę gwarancji udzielonej w ramach portfelowej linii gwarancyjnej de minimis za zobowiązania pozwanej wynikające z umowy z wysokości 4.529,92 zł.
umową (...) wypłaca kwotę 60 % kwoty kapitału zobowiązania na dzień wezwania do zapłaty (...) pomniejszonego o wysokość prowizji Dowód: - umowa portfelowej linii gwarancyjnej de minimis Nr (...) k. 47-54, - wniosek o udzielenie przez (...) gwarancji spłaty kredytu k. 54-55, - wyciąg z rachunku technicznego powódki k.
treścią tego przepisu przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. W sprawie sporna była legitymacja czynna powódki, fakt zawarcia umowy przez pozwaną z (...) S.A., brak podstaw do obciążania pozwanej opłatami, prowizjami w łącznej wysokości 550,04 zł, jak i przedawnienie kwoty 130,85 zł tytułem odsetek wyliczonych za okres do dnia 30 października 2016 roku. Mając na względzie ciążący na powódce obowiązek – art. 6 k.c. – wykazania okoliczności, z których wywodzi swoją wierzytelności i jej wysokości, powódka zaoferowała dowody z dokumentów. Analiza tych dowodów pozwoliła uznać roszczenie za wykazanego zarówno co do zasady jak i wysokości. Po pierwsze wbrew twierdzeniom kuratora pozwanej powódka posiadała legitymację do występowania w niniejszej sprawie. Załączyła bowiem wyciąg z decyzji (...) na wykazania następstwa prawnego. W dniu 3 stycznia 2021 roku na podstawie decyzji (...) z dnia 30 grudnia 2-2- roku o przejęciu w zakresie określonym w art. 174 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 roku o bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów i przymusowej restrukturyzacji, Bank (...) spółka akcyjna w oparciu o art. 176 ust. 1 Ustawy (...) wstąpiła w miejsce (...) Banku spółki akcyjnej w zakresie przejętych prawa majątkowych i związanych z nim zobowiązań, również w postępowaniach sądowych i administracyjnych. Następstwo to dotyczyło również roszczeń i zobowiązań będących przedmiotem niniejszego postępowania. Niniejsza decyzja jest ostateczna oraz natychmiastowo wykonalna, zaś ewentualny środek zaskarżenia o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa nie będzie powodować jej uchylenia, bowiem pozostaje ona w mocy. Powódka załączyła również wyciąg z ksiąg banku (k. 218), na którym widnieje należność wynikające z zawartej z pozwaną umowy kredytowej Nr (...). Mając na uwadze powyższe zarzut pozwanej w przedmiocie legitymacji procesowej nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu pozwanej w przedmiocie nie wykazania, aby doszło do zawarcia umowy przez pozwaną z (...) spółką akcyjną, uznano, że skoro
postanowieniami umowy, niezbędnym warunkiem uruchomienia kredytu było zawarcie umowy z Idea M., a kredyt został w rzeczywistości uruchomiony, to pozwana niewątpliwie musiała taką umowę zawrzeć.
treścią umowy bank pobierał systematycznie opłaty abonamentowe na rzecz Idea M. w ramach pakietu płynnościowego, zaś pozwana w toku całej umowy nie kwestionowała takich czynności banku, a co najmniej nie zostało to wykazane. Tym samym należało uznać, że umowa została zawarta, a przez to
postanowieniami umowy kredytowej bank pobierał na rzecz Idea M. ustalone opłaty abonamentowe. W przedmiocie pobranych opłat i prowizji wskazać należy, iż powódka była uprawiona do pobierania ich w stosownych wysokościach
zawartą z pozwaną umową. Kolejność księgowania wpłat wynikała natomiast z regulaminie kredytowania. Przede wszystkim zaś należy wskazać, że powód tytułem opłat za czynności windykacyjne domagał się zapłaty wyłącznie kwoty 97,50 zł, a koszt z tym związany wynikał wprost z tabeli opłat. Powód wykazał nadto, że istotnie skierował do pozwanej 3 wezwania do zapłaty i z tego tytułu był uprawniony do pobrania opłat po 30 zł oraz prowizji z tytułu gwarancji udzielonej przez (...). W tym miejscu należy także wskazać, że pozwana zarówno w chwili zawierania umowy, jej realizacji, jak i obecnie nie miał statusu konsumenta. Wręcz przeciwnie jest przedsiębiorcą, znającym sposób funkcjonowania instytucji finansowych jak i przepisy prawa. Podobnie należało uznać, że podmiot tak profesjonalny jak pozwana, z pewnością rozważyła skrupulatnie opłacalności zawieranej umowy, zarówno pod względem potrzeb własnej działalności gospodarczej, jak i pod względem kosztów związanych z jej zawarciem. Brak więc podstaw do przypuszczenia (jak mogłoby mieć to miejsce w stosunku do konsumenta niezorientowanego w sprawach finansowych, bankowych czy prawnych), że pozwana nie zapoznała się z treścią umowy, regulaminów czy obowiązujących opłat, a tym samym nie miała świadomości funkcjonowania umowy. Pozwana ponadto podniosła zarzut przedawnienia, który okazał się nieskuteczny. Zgodnie natomiast z nowym brzmieniem art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Zgodnie natomiast z art. 123 §1 ust. 1 k.p.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Na ocenę zarzutu przedawnienia wpływa nowela kodeksu cywilnego dokonana ustawą z dnia 1 kwietnia 2018 roku o zmianie ustawy kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw. Art. 5 ust. 1 tej ustawy stanowi, że do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się od wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu nadanym niniejsza ustawą. Jeżeli więc roszczenie uległoby przedawnieniu na mocy przepisów dotychczasowych, to te właśnie przepisy się stosuje. Okres przedawnianiu ulega w takim przypadku ulega przedłużeniu do końca bieżącego roku. Wskazać należy, iż roszczenie powódki stało się wymagalne z dniem 25 listopada 2016 roku, natomiast pozew został wniesiony w dniu 29 października 2019 roku – przerywając tym samym bieg przedawniania. Tym samym zarzuty pozwanej nie zasługują na uwzględnienie. Tym samym powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości, zarówno co do należności głównej, jak i skapitalizowanych odsetek, o czym orzeczono w pkt I wyroku, zasądzając od pozwanej na rzecz powódki łączną kwotę 7.615,67 zł. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 359 k.c. Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.). Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu stanowił art. 98 k.p.c.
którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Pozwana przegrała sprawę w całości, co oznacza, że powinna zwrócić powódce wszystkie koszty procesu. Powód wydatkował na sprawę sumę 3.517 zł, na którą składały się kwoty: 1800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego ustalonego na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804), 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 500 zł opłaty od pozwu oraz 1200 zł tytułem wydatków na kuratora. W pkt III zasądzono od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie na rzecz kuratora M. F. wynagrodzenie w kwocie 1.800 zł. Wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej reguluje Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej.
tego rozporządzenia wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej „kuratorem”, ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny – w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł.
wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju, a
wysokość wynagrodzenia w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w kwocie wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej wskazanych stawek minimalnych, jeżeli uzasadnia to: nakład pracy kuratora, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do działania w postępowaniu, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie; wartość przedmiotu sporu; stopień zawiłości sprawy. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. Sygn. akt XI GC 703/21 ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3.(...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.