pkt 1 k.p., przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz wpłat dokonywanych do pracowniczego planu kapitałowego, jeżeli pracownik nie zrezygnował z ich dokonywania. Istotą przywołanych regulacji jest zapewnienie ochrony wynagrodzenia za świadczoną przez pracownika pracę, tak aby należności dochodzone przez wierzycieli nie pozbawiły go środków do życia. Wynagrodzenie za pracę, które otrzymywał powód w okresie spornym, podlegało zajęciu komorniczemu w sprawach egzekucyjnych, prowadzonych z wniosku wierzyciela - Gminy M. S.. Powyższe nakazuje więc stosować te przepisy zapewniające ochronę wynagrodzenia, które odnoszą się do sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż należności alimentacyjne. Oznacza to, że przysługująca powodowi kwota wynagrodzenia za pracę podlegała dwojakiej ochronie: po pierwsze sumy potrącane na podstawie przedstawionych pracodawcy tytułów wykonawczych nie mogły przekraczać połowy należnego mu wynagrodzenia, a po drugie wolna od potrąceń pozostawała kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę po potrąceniu składek na ubezpieczenie społeczne i zaliczki na podatek dochodowy. W judykaturze przyjmuje się, że ochronie takiej jak wynagrodzenie za pracę podlegają również inne świadczenia, w tym wynagrodzenie za czas urlopu i, będący odpowiednikiem tego wynagrodzenia, ekwiwalent pieniężny należny pracownikowi za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1980 r. I PR 43/80, OSNCP 1980 nr 12, poz. 248, z dnia 29 stycznia 2007 r., II PK 181/06, OSNP 2008 nr 5-6, poz. 64, str. 200). Pogląd ten podziela sąd orzekający. Wbrew jednak stanowisku powoda nie oznacza to, że w przypadku wypłaty ekwiwalentu i wynagrodzenia w jednym miesiącu, w przypadku każdego ze świadczeń pracownikowi pozostawiona musi być kwota, o jakiej mowa w art.
Szerokie rozumienie pojęcia wynagrodzenia zawartego we wskazanych wyżej regulacjach poprzez rozciągnięcie go na inne świadczenia (m.in. na ekwiwalent za urlop) oznacza, że kwoty wszystkich tych świadczeń wypłacanych w jednym miesiącu podlegają zliczeniu i dopiero od tak ustalonej sumy dokonywać należy potrąceń z zachowaniem przytoczonych wyżej zasad. Nie prowadzi to do zniesienia ustawowej ochrony dłużnika, ta bowiem jest realizowana przez zastosowanie art. 87 § 3 pkt 2 k.p. (potrącenie nie więcej niż połowy wynagrodzenia). Regulacja art.
stanowi tylko dodatkowe zabezpieczenie dla pracownika, z którego wynagrodzenia dokonuje się potrąceń. Podkreślenia wymaga, iż wskazana przez ustawodawcę w tym przepisie minimalna pozostawiana pracownikowi kwota jest tożsama niezależnie od wysokości jego wynagrodzenia. Regulacja zapobiec zatem ma sytuacji, by po potrąceniu połowy wynagrodzenia pracownik pozostawiony został bez środków do życia. W świetle powoływanych przepisów potrąceń z wynagrodzenia za pracę dokonuje się po odliczeniu danin publicznoprawnych (składek na ubezpieczenie społeczne, zaliczki na podatek dochodowy). Przepisy nie wymieniają składki zdrowotnej, jednak zważywszy na jej charakter i ona podlega wcześniejszemu odliczeniu. Jest to opcja korzystniejsza dla pracownika, którego wynagrodzenie podlega zajęciu. W maju 2019r. wynagrodzenie powoda i ekwiwalent za urlop po odliczeniu należności publicznoprawnych wyniosły 4660, 99 zł. Wypłacona powodowi kwota 3081, 91 zł (bez ekwiwalentu za pranie) stanowi więcej niż połowę tej kwoty i przewyższa kwotę minimalnego wynagrodzenia brutto wynoszącego w 2019r. 2250 zł (zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2019 r. z dnia 11 września 2018 r. /Dz.U. z 2018 r. poz. 1794/) Nie doszło zatem do naruszenia na niekorzyść powoda zasad dotyczących potrąceń z wynagrodzenia. J. W. nie kwestionował wysokości naliczonego ekwiwalentu brutto. Nie nasuwała też ona wątpliwości sądu. Sposób wyliczenia ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz.U. z 1997r. Nr 2, poz. 14 ze zm.) W dużym uproszczeniu podstawę naliczenia stanowi suma stałych składników wynagrodzenia z miesiąca liczenia ekwiwalentu i średniej składników zmiennych z ostatnich trzech miesięcy. Wartość tę dzieli się przez współczynnik urlopowy obowiązujący w danym miesiącu, a ustaloną w ten sposób wysokość świadczenia za jeden dzień roboczy na liczbę dobowej normy czasu pracy danego pracownika (§ 14, § 15, § 16 ust. 1, § 18 pkt 1 i 2 rozporządzenia). Uzyskana kwota podlega przemnożeniu przez liczbę godzin niewykorzystanego urlopu. Z zestawienia wynagrodzeń powoda wynika, że obok zasadniczego minimalnego wynagrodzenia otrzymał on w okresie styczeń – marzec 2019r. jedynie raz dodatek za godziny nocne w kwocie 269, 76 zł. Przy zastosowaniu wskazanych wyżej regulacji i zastosowaniu obowiązującego w 2019r. współczynnika urlopowego 20, 92 z wyliczeń sądu wyszła kwota nieznacznie niższa od ustalonej przez pozwaną spółkę. Powyższe przemawiało za oddaleniem powództwa. Okoliczności faktyczne sprawy sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez strony dokumenty, szczegółowo wymienione w uzasadnieniu. Brak sporu co do okoliczności wynikających z tychże dokumentów czynił zbytecznym prowadzenie dowodów ze źródeł osobowych, o co zresztą strony nie wnosiły. Autentyczność oraz rzetelność dokumentów, o jakich mowa, nie były kwestionowane przez strony i nie budziły wątpliwości sądu. Zarządzenia: 1. (...) ((...) K. M.) 2. (...), 3. (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.