Zważywszy jednak na uprzednią karalność za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, podlegał on surowszej odpowiedzialności karnej z art.
Okoliczność ta nie znajdowała odzwierciedlenia w akcie oskarżenia, co wymagało zmiany zarówno w zakresie opisu czynu, jak i jego kwalifikacji prawnej. ☐ 3.
Zgodnie z art. 69 § 4 kk możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy tego przestępstwa, oprócz konieczności spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1 i 2 tego przepisu, ograniczona została jedynie do szczególnie uzasadnionych wypadków. W przypadku oskarżonego T. Ł. warunkowe zawieszenie wykonania kary było jednak i tak wyłączone z uwagi na fakt uprzedniego skazania – w dacie popełnienia przestępstwa - na karę pozbawienia wolności. Analizowane zdarzenie ocenić należało jako w pełni zawinione i cechujące się wysoką szkodliwością społeczną. Podkreślić przede wszystkim należało, że oskarżony zdecydował się na jazdę, mając pełną świadomość pozostawania w stanie nietrzeźwości. Zdecydował się na prowadzenie pojazdu pomimo tego, że wcześniej spożywał alkohol. Był to więc klasyczny przypadek, kiedy kierujący najpierw alkohol pił, a następnie jechał samochodem. Wyraźnie zatem odróżnić można było tę sytuację od częstych w praktyce sądowej spraw, gdy sprawcy tego rodzaju przestępstw prowadzą pojazdy pod wpływem alkoholu, jednak po upływie znacznego czasu od zakończenia jego spożywania, pozostając w pewnego rodzaju nieświadomości co do rzeczywistego stężenia alkoholu w organizmie, z reguły na skutek przecenienia jego zdolności metabolicznych. W tym wypadku natomiast oskarżony w pełni zdawał sobie sprawę zarówno z tego, że znajduje się pod działaniem alkoholu, jak i z tego, jaki będzie jego wpływ na organizm. Oskarżony popełnił zatem przestępstwo w sposób na wskroś umyślny, mając do tego świadomość grożących za nie konsekwencji. Odnotować należało, że oskarżony znajdując się pod wpływem alkoholu nie podróżował sam, przewoził pasażerów, w tym dwójkę swoich małoletnich dzieci, co ocenić należało jako zachowanie nieodpowiedzialne. Narażania dzieci na niebezpieczeństwo nie usprawiedliwiał tym bardziej cel podróży, jakim miał być wypoczynek nad zalewem. Kolejną okolicznością obciążającą był fakt, że oskarżony w ogóle nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, nigdy ich nie uzyskał, a zatem w ogóle nie powinien siadać za kierownicą. Świadczyło to dodatkowo o zupełnym lekceważeniu podstawowych zasad ruchu drogowego, do których zalicza się wymóg uzyskania stosownych uprawnień do prowadzenia określonej kategorii pojazdów. Ostatnia rzecz, o której należało wspomnieć w tym miejscu, to fakt, że do popełnienia tego przestępstwa doszło w okresie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w innej sprawie. Postawiona wobec niego prognoza kryminologiczna, skutkująca decyzją o braku potrzeby niezwłocznego wykonania kary, została tym samym zweryfikowana negatywnie. W świetle powyższych okoliczności oczywiste było, że szczególny nacisk położyć należało na cele kary w zakresie prewencji indywidualnej, ale też nie można było zapominać o jej oddziaływaniu na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, czego rezultatem byłoby eliminowanie przekonania o pobłażliwości wymiaru sprawiedliwości wobec sprawców tego rodzaju przestępstw. Zważywszy, że ustawodawca przewidział za to przestępstwo zagrożenie karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności, kierując się powyższymi dyrektywami, za adekwatną i sprawiedliwą uznano karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Będzie ona jednocześnie pozostawiała wciąż duży margines możliwej reakcji prawnokarnej w przyszłości, gdyby z jakichś względów nie odniosła pożądanego skutku w zakresie prewencji indywidualnej. Decydując o rozmiarze kary pod uwagę wzięto także możliwość jej odbycia w systemie dozoru elektronicznego. Na podstawie art. 42 § 3 kk orzeczono wobec oskarżonego obligatoryjny dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Środek karny ustanowiony w art. 42 § 3 kk polega na obligatoryjnym orzeczeniu zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio wobec sprawcy przestępstwa z art.
Jak podkreśla się w literaturze, środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów pełni rolę prewencyjną i ma za zadanie ochronę bezpieczeństwa w komunikacji. Środkiem do osiągnięcia powyższego celu jest w tym wypadku wyeliminowanie z grona uczestników ruchu osób, które swoim dotychczasowym zachowaniem – w niniejszej sprawie popełnieniem przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w stanie nietrzeźwości – dały podstawy, aby sądzić, że nie dają wystarczającej rękojmi bezpiecznego uczestnictwa w ruchu. Rolą sądu jest określenie długości trwania zakazu przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, choć w tym wypadku z uwagi na ingerencję ustawodawcy sąd był tej możliwości pozbawiony. Na podstawie art. 43a § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych. Świadczenie to, co najmniej w tej kwocie, jest orzekane obligatoryjnie w razie skazania sprawcy przestępstwa z art.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.