na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach z dnia 5 września 2013 roku, sygn. akt VIII K 175/13, I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty za drugą instancję i kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE J. B. został oskarżony o to, że: w dniu 12 marca 2013 roku o godzinie 20:45, na drodze (...)w miejscowości L., gmina S.prowadził samochód osobowy marki N. (...)o nr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości (2,78 promila alkoholu etylowego we krwi) będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem sądu za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości ( nr sygn. akt VIII K 127/11) tj. o czyn z art.
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem z dnia 5 września 2013 roku uznał oskarżonego J. B. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art.
skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1, 2 i 4 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata. Na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny równoważna jest kwocie 20 (dwadzieścia) złotych. Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie w dniach 12 i 13 marca 2013 roku, przyjmując iż jeden dzień zatrzymania równoważny jest dwóm dziennym stawkom grzywny. Na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciążył go kosztami procesu w kwocie 200,55 zł (dwieście złotych pięćdziesiąt pięć groszy). Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu : - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia przez przyjęcie iż oskarżony J. B. popełnił zarzucany mu czyn, mimo iż materiał dowodowy nie daje ku temu podstaw, - obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 kpk polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, danie wiary świadkom powiązanym blisko rodzinnie i wzajemnie od siebie zależnym życiowo, pominięciu bez należytego uzasadnienia obiektywnego materiału dowodowego. Wskazując na powyższe oskarżony wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie. Sąd Okręgowy, zważył, co następuje: Apelacja oskarżonego okazała się bezzasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych wbrew stanowisku skarżącego uznać należy, iż Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe i trafne ustalenia faktyczne, mając przy tym na uwadze całokształt materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej (art. 410 k.p.k.). Odnosząc się natomiast do rzekomego naruszenia przez Sąd I-szej instancji zasad procesowych: zasady obiektywizmu (art. 4 kpk) oraz zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) wskazać należy, iż Sąd Rejonowy nie dopuścił się również w tym zakresie sugerowanych błędów. Ocena całokształtu materiału dowodowego została dokonana przez Sąd I instancji z uwzględnieniem wszystkich reguł we wskazanych wyżej przepisach, a więc jest bezstronna i nie narusza granic swobodnej oceny, jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, nie zawiera też żadnych błędów faktycznych i logicznych. W ocenie Sądu Okręgowego, ujawnione w sprawie dowody, stanowiące podstawę czynionych ustaleń faktycznych, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości potwierdzają sprawstwo i winę J. B.. Postulując uniewinnienie, autor apelacji opiera się na swoich wyjaśnieniach i subiektywnej ocenie zeznań M. J., budując w ten sposób alternatywny stan faktyczny do tego ustalonego przez Sąd, który jednak pozostaje w rażącej opozycji w stosunku do przeważającej części zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Sądu Okręgowego prawidłowo Sąd I – szej instancji oparł swoje ustalenia faktyczne w głównej mierze na zeznaniach: M. S.
Żadnych zastrzeżeń nie budzi również orzeczona wobec J. B. kara ani swym rodzajem ani swym wymiarem. Sąd Rejonowy wnikliwie odniósł się do okoliczności, jakie miały wpływ zarówno na jej wymiar jak i rodzaj, których powielanie wydaje się niecelowe. Należy jedynie zauważyć, iż wymierzona oskarżonemu kara 1 roku pozbawienia wolności, została ukształtowana zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 53 kk i jest ona adekwatna do stopnia zawinienia, a także do społecznej szkodliwości przypisanego mu występku. W ocenie Sądu Okręgowego winna spełnić w stosunku do J. B. spoczywające na niej cele zapobiegawcze i wychowawcze. Trafnie również Sąd doszedł do przekonania o celowości skorzystania z dobrodziejstwa środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, tym bardziej, iż J. B. nie jest osobą zdemoralizowaną i niebezpieczną. Był co prawda karany w przeszłości, jednakże jedynie na karę grzywny (k.143-144). Słusznie także, aby dolegliwość orzeczonej kary zintensyfikować, orzeczono dodatkowo karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na niskim poziomie 20 złotych adekwatnie do zdolności zarobkowych oskarżonego. Wątpliwości nie budzi także rozstrzygnięcie w zakresie środków karnych. Z uwagi na powyższe, na mocy art. 437 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację oskarżonego za oczywiście bezzasadną. O opłacie za II instancję orzeczono na mocy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2 w zw. z art. 8 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, zaś o pozostałych kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, na które złożyły się: koszt uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 50 zł. (art. 618 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego Dz. U. 2003 r., Nr 151, poz. 1468) oraz koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20 złotych (art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym Dz. U. 2003 r., nr 108, poz. 1026 z późn. zm.) rozstrzygnięto na mocy art. 636 § 1 kpk.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.