III Ca 1589/19

Sygn. akt III Ca 1589/19 POSTANOWIENIE Dnia 24 listopada 2021r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący – Sędzia Sądu Okręgowego Roman Troll Protokolant Martyna Springer po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2021 r. w Gliwicach na rozprawie zdalnej sprawy z wniosku P. S. (S.) z udziałem (...) Spółki Akcyjnej we W. (poprzednio (...) Serwis Spółki Akcyjnej we W.), E. W. i K. S. (S.) o ustanowienie służebności przesyłu na skutek apelacji uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2019 r., sygn. akt I Ns 2717/15 postanawia: 1) zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że:

1. a)oddalić wniosek,
2. b)obciążyć w całości wnioskodawcę kosztami postępowania poniesionymi przez uczestniczkę postępowania (...) Spółkę Akcyjną we W. (poprzednio (...) Serwis Spółkę Akcyjną we W.), przy czym szczegółowe ich wyliczenie pozostawić referendarzowi sądowemu w Sądzie Rejonowym w Gliwicach, 2) zasadzić od wnioskodawczy na rzecz uczestniczki postępowania (...) Spółki Akcyjnej we W. 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. SSO Roman Troll Sygn. akt III Ca 1589/19 UZASADNIENIE Wnioskiem z 11 września 2015 r. P. S. wniósł o ustanowienie służebności przesyłu, obciążającej nieruchomość w G. przy ul. (...) na rzecz (...) Spółki Akcyjnej w K., polegającej na prawie korzystania ze strefy służebności o powierzchni 100 m 2 w ten sposób, że przedsiębiorstwo przesyłowe ma prawo utrzymania posadowionej tam kablowej sieci elektroenergetycznej o długości 50 m, a także dostępu do oznaczonej nieruchomości w celu przeprowadzenia modernizacji, napraw i konserwacji elektroenergetycznej infrastruktury przesyłowej, za jednorazowym wynagrodzeniem z tytułu ustanowienie służebności przesyłu obejmującym odszkodowanie za utratę wartości nieruchomości 50000 zł oraz o zasądzenie od uczestniczki postępowania na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na wniosek uczestniczka postępowania (...) Spółka Akcyjna w K. wniosła o oddalenie wniosku w całości ze względu zarzut zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej w swej treści służebności przesyłu, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Postanowieniem z 15 stycznia 2019 r. Sąd Rejonowy wezwał do udziału w sprawie w charakterze uczestniczki postępowania (...) Serwis Spółkę Akcyjną we W. i umorzył postępowanie w stosunku do (...) Spółki Akcyjnej w K.. Nowa uczestniczka postępowania wskazała, że wnosi i wywodzi jak poprzednia. Postanowieniem z 17 czerwca 2019 r. Sąd Rejonowy w Gliwicach obciążył prawo własności nieruchomości położonej w G. przy ul. (...), stanowiącej działkę nr (...), dla której Sąd Rejonowy w Gliwicach prowadzi KW nr (...), przysługujące obecnie P. S., na rzecz (...) Serwis Spółki Akcyjnej we W., służebnością przesyłu polegającą na prawie korzystania przez przedsiębiorstwo uczestnika z fragmentu tej nieruchomości w zakresie zgodnym z przebiegiem linii elektroenergetycznej, a obejmującej pas o szerokości po 1,05 m z każdej strony od osi linii oraz pas o szerokości 1 m umożliwiający dojście pracowników uczestnika do przedmiotowej linii celem usunięcia awarii, szczegółowo wyrysowanym na mapie sporządzonej przez biegłego K. K. w wariancie I znajdującej się na k. 317 akt, którą uczynił integralną częścią postanowienia, poprzez utrzymanie na niej linii elektroenergetycznej z jednoczesnym prawem dostępu do urządzeń w celu remontu, konserwacji lub usunięcia awarii (pkt 1.), zasądził od uczestniczki postępowania na rzecz wnioskodawcy 13145 zł (pkt 2.), a kosztami postępowania obciążył wnioskodawcę i uczestniczkę postępowania po połowie, szczegółowe wyliczenie pozostawiając referendarzowi sądowemu (pkt 3.). Rozstrzygnięcie to zapadło przy ustaleniu, że działka numer (...), obręb S., dla której Sąd Rejonowy w Gliwicach prowadzi księgę wieczystą nr (...), stanowi własność wnioskodawcy, jest na niej posadowiony fragment linii kablowej niskiego napięcia zasilający oprawy oświetlenia ulicznego umieszczone na słupach posadowionych na działkach oznaczonych geodezyjnie jako działki nr (...); ta linia kablowa niskiego napięcia stanowi własność uczestniczki postępowania ( (...) Serwis Spółki Akcyjnej we W.), która nabyła jego własność od (...) Spółki Akcyjnej w K., która jest następcą prawnym (...) Spółki Akcyjnej w G.. (...) Spółka Akcyjna w G. 1 lipca 2007 r. weszła w prawa i obowiązki (...) Spółki Akcyjnej w G. ( (...)), stając się jego następcą prawnym, a jego poprzednikiem prawnym – w tym właścicielem tej linii przesyłowej – był Skarb Państwa, w imieniu którego zarząd linią wykonywały przedsiębiorstwa państwowe Zakłady (...) utworzone na podstawie zarządzenia nr 230 Ministra Górnictwa i Energetyki z 25 listopada 1958 r. (przedsiębiorstwo to prowadziło zakłady, w tym Zakład (...) w G.), następnie Południowy O. Energetyczny w K. powstały na podstawie zarządzenia nr 7/O. Ministra Górnictwa i Energetyki z 22 kwietnia 1985 roku, a następnie Zakład (...) w G. utworzony na podstawie zarządzenia nr 75/O./89 Ministra Przemysłu z 16 stycznia 1989 r. Przedsiębiorstwo Państwowe Zakład (...) w G. uzyskało własność przedmiotowej linii z mocy prawa 1 lutego 1989 r. Zgodnie z zarządzeniami, na mocy których utworzono powyżej wyszczególnione przedsiębiorstwa państwowe, nowo utworzone podmioty przejmowały zarząd majątkiem oraz pozostałe aktywa i pasywa obejmowanych zakładów. Następnie 12 lipca 1993 r. doszło do przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego Zakład (...) w G. w (...) Spółkę Akcyjną w G. ( (...)). (...) zawarła 1 lipca 2007 r. ze spółką (...) Spółką Akcyjną w G. umowę o objęcie akcji i wniesienie wkładu niepieniężnego. Na podstawie tej umowy (...) Spółka Akcyjna w G. nabyła zorganizowaną część przedsiębiorstwa wniesioną przez (...) jako wkład niepieniężny, zaś w ramach aportu obejmującego zorganizowaną część przedsiębiorstwa na (...) Spółkę Akcyjną w G. zostały przeniesione m.in. własność urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej, nieruchomości, w tym prawa odrębnej własność budynków i innych urządzeń, inne prawa i roszczenia majątkowe dotyczące korzystania z gruntów, budynków i ruchomości. 20 lutego 2012 r. dokonana została zmiana nazwy spółki (...) Spółki Akcyjnej w G. na (...) Spółkę Akcyjną w G.. 1 października 2012 r. nastąpiło połączenie spółek (...) Spółki Akcyjnej w (...) Spółki Akcyjnej w K., w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h., przez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej – (...) Spółki Akcyjnej na spółkę przejmującą (...) Spółkę Akcyjną w K.. Na podstawie umowy sprzedaży aktywów infrastruktury oświetleniowej z 27 czerwca 2018 r. (...) Serwis Spółka Akcyjna we W. nabyła od (...) Spółka Akcyjna w K. linie kablową niskiego napięcia znajdującą się na nieruchomości objętej wnioskiem. Sąd Rejonowy ustalił też, że 29 marca 1985 r. nastąpił odbiór sieci transformatorowej nr 520 położonej na terenie Osiedla (...). (...) ta w latach 1986-1997 była poddawana oględzinom, naprawom lub pomiarom profilaktycznym 33 razy, natomiast w latach 2008- 2015 takie działania na tej stacji odbyły się 16 razy. Sąd Rejonowy wskazał, że z przedłożonych do sprawy dokumentów nie można ustalić daty budowy przedmiotowej linii na nieruchomości objętej wnioskiem. (...) nr 520 i wyprowadzone z niej obwody były w eksploatacji uczestniczki postępowania i jej poprzedników prawnych, ale brak dokumentów dotyczących bezpośrednio eksploatacji linii na nieruchomości objętej wnioskiem, a linia przebiega przez tą nieruchomość. Funkcją tej linii nN, przebiegającej przez nieruchomość objętą wnioskiem, jest dostarczenie energii elektrycznej podłączonych do lamp oświetlenia ulicznego. (...) ta jest zakupiona przez uczestniczkę i przesłana linią 110 kV do (...) (...), skąd – po transformacji na napięcie 20kV – przesłana jest obecnie, wychodzącą z pola 48 rozdzielnicy 20 kV, linią kablową „ (...)” do stacji transformatorowej G520. Za pomocą tej linii stacja ta jest galwanicznie połączona z (...) (...). W stacji transformatorowej G520 następuje kolejna transformacja napięcia – z 20 kV (SN) na 0,4 kv (nN). Z rozdzielnicy nN stacji G520 wyprowadzony jest m.in.: obwód nN zasilający szafę oświetlenia ulicznego. Z szafy oświetlenia ulicznego zasilana jest linia kablowa, której cześć jest położona na nieruchomości objętej wnioskiem. Linia ta jest zatem galwanicznie połączona ze stacja transformatorową G520 poprzez szafę oświetlenia ulicznego. W stanie normalnym pracy istnieje powiązanie funkcjonalne między przedmiotową linią a (...) (...). Odcinek linii na nieruchomości wnioskodawcy służy do zasilania 2 punktów poboru energii. Sąd Rejonowy ustalił także, że przy dystrybuowaniu energii elektrycznej linią kablową podziemną wskazaną we wniosku uczestniczka postępowania będzie korzystała z pasa nad linią kablową o szerokości 2 x 0,5 m, będzie to obszar zajęty na nieruchomości, a dotarcie do trasy kabla będzie niezbędne w przypadku wykonywania prac związanych z wymianą kabla, co 50 lat oraz usuwania awarii, których częstotliwości nie da się określić, będzie wtedy korzystała z pasa nad linią kablową o szerokości 2,1 m. Na nieruchomości należy także przewidzieć pas o szerokości metra na dojście pracowników uczestnika do linii. Zgodnie z ustaleniami Sadu Rejonowego wysokość jednorazowego wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu wynosi 13145 zł. Wnioskodawca podjął próbę zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu na urządzeniach przesyłowych posadowionych na tej nieruchomości, proponując zapłatę na swoją rzecz 20000 zł jednorazowego wynagrodzenia, ale (...) S.A. Oddział w G. stwierdził brak podstaw uzasadniających zawarcie takiej umowy. Sąd Rejonowy za częściowo niewiarygodne uznał zeznania świadka A. W. w zakresie, w jakim wskazał, że stacja transformatorowa na Osiedlu (...) istniała w momencie, gdy rozpoczął pracę w 1979 roku, gdyż z dokumentów znajdujących się w aktach wynika wprost, że stacja ta została oddana do użytku dopiero w 1985 roku. Przy tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Sąd Rejonowy uznał, że wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Przywołując regulacje art. 305 1 k.c. i art. 305 2 k.c. Sąd Rejonowy rozważył zarzut zasiedzenia przedmiotowej służebności wskazując, że w wyniku opisanych w stanie faktycznym przekształceń, własność przedmiotowych linii przesyłowych przechodziła na kolejne podmioty, a tym samym kolejne przedsiębiorstwa przesyłowe uzyskiwały posiadanie służebności gruntowej odpowiadającej służebności przesyłu na działce (...), a względnie jego poprzedników prawnych, skoro bowiem korzystali oni nieprzerwanie z linii – przesyłana była nimi energia elektryczna – przedsiębiorstwo przesyłowe musiało korzystać z nieruchomości wnioskodawcy w zakresie odpowiadającym posiadaniu służebności przesyłu. Sąd Rejonowy wskazał przy tym, że ciągłość w zakresie własności przedmiotowych urządzeń przesyłowych, a tym samym korzystania z tej nieruchomości wynikająca z korzystania z tej linii przez kolejne przedsiębiorstwa przesyłowe, potwierdza zasadność wniosku. Oczywistym jest bowiem, że uczestniczka postępowania nie istniała w chwili wznoszenia przedmiotowych urządzeń przesyłowych, musiała więc stać się ich właścicielem poprzez nabycie ich własności od swoich poprzedników. Gdyby tego nie uczyniła, nie byłaby ich właścicielem, a wtedy niezasadnym byłoby żądanie wnioskodawcy ustanowienia służebności przesyłu na jej rzecz. Ta bowiem – w przypadku już istniejącej infrastruktury przesyłowej – może być ustanowiona tylko na rzecz przedsiębiorcy, który jest właścicielem posadowionych na cudzej nieruchomości urządzeń, co wynika wprost z art. 305 1 k.c. Sąd Rejonowy, wydając postanowienie, zważył też na regulacje art. 292 k.c. i 285 k.c. w zw. z art. 305 1 k.c. i art. 305 4 k.c., a także art. 305 3 k.c. wskazując, że służebność gruntowa może być nabyta przez zasiedzenie tylko w wypadku, gdy polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia. Przepisy o nabyciu własności nieruchomości przez zasiedzenie stosuje się odpowiednio. Przywołując art. 172 k.c. oraz art. 176 k.c. wskazał, że jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści. Z przepisem tym koresponduje art. 305 3§ 1 k.c., zgodnie z którym służebność przesyłu przechodzi na nabywcę przedsiębiorstwa lub nabywcę urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 k.c. W okolicznościach tej sprawy Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, że nastąpiło to w złej wierze, uczestniczka postępowania nie przedłożyła bowiem żadnej dokumentacji, z której wynikałoby, że jej poprzednik prawny, budując linię przesyłową, pozostawała w usprawiedliwionym przekonaniu, że przysługuje jej takie prawo do władania nieruchomością objętą wnioskiem, jakie faktycznie wykonuje. Sąd Rejonowy ostatecznie stwierdził brak podstaw do ustalenia, że doszło zasiedzenia służebności, skutkującego uznaniem wniosku za zasadny, gdyż uczestniczka postępowania powinna wykazać. iż zarówno ona sama, jak i jej poprzednicy prawni korzystali przez określony czas z trwałego i widocznego urządzenia przesyłowego usytuowanego na działce wnioskodawcy. Tego tymczasem tego nie wykazała. Biegły z zakresu elektroenergetyki w swojej opinii wprost wskazał, że uczestniczka postępowania nie przedłożyła dokumentów, na podstawie których można ustalić datę budowy linii na działce (...); pomimo, że stacja 520 jest funkcjonalnie powiązana z linią znajdującą się na tej działce, to nie sposób wyciągnąć wniosku, że linia ta istniała i była użytkowana już w chwili oddania do użytku stacji numer G520. Nie sposób także ustalić, od kiedy linia znajduje się na tej działce na podstawie zeznań świadka A. W., który wskazał, że jest pracownikiem uczestniczki i jej poprzedników prawnych od 40 lat; jednak jego zeznania nie były na tyle konkretne, by można było ustalić, od kiedy istnieje linia na tej nieruchomości, a przy ustaleniu, że doszło do zasiedzenia istotną kwestią jest ustalenie, kiedy rozpoczął się bieg tego zasiedzenia. Nie da się ustalić daty początkowej biegu zasiedzenia, biorąc pod uwagę jego wskazanie, że „stan taki utrzymuje się od początku jego pracy w energetyce”, a z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że stacja transformatorowa na Osiedlu (...) została oddana do użytku w 1985 roku, czyli co najmniej 6 lat po tym, jak wskazał, że rozpoczął swoją pracę u poprzedników uczestniczki postępowania. W związku z powyższym Sąd Rejonowy uznał, że nie da się ustalić, kiedy rozpoczęła się eksploatacja linii na nieruchomości wnioskodawcy. Tym samym nie sposób przyjąć, aby upłynął już okres 30 lat posiadania uczestniczki postępowania w takim zakresie, jak obecnie istniejące posiadanie, wobec którego wnioskodawca żąda ustanowienia służebności przesyłu. Stąd Sąd Rejonowy uznał, że nie sposób ustalić, kiedy rozpoczął się bieg terminu zasiedzenia służebności, które mogłoby skutkować ustaleniem istnienia dla przedsiębiorstwa przesyłowego prawa do korzystania ze spornej nieruchomości w zakresie, w jakim przedsiębiorstwo to z tej nieruchomości obecnie korzysta. Oznacza to, że uczestniczka postępowania nie wykazała, że doszło do zasiedzenia służebności przesyłu czy też służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu w zakresie linii znajdującej się na nieruchomości wnioskodawcy, a tym samym, że wniosek o ustanowienie służebności jest w tym zakresie zasadny i należało go uwzględnić. W zakresie ustalenia szerokości pasa służebności, Sąd Rejonowy oparł się na opinii biegłego z zakresu elektroenergetyki, uznając za zasadne przyjęcie, że powierzchnia zajęta przez służebność stanowi część nieruchomości wnioskodawcy w zakresie zgodnym z przebiegiem linii elektroenergetycznej, a obejmującej pas o szerokości po 1,05 m z każdej strony od osi linii oraz pas o szerokości metra umożliwiający dojście pracowników uczestnika do przedmiotowej linii celem usunięcia awarii. Za niezasadne Sąd Rejonowy uznał przyjęcie węższego pasa, jak tego chciała uczestniczka postępowania, gdyż z opinii biegłego wynika, że w takim pasie nie miałby możliwości usuwania awarii linii, co ma jej również gwarantować ustanowiona służebność przesyłu. Orzeczenie o kosztach postępowania zostało oparte na regulacji art. 520 § 2 k.p.c., mając na uwadze sporne interesy wnioskodawczyni i uczestniczki postępowania, a szczegółowe wyliczenie tych kosztów Sąd Rejonowy, na zasadzie 108 zd. 2 k.p.c., pozostawił referendarzowi sądowemu. Apelację od tego postanowienia złożyła uczestniczka postępowania, zaskarżając je w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez wadliwą ocenę zebranego materiału w postaci protokołu odbioru technicznego stacji transformatorowej nr 520, kartoteki stacji transformatorowej nr 520, schematu stacji transformatorowej na 520, karty eksploatacji stacji transformatorowej nr 520 oraz zeznań świadka A. W. skutkujące błędnym ustaleniem i oceną, że: - dowody te nie pozwalają na ustalenie daty początkowej biegu terminu zasiedzenia spornej służebności, podczas gdy datę tę można było wywieść z okoliczności istnienia w określonym czasie faktów takich jak istnienie oświetlenia ulicznego już na mapach z 1973 roku oraz odbiór 29 marca 1985 r. stacji transformatorowej na 520; - nie dawały podstaw do ustaleń, że szafka oświetleniowa, do której wpięta jest sporna linia niskiego napięcia istniały w chwili budowy stacji transformatorowej nr 520, na co wskazuje jej ujawnienie w dokumentacji stacji transformatorowej w nr 520 powstałej w chwili budowy stacji i jej odbioru oraz brak informacji o jej późniejszej budowie w kartotece stacji transformatorowej nr 520, podczas gdy z dokumentacji tej ta okoliczność wynika; - nie doszło w tej sprawie do zasiedzenia przez uczestniczkę postępowania spornej służebności na nieruchomości wnioskodawcy; 2) naruszenie art. 231 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez pominięcie ustalenia faktu istnienia spornej linii niskiego napięcia na nieruchomości wnioskodawcy wobec ustalonego w sprawie faktu wyrażającego się istnieniem w 1973 roku oświetlenia ulicznego zasilanego za pośrednictwem spornej linii niskiego napięcia oraz ujawnienia tej linii w dokumentacji technicznej stacji transformatorowej na 520 odebranej 29 marca 1985 r.; 3) naruszenie art. 234 k.p.c. w związku z art. 7 k.c. polegające na pominięciu przez Sąd Rejonowy związania domniemaniem dobrej wiary na rzecz uczestniczki postępowania, skutkujące wadliwym przyjęciem, że była w złej wierze; 4) naruszenie art. 7 k.c. polegające na niezastosowaniu wynikającego z dyspozycji tego przepisu domniemania dobrej wiary na korzyść uczestniczki postępowania; 5) naruszenie art. 6 k.c. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało niesłusznym obciążeniem uczestniczki postępowania obowiązkiem wykazania dobrej wiary w piśmie poprzez zaoferowanie stosownych dowodów okoliczność tę potwierdzających, podczas gdy faktem nie wynika z domniemania, o których mowa w art. 7 k.c., zaś obalenie tego domniemania obciąża wnioskodawcę; 6) naruszenie art. 172 § 1 k.c. w związku z art. 305 4 k.c. i art. 292 k.c. poprzez niezastosowanie wyrażające się wadliwym przyjęciem, że uczestniczka postępowania i jej poprzednicy prawni byli w złej wierze wobec czego zastosowanie ma art. 172 § 2 k.c. i przewidziany w nim trzydziestoletni okres konieczny do zasiedzenia przez uczestniczkę postępowania spornej służebności; 7) naruszenie art. 292 k.c. poprzez jego niezastosowanie, co polegało na wadliwym skonkludowaniu, że nie doszło do zasiedzenia spornej służebności wobec braku ustalenia daty początkowej biegu terminu zasiedzenia; 8) naruszenie art. 305 1 k.c. w związku z art. 305 2 § 2 k.c. poprzez jego zastosowanie polegające na ustanowienie służebności przesyłu na rzecz wnioskodawcy, podczas gdy doszło już do jej zasiedzenia przez uczestniczkę postępowania. Przy tak postawionych zarzutach wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez oddalenie wniosku oraz obciążenie wnioskodawcy całością kosztów za obie instancje. Wnioskodawca i nowo wezwani uczestnicy postępowania E. W. i K. S. wnieśli o oddalenie apelacji. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Orzeczenie zostało wydane po przeprowadzeniu rozprawy zdalnej, a to zgodnie z art. 15zzs 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. poz. 1842 ze zm.), z uwagi na stan epidemii i nadmierne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Postanowienie zapadło w składzie jednego sędziego [por. art. 367 § 3 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., art. 15zzs 1 pkt 4 ww. ustawy z 2 marca 2020 r. i art. 6 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090)]. Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1469), Sąd Okręgowy rozpoznając apelację stosuje regulacje proceduralne w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie 7 listopada 2019 r. Środek odwoławczy bowiem wpłynął przed zmianą przepisów. 1 czerwca 2020 r. uczestniczka postępowania (...) Serwis Spółka Akcyjna we W. zmieniła nazwę na (...) Spółka Akcyjna we W. /wyciąg z KRS k. 498/. Na podstawie art. 510 § 2 k.p.c., postanowieniem z 6 października 2021 r. /k. 523/, Sąd Okręgowy wezwał do udziału w sprawie, w charakterze uczestników postępowania, E. W. i K. S., albowiem stali się oni jedynymi współwłaścicielami nieruchomości, której dotyczy wniosek, a to wskutek umowy darowizny z 24 marca 2020 r., wcześniej – na podstawie aktu własności ziemi z 23 maja 1977 r. – właścicielem tej nieruchomości był J. K. /okoliczności bezsporne, akta KW nr(...). W rozpoznawanej sprawie najistotniejsze jest to, czy zarzuty uczestniczki postępowania odnośnie naruszenia procedury stanowią podstawę do odmiennej oceny stanu faktycznego. W istocie zarzuty te sprowadzają się do tego, czy podziemna linia kablowa zasilającą oświetlenie uliczne, a znajdująca się w części na nieruchomości objętej wnioskiem, była wybudowana już 29 marca 1985 r. (w chwili sporządzenia protokołu z odbioru technicznego stacji transformatorowej w nr 520), czy też została wybudowana później, przy czym chodzi o linię kablową podziemną, a nie słupy oświetlenia ulicznego (apelująca nie rozdziela tych kwestii). Jest to o tyle istotne, że nie wiadomo w jaki sposób były zasilane słupy oświetlenia ulicznego przed wybudowaniem stacji transformatorowej nr 520, jak również nie wiadomo, kiedy wybudowano podziemne kable zasilające słupy oświetleniowe, które to kable w części znajdują się na nieruchomości wnioskodawcy. To jest istota problemu, a na rozwiązanie tej sytuacji nie ma wpływu to, że słupy oświetleniowe w 1973 roku już istniały – co jest bezsporne. Sporem w tej sprawie objęte jest to jak wówczas były zasilane, czy to zasilanie było identyczne (przebieg przewodów pod ziemią na nieruchomości wnioskodawcy) oraz co zmieniło się po wybudowaniu stacji transformatorowej nr 520. Protokół odbioru technicznego stacji transformatorowej nr 520 [stacja T2