Zasadnie powód zakwestionował zastosowanie środka, o którym mowa w treści punktu III.3 zaskarżonej decyzji, tj. dokonanie zwrotu – w ramach przysporzenia konsumenckiego – części opłaty przygotowawczej, proporcjonalnie do okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy pożyczki w związku z jej wcześniejszą spłatą, konsumentom, którzy w okresie od dnia 16 maja 2016 r. do dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji spłacili pożyczkę w terminie wcześniejszym niż przewidziany w umowie i złożą reklamację, o której mowa w pkt III.2 niniejszej decyzji oraz, że powód dokona zwrotu w terminie 30 (trzydziestu) dni od złożenia reklamacji na numer rachunku bankowego wskazany w reklamacji. Zasadniczo rację ma pozwany, że katalog środków usunięcia trwających skutków naruszenia wskazany w art. 26 ust. 2 uokik jest przykładowy. Zaznaczyć tu jednak należy, że jak przyjął ustawodawca w treści art. 26 ust. 4 uokik, środki o których mowa w ust. 2, powinny być proporcjonalne do wagi i rodzaju naruszenia oraz konieczne do usunięcia jego skutków. Nie oznacza to jednak, że Prezes UOKiK jest uprawniony do zastosowania każdego środka, niezależnie od jego rodzaju. Mając to na względzie, środka wskazanego w punkcie III.3 decyzji, który stanowi w istocie rozstrzygnięcie Prezesa UOKIK o uiszczeniu określonego świadczenia, tj. zapłaty określonych sum pieniężnych na rzecz konsumentów – wywieść nie sposób. Zauważyć tu przede wszystkim należy, że konsumenci nie są stronami niniejszego procesu. W żaden sposób nie mogą zatem wpłynąć na wysokość określonego świadczenia, będącego przedmiotem zwrotu. Nie sposób udzielić im zatem jakichkolwiek uprawnień procesowych, jakie mogą im przysługiwać w przypadku skierowania do powoda stosownej reklamacji, a następnie w przypadku odmowy świadczenia bądź świadczenia w ich ocenie – w nieodpowiedniej wysokości, wystąpienia z określonym żądaniem o zapłatę w procesie, w którym będą pełnoprawną jego stroną. Z powyższych względów, orzeczonego przez Prezesa UOKiK obowiązku zwrotu - a tym samym zapłaty określonych sum pieniężnych na rzecz konsumentów, którzy nie są stroną niniejszego procesu (art. 479 29 § 1 k.p.c.), nie sposób zakwalifikować jako środka usunięcia trwających skutków naruszenia, w którym mowa w art. 26 ust. 2 uokik. W związku z powyższym, na podstawie art.
k.p.c., należało uchylić punkt III.3 zaskarżonej decyzji oraz stwierdzić, że zaskarżona decyzja w punkcie III.3. została wydana bez podstawy prawnej. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art.
oddalił odwołanie w pozostałej części jako niezasadne. O kosztach procesu, Sąd orzekł stosownie do wyników postępowania na podstawie art. 98 k.p.c. oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Na koszty procesu po stronie pozwanego złożył się koszt zastępstwa procesowego w wysokości 720,00 zł. Sędzia SO Jolanta Stasińska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.